Στέφανος Κακαβούλης: «Τα “Παιδιά του πατρός” έρχονται να σπάσουν το άβατο ότι “ιερείς και εκκλησία δεν αγγίζουμε!” και να μιλήσουν για τη “σχέση” με το Θείο στοιχείο»

Ο Αθανάσιος Μίχος παρουσιάζει την έκθεση «HOME Figura X»
8 Μαΐου 2024
Η Πωλίνα Κρεμαστά με το «Minor gesture» στο Θησείον
8 Μαΐου 2024
Ο Αθανάσιος Μίχος παρουσιάζει την έκθεση «HOME Figura X»
8 Μαΐου 2024
Η Πωλίνα Κρεμαστά με το «Minor gesture» στο Θησείον
8 Μαΐου 2024

O Στέφανος Κακαβούλης υπογράφει το κείμενο και τη σκηνοθεσία της παράστασης «Παιδιά του πατρός» που παρουσιάζεται στο θέατρο Μικρό Γκλόρια.

 

 

Συνέντευξη στη Μαριλένα Θεοδωράκου

 

Πριν από αρκετά χρόνια ξεκίνησε τη συγγραφή του έργου «Παιδιά του πατρός». Ο Στέφανος Κακαβούλης μιλάει στο theatermag για την ομότιτλη παράσταση που ανεβαίνει στο Θέατρο Μικρό Γκλόρια από τις 10 Μαϊου. Ο ίδιος υπογράφει και τη σκηνοθεσία τη παράστασης και μας συστήνει το νέο ανέβασμα του κειμένου που θίγει το θέμα της παιδεραστίας στους κόλπους της εκκλησίας, την κατάχρηση εξουσίας και τα όρια της πίστης.

 

«Ως νέος, είχα μια αρκετά δύσκολη εφηβεία και βρισκόμουν συχνά απομονωμένος με τον εαυτό μου. Μετά το Λύκειο είχα πάρει την απόφαση να πάω σε ιερατική σχολή και να γίνω ιερέας» εξηγεί ο συγγραφέας και σκηνοθέτης Στέφανος Κακαβούλης. «Πήγα λοιπόν στη Ριζάρειο Εκκλησιαστική Σχολή, έμεινα εκεί για ένα μικρό χρονικό διάστημα, μάλιστα εκείνα τα χρόνια τα παιδιά ήταν εσώκλειστα και μόνο αγόρια. Αυτό που είδα δεν είχε καμία σχέση με αυτό που περίμενα και εννοώ ότι περίμενα μια πνευματικότητα, μια γαλήνη.

Περίμενα να βρω μια σχέση με το θείο στοιχείο και αυτό που είδα ήταν κυρίως η φιλοδοξία, η εξουσία και η ματαιοδοξία, όλα σε μεγάλο βαθμό. Αυτό με απογοήτευσε και είπα ότι αν και εδώ που υποτίθεται ότι είναι ένας πνευματικός χώρος συμβαίνουν αυτά τα πράγματα, τότε αυτό δεν με εκφράζει, οπότε έφυγα. Πήγα στρατό και μετά γράφτηκα στη δραματική σχολή, όπου γνώρισα το θέατρο και ανοίχτηκε ένας κόσμος μπροστά μου, ο οποίος μου ταίριαζε πολύ περισσότερο».

 

 

Οι τρεις σχέσεις με το θείο στοιχείο

«Η σχέση μου με την εκκλησία δεν τελείωσε, αντιθέτως συνέχισε να υπάρχει και να με απασχολεί» συνεχίζει ο Στέφανος Κακαβούλης. «Έτσι παρακολουθούσα στενά οτιδήποτε είχε σχέση με την εκκλησία και κυρίως με ό, τι συμβαίνει από πίσω, είτε με κάποιες επαφές με ιερείς, είτε με κινηματογραφικές ταινίες και ντοκιμαντέρ. Πάντα με απασχολούσε η σχέση μου με το θείο στοιχείο και κάπου γύρω στο 2011, είδα ένα ντοκιμαντέρ το οποίο είχε να κάνει με έναν παιδεραστή ιερέα. Ακούγοντας και την πλευρά των θυμάτων αλλά και τη δική του, κάπως σφηνώθηκε μέσα μου η ιδέα να κάνω κάτι με αυτό το θέμα. Άλλωστε μόνο έτσι γράφω έργα, όταν ένα θέμα με απασχολεί πολύ και μου γίνεται εμμονή, τότε νιώθω ότι πρέπει να κάνω κάτι γι’ αυτό.

Οπότε στρώθηκα στο γράψιμο και ξεκίνησα τα “Παιδιά του πατρός”. Το έργο μπορεί σε πρώτο επίπεδο να αφορά σε έναν παιδεραστή ιερέα αλλά δεν είναι αυτό το πρωτεύον θέμα. Αυτό που θα ήθελα να ανακαλύψει ο θεατής που θα δει την παράσταση ή ο αναγνώστης που θα διαβάσει το βιβλίο, το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αρμός, είναι αυτά που βρίσκονται κάτω από το θέμα της παιδεραστίας.

