Χριστιάννα Μαριόλη: «Όσο πιο διάφανος είναι ένας χώρος τόσο πιο εύκολο είναι να αντικατοπτρίσεις πάνω του όλα σου τα συναισθήματα»

Είδαμε την παράσταση «Μήδειας Υλικό»
28 Μαρτίου 2024
Είδαμε την παράσταση «Ο Ρόζενκραντζ και ο Γκίλντενστερν είναι νεκροί»
29 Μαρτίου 2024
Είδαμε την παράσταση «Μήδειας Υλικό»
28 Μαρτίου 2024
Είδαμε την παράσταση «Ο Ρόζενκραντζ και ο Γκίλντενστερν είναι νεκροί»
29 Μαρτίου 2024

Η Χριστιάννα Μαριόλη σκηνοθετεί την παράσταση «Gif_Δηλητήριο» που παρουσιάζεται στο θέατρο Άβατον.

 

 

Συνέντευξη στη Μαριλένα Θεοδωράκου

 

Υπογράφει τη σκηνοθεσία και τους φωτισμούς στην παράσταση «Gif_Δηλητήριο». Η Χριστιάννα Μαριόλη μιλάει στο theatermag για το έργο της Λοτ Φέικεμανς που ανεβαίνει σε μετάφραση Γιάννη Μόσχου κάθε Δευτέρα και Τρίτη στο θέατρο Άβατον, με τους ηθοποιούς Άννα Αμπραχαμιάν και Βαγγέλη Μάγειρο.

 

«Το συγκεκριμένο κείμενο έπεσε τελείως τυχαία στα χέρια μου. Είμασταν σε ένα γνωστό βιