Μαίρη Μαραγκουδάκη: «Αισθάνομαι ότι ο σύγχρονος άνθρωπος έχει χάσει την αίσθηση του ποιος είναι και της ταυτότητάς του»

«Song From Far Away» στο Studio Μαυρομιχάλη
12 Απριλίου 2024
Διαγωνισμός για την παράσταση «Η Μουγγή Καμπάνα»
14 Απριλίου 2024
«Song From Far Away» στο Studio Μαυρομιχάλη
12 Απριλίου 2024
Διαγωνισμός για την παράσταση «Η Μουγγή Καμπάνα»
14 Απριλίου 2024

H Μαίρη Μαραγκουδάκη σκηνοθετεί και ερμηνεύει στην παράσταση «Θραύσματα Μνήμης» που παρουσιάζεται στο Calderone.

 

 

Συνέντευξη στη Μαριλένα Θεοδωράκου

 

Υπογράφει τη σκηνοθεσία και ερμηνεύει στην παράσταση «Θραύσματα Μνήμης». Η Μαίρη Μαραγκουδάκη μιλάει στο theatermag για το έργο του Γιάννη Παπάζογλου και την παράσταση που παρουσιάζεται κάθε Κυριακή και Δευτέρα στο Calderone. Ο χώρος μετατρέπεται σε ένα Μουσείο Ανώνυμων Σωμάτων, με ζωντανά- ανθρώπινα εκθέματα.

 

«Πρόκειται για έναν θεατρικό μονόλογο του Γιάννη Παπάζογλου, τον οποίο προσεγγίζω με έναν δικό μου τρόπο» εξηγεί η σκηνοθέτις Μαίρη Μαραγκουδάκη. «Είναι ένα δυστοπικό έργο, είναι αυτό το στιλ του Παπάζογλου άλλωστε, με το εξής χαρακτηριστικό: ότι η ιστορία αποκαλύπτεται στο τέλος, δηλαδή ο θεατής πρέπει να δει όλη την παράσταση για να καταλάβει στο τέλος τι συμβαίνει.

Το στοιχείο που υπάρχει είναι ότι κάποιοι άνθρωποι τοποθετούνται ως εκθέματα σε ένα μουσείο και αυτό που κάνω σκηνοθετικά και βοηθάει και ο χώρος του Calderone πολύ, είναι ότι έχουμε δημιουργήσει αυτό το μουσείο όπου μπαίνουν οι θεατές, ως επισκέπτες του μουσείου. Οπότε παρακολουθούν τι συμβαίνει στην “προθήκη” που είναι τοποθετημένα τα εκθέματα, τα οποία είναι άνθρωποι. Είναι σαν να έχουμε ένα ζωντανό Big Brother, όμως ο λόγος του Γιάννη Παπάζογλου είναι πολύ ποιητικός και το έργο είναι βαθιά υπαρξιακό, με πολιτικά και κοινωνικά στοιχεία, πραγματεύεται το ζήτημα της ατομικής και της συλλογικής μνήμης».

 

Η ύπαρξη του ατόμου και η ύπαρξη του συνόλου

«Τα εκθέματα του μουσείου είναι άτομα που τους έχει αφαιρεθεί η μνήμη» συνεχίζει η σκηνοθέτις. «Στο μυαλό της ηρωίδας, έρχονται θραύσματα από μνήμες, εξού και ο τίτλος της παράστασης “Θραύσματα Μνήμης”, χωρίς όμως να είναι ποτέ σίγουρη, ούτε μέχρι το τέλος του έργου, αν πρόκειται για δικές της προσωπικές μνήμες, για πράγματα που είδε σε εκπομπές στην τηλεόραση, σε αφηγήσεις που έχει ακούσει. Προσπαθεί αγωνιωδώς να συνθέσει το δέντρο της μνήμη, ένα σύμβολο για την ίδια, την ύπαρξη, του ατόμου αλλά και η ύπαρξη του συνόλου τελικά. Μπαίνει ένα φιλοσοφικό ερώτημα εδώ, στο κατά πόσο ως άτομα επηρεάζουμε το σύνολο με την ύπαρξή μας και κατά πόσο η μνήμη μας, μάς ορίζει ατομικά και συλλογικά.

Με τον Γιάννη Παπάζογλου γνωριζόμαστε χρόνια, έχω ανεβάσει και άλλο του έργο στο παρελθόν. Τα “Θραύσματα Μνήμης”, είναι ένα έργο που γράφτηκε κατά τη διάρκεια της καραντίνας, μου το είχε στείλει ταχυδρομικά τότε, γιατί δεν είχαμε άλλον τρόπο επικοινωνίας και επαφής. Από το 2020 περίπου μέχρι και τώρα δούλεψα πολύ πάνω στη δραματουργική ανάλυση.