Η ιστορία ξεκινάει με έναν πρώην καθολικό ιερέα, ο οποίος προκειμένου να απολογηθεί για τις πράξεις του, στέλνει γράμμα στα θύματά του να τον συναντήσουν σε έναν εγκαταλελειμμένο χώρο και μόνο τρεις ανταποκρίνονται στο κάλεσμά του.

Όλο αυτό είναι μια επίφαση, μια αφορμή για να μιλήσω για άλλα πράγματα που αφορούν στη σχέση με το θείο στοιχείο. Και εξηγώ τι εννοώ με αυτό. Το γεγονός ότι έχω βάλει τρεις ανθρώπους που ανταποκρίνονται, δεν είναι ένας τυχαίος αριθμός. Μιλάμε για τρεις μορφές, όπως αντίστοιχα είναι η Αγία Τριάδα. Τρεις μορφές επαφής με το θείο στοιχείο που τις εκφράζουν οι τρεις αντίστοιχοι ρόλοι, η Έλλη, η Τζόι και ο Μαρκ. Η μια επαφή εκφράζεται μέσω της πεποίθησης ότι δεν πιστεύω και αμφισβητώ την ύπαρξη του θείου στοιχείου, η δεύτερη είναι ότι θέλω απόδειξη για να πιστέψω και η τρίτη είναι ότι πιστεύω τυφλά, χωρίς να θέλω απόδειξη. Αυτοί οι τρεις χαρακτήρες εκφράζουν τις τρεις σχέσεις με το θείο στοιχείο και αυτό είναι το δεύτερο επίπεδο του κείμενου.

Αφορμή παίρνει από την κατάσταση της κακοποίησης και την κατάχρηση της εξουσίας για να μιλήσει για τα όρια της πίστης και μάλιστα όταν κάποιος δει την παράσταση αντιλαμβάνεται ότι κάποια κομμάτια του κειμένου έχουν μια άλλη πνευματικότητα που ξεφεύγουν από το θέμα της κακοποίησης».

 

 

Η συνεργασία με τους ηθοποιούς της παράστασης

«Η παράσταση έχει ανέβει ήδη τρεις φορές, η πρώτη ήταν το 2012 και έτσι δεν με αφορούσε να σκηνοθετήσω μια ακόμα παράσταση» λέει ο Στέφανος Κακαβούλης. «Το κείμενο έχει βραβευθεί το 2012 σαν καλύτερο πρωτότυπο ελληνικό θεατρικό έργο και καθώς το έχω ήδη σκηνοθετήσει τρεις φορές, μάλιστα σε μια παράσταση είχα παίξει τον Μαρκ, οι δύο πρώτες παραστάσεις ήταν με τον Σπύρο Φωκά που έκανε τον ιερέα και ήταν και ο τελευταίος του ρόλος στο θέατρο, είχαμε κάνει ένα ακόμα ανέβασμα στην Κρήτη (Χανιά). Οπότε δεν με αφορούσε να επαναλάβω ένα ακόμα ανέβασμα και έτσι άλλαξα το κείμενο και συγκεκριμένα την τελευταία σκηνή, όπου δεν υπάρχει πια ο ρόλος του ηλικιωμένου ιερέα, αλλά αυτός του νεαρού παιδεραστή ιερέα ο οποίος εμφανίζεται στις αναμνήσεις των τριών θυμάτων και ζωντανεύει μέσα από αυτές.

Οι ηθοποιοί της παράστασης, Αριστέα Μαρμάρου, Σπύρος Παπαγεωργίου, Νίνα Φραντζεσκάκη, Τάσος Χρυσόπουλος, είναι νέοι ηθοποιοί που ο κάθε ένας τους βούτηξε στο δύσκολο αυτό κείμενο με τις δικές του αναστολές, αντιστάσεις και ανασφάλειες.

Αυτό που παρατηρώ γενικά σε σχέση με τους νέους σήμερα πέραν των ηθοποιών είναι ότι έχουν έντονη άποψη και αντιστάσεις. Βέβαια αυτό είναι και κάτι που συμβαίνει γενικά στην κοινωνία, πόσω μάλλον στο θέατρο που είναι και πιο προσωπικές οι επαφές και η τριβή. Ωστόσο, πάντα υπάρχει ο τρόπος να βρεις κοινούς κώδικες που συμπλέεις, προκειμένου μαζί να δημιουργήσετε ένα ωραίο αποτέλεσμα.