Όταν λοιπόν αποφάσισα τη δομή του, κατέληξα ότι θα δημιουργούσα αυτό το Μουσείο Ανώνυμων Σωμάτων, από εκεί άρχισε να χτίζεται όλη η ιδέα του τελικού αποτελέσματος που θα δει ο θεατής σήμερα. Η παράσταση δουλεύτηκε εδώ και έναν χρόνο, και πραγματικά μπορώ να πω ότι και εγώ ως ηθοποιός και με την εμπειρία των 25 χρόνων που έχω, είναι ένα από τα πιο δύσκολα πράγματα που έχω κάνει.

Οι δύο ηθοποιοί που παίζουν, ο Σάκης Κοτσίρας και η Βάλια Χρήστου είναι μαθητές μου, καθώς στο Calderone υπάρχει και εργαστήρι υποκριτικής, και αυτό βοήθησε πολύ στο να έχουμε έναν κοινό καλλιτεχνικό κώδικα. Δουλέψαμε πολύ πάνω στο σώμα, πώς το σώμα ανταποκρίνεται και πώς στο σώμα καταγράφεται το συναίσθημα, η μνήμη, η οποιαδήποτε εμπειρία και βίωμα του ανθρώπου.

Το τέταρτο άτομο, ο Χαράλαμπος Ιωαννόπουλος, το άτομο-κλειδί, είναι κάτι σαν dj επί σκηνής, καθώς όλη η παράσταση είναι ντυμένη με ηχοτοπία και μουσικές και δεν υπάρχει ούτε ένα σημείο που να υπάρχει σιωπή. Ο λόγος που γίνεται αυτό, είναι γιατί στους χαρακτήρες υπάρχει ένας προγραμματισμός. Αυτά τα πρόσωπα λειτουργούν μέσα από έναν προγραμματισμό, οπότε το τέταρτο άτομο παίζει το ρόλο του προγραμματιστή».

 

 

Η συλλογική σύνδεση των ανθρώπων

«Υπάρχει ένα σημείο κλειδί και είναι η φράση “η ιστορία του καθενός είναι η ταυτότητά του”. Μέσα στο έργο αναπτύσσεται τρομερά όλο αυτό και για μένα ήταν το κλειδί όταν ξεκίνησα να δουλεύω πάνω σε αυτό το κείμενο» λέει η σκηνοθέτις Μαίρη Μαραγκουδάκη. «Κατά πόσο μη γνωρίζοντας την ίδια την ιστορία μας, τη ρίζα μας, την ύπαρξή μας -και δεν μιλάω για μια κατάσταση λατρείας των προγόνων αλλά για ένα απλό θέμα της ύπαρξης- η σχέση που έχουμε αναπτύξει π.χ. τα τελευταία χρόνια με το παραδοσιακό τραγούδι, μας κάνει να βλέπουμε πως συνδεόμαστε σαν άνθρωποι και πως συνδέονται οι λαοί μέσα από την παράδοση, πως τελικά το παραδοσιακό τραγούδι μας συνδέει συλλογικά, που είναι η απόδειξη του ότι το “ποιος είμαι” ορίζεται τελικά από το “από που έρχομαι”. Και πως μπορούν διαφορετικοί λαοί να συνδεθούν μέσα από τις παραδόσεις και την αποδοχή της ρίζας του καθενός.

Στις δύο παραστάσεις που κάναμε κάποιοι θεατές είπαν το ίδιο πράγμα που είπα και εγώ όταν διάβασα το έργο αρχικά. Το έργο δεν μιλάει για ένα πιθανό μέλλον, μιλάει με συμβολικό τρόπο για αυτό που ήδη μας συμβαίνει: για τον σύγχρονο άνθρωπο που βρίσκεται σε έναν καταιγισμό πληροφορίας και διάσπασης της προσοχής. Συμβαίνουν πολύ σημαντικά πράγματα γύρω μας και έρχεται μια viral είδηση που είναι κάτι αδιάφορο στην πραγματικότητα και ξαφνικά στρέφεται όλη η προσοχή προς τα εκεί, με αποτέλεσμα να γινόμαστε έρμαια του ασήμαντου και απαθείς στο φλέγον».

 

 

Μια κοινωνία σε σοκ, σε απόδραση από την πραγματικότητα

«Βασικό κομμάτι του έργου είναι οι οθόνες, ότι οι ήρωες είναι κολλημένοι μπροστά σε οθόνες. Το κείμενο του Γιάννη Παπάζογλου χτυπάει ένα καμπανάκι για το μέλλον αλλά στην ουσία παρουσιάζει αυτό που συμβαίνει αυτή τη στιγμή, καθώς είμαστε μια κοινωνία σε σοκ, παγκοσμίως όμως. Ίσως στην Ελλάδα να είμαστε λίγο περισσότερο λόγω της οικονομικής κρίσης, το ζήτημα για μένα είναι ότι καταφεύγουμε σε αυτό που η ψυχολογία σαν όρο ονομάζει “escapism”.

Η τάση απόδρασης δηλαδή, που είναι να μην επουλώσω το τραύμα, να μην παλέψω με αυτό που μου συμβαίνει και να αποδεχτώ την πραγματικότητα για να κάνω την επούλωση, αλλά να αποδράσω μέσα από την άχρηστη πληροφορία, μέσα από την επίπλαστη πραγματικότητα. Αυτό είναι το ίδιο το έργο. Αισθάνομαι ότι ο σύγχρονος άνθρωπος έχει χάσει την αίσθηση του ποιος είναι και του ποιος/ποια θέλει να είναι. Ακούμε τόσο συχνά την προτροπή «να είσαι ο εαυτός σου», μάλλον γιατί ο εαυτός μας είναι αυτό από το οποίο έχουμε απομακρυνθεί περισσότερο από όλα.

Δεν είναι τυχαίο ότι το έργο γράφτηκε κατά τη διάρκεια της πανδημίας και της καραντίντας και ένα επίσης πολύ σημαντικό κομμάτι είναι αυτό του να μετατρέπεσαι σε αριθμός. Στην καραντίνα ακούγαμε 110 νεκροί σήμερα, ήταν πρώτη κουβέντα που κάναμε με τον Γιάννη και έτσι ξεκίνησε η ιδέα του έργου, ότι ποιοι είναι οι 110 άνθρωποι, δεν έχουν όνομα, συγγενείς, μιλάμε για αριθμούς ξαφνικά.

Αυτό κάπως έμεινε από την καραντίνα, κάναμε τον κύκλο μεν, αλλά δεν μείναμε σαν κοινωνία να γιατρέψουμε την πληγή και συνεχίζουμε να μετράμε αριθμούς είτε στην Παλαιστίνη, είτε στα Τέμπη, είτε στην Πύλο ή ακόμα και με τα χιλιάδες στρέμματα δάσους που καίγονται κάθε τόσο. Συνεχίζουμε να μιλάμε με αριθμούς και να ασχολούμαστε πολύ πιο έντονα με άλλα πράγματα πιο ανώδυνα, έτσι απλά για να γίνεται κουβέντα.

Στην παράσταση δεν θα δούμε μια δυστοπία τύπου αμερικάνικου blockbuster, αλλά αυτό που ήδη μας συμβαίνει σήμερα. Θα δούμε μια παράσταση που παρουσιάζει την κοινωνία παγκοσμίως συμπυκνωμένη σε μιάμιση ώρα, σε έναν μικρό χώρο, μέσα από έναν άνθρωπο».

 

 

Πληροφορίες για την παράσταση «Θραύσματα Μνήμης»

Συγγραφέας: Γιάννης Παπάζογλου
Σκηνοθεσία: Μαίρη Μαραγκουδάκη
Φωτισμοί: Τάσος Σκλαβούνος
Βοηθοί σκηνοθέτη: Χαράλαμπος Ιωαννόπουλος- Ηλίας Σταθόπουλος
Κουστούμια: Ραφαηλία Γύφτου
Παίζουν: Μαίρη Μαραγκουδάκη, Σάκης Κοτσίρας, Βάλια Χρήστου, Χαράλαμπος Ιωαννόπουλος
Ηχοτοπία: Χαράλαμπος Ιωαννόπουλος
Πρωτότυπη μουσική: Γαβριήλ Καζάνας
Εικαστικά: Χρήστος Νταής

 

Προειδοποίηση: Αυτή είναι μια εκδήλωση με περιορισμένες θέσεις. Κλείστε τα εισιτήριά σας τώρα για να μη χάσετε αυτήν την μοναδική ευκαιρία.

 

Πού: Calderone, Μελενίκου 31 Αθήνα, τηλ. 213 0058407

Πότε: από 31 Μαρτίου 2024 και κάθε Κυριακή και Δευτέρα στις 21.00. Έως 20 Μάϊου 2024

Διάρκεια παράστασης: 80 λεπτά

Email: info@calderone.gr

Εισιτήρια: https://www.more.com/theater/thrausmata-mnimis/