Ο κάθε ηθοποιός από τη δική του πλευρά έκανε το καλύτερο που μπορούσε γιατί μιλάμε για δύσκολους ρόλους, για μεγάλους εκτενείς μονολόγους, όποτε ο κάθε ηθοποιός έκανε την προσωπική του υπέρβαση. Ο Τάσος Χρυσόπουλος που ερμηνεύει τον παιδεραστή ιερέα, έπρεπε να βγάλει όλη αυτή τη διαστροφή, όπως και η Αριστέα Μαρμάρου που κάνει την Έλλη που έχει υποστεί βιασμό μέσω του ρόλου της. Η Νίνα που έχει σπουδάσει εξωτερικό δοκιμάζεται με τη Τζόι και την ιδιαίτερη ιδιοσυγκρασία της όπως και ο Σπύρος στο ρόλο του Μαρκ που επειδή τον έχω ερμηνεύσει κι εγώ δυο φορές οι απαιτήσεις μου ήταν πολύ υψηλές».

 

 

Όσα αποσιωπούνται κάτω από το πέπλο της ιεροσύνης

«Είναι τραγική συγκυρία που ανεβαίνει αυτή η παράσταση τώρα, ενώ εμείς είχαμε αποφασίσει να την ανεβάσουμε από πέρυσι τον Δεκέμβριο, χωρίς όμως να γνωρίζουμε τα θέματα που βγήκαν στην επιφάνεια τους τελευταίους μήνες. Ακούμε πολλές περιπτώσεις παιδεραστίας σε εκπομπές και στις ειδήσεις, είναι ασύλληπτα όσα συμβαίνουν στην κοινωνία μας, ωστόσο πιστεύω ότι είναι πολύ σημαντικό να βγαίνουν αυτά τα θέματα στην επιφάνεια.

Σε πολλά σπίτια, στην επαρχία κυρίως και στο χωριό μου που πήγαινα διακοπές θυμάμαι περιπτώσεις όπου κανείς δεν μιλούσε, γιατί πίστευαν πως ό, τι συμβαίνει σε μια οικογένεια δεν αφορά τους άλλους. Είναι πολύ καλό που σιγά, σιγά σπάει αυτή η σύμβαση, οπότε ούτως ή άλλως το κείμενο αφορά ένα μεγάλο μέρος του κοινού, αλλά είναι και ένα θέμα που αφορά την παιδεραστία και τους κόλπους της εκκλησίας που εκεί τα πράγματα είναι ακόμα πιο δύσκολα και αποσιωπούνται ακόμα περισσότερο.

Δυστυχώς, υπάρχει αυτή η συνθήκη και τα “Παιδιά του πατρός” έρχονται να σπάσουν το άβατο ότι “ιερείς και εκκλησία δεν αγγίζουμε!” και να μιλήσουν για τη “σχέση με το Θείο στοιχείο. Αντιλαμβάνομαι ότι είναι πολλές οι περιπτώσεις που αποσιωπούνται κάτω από το πέπλο της ιεροσύνης, γι’ αυτό θα αναφέρω μια φράση που με αγγίζει προσωπικά σαν Στέφανο. Λέει ο ιερέας ότι “αυτό που με άφηνε Εκείνος να κάνω” δηλαδή ο Θεός. Θεωρούσε ότι είχε την άδεια από άνωθεν να κάνει ό, τι έκανε, να βιάζει δηλαδή ανήλικα. “Αυτό που με άφηνε Εκείνος να κάνω.

Πολλές φορές προσευχόμουν και ζήταγα μια απάντηση αλλά δεν έλαβα τίποτα πέρα από σιωπή. Μήπως ήταν θέλημά Του αυτό που έκανα σε εσάς;”. Βλέπουμε ότι έτσι λειτουργούσε το μυαλό αυτού του ανθρώπου, όπου πιστεύει ότι “εγώ Τον υπηρετώ και έχω μια άλλη σχέση μαζί Του, οπότε είχα το ελεύθερο. Αυτή η ακραία και αιρετική πράξη δείχνει την ψυχοσύνθεση αυτού του ανθρώπου».

 

 

Πληροφορίες για την παράσταση «Παιδιά του πατρός»

Κείμενο – Σκηνοθεσία: Στέφανος Κακαβούλης
Πρωτότυπη μουσική: Γιάννης Μυγδάνης
Επικοινωνία: Πάνος Λιάπης
Φωτογραφίες: Διονύσης Κούτσης
Τρέιλερ: Μιχάλης Μαυρομούστακος
Παραγωγή: E-training

Παίζουν αλφαβητικά: Αριστέα Μαρμάρου, Σπύρος Παπαγεωργίου, Νίνα Φραντζεσκάκη, Τάσος Χρυσόπουλος

 

Πού: Θέατρο Μικρό Γκλόρια, Ιπποκράτους 7, Αθήνα, τηλ. 210 3600832

Πότε: από 10 Μαϊου 2024 και κάθε Παρασκευή και Κυριακή στις 21.30 (για 8 παραστάσεις)

Εισιτήρια: από 15 ευρώ

Ηλεκτρονική προπώληση εισιτηρίων: https://www.more.com/theater/paidia-tou-patros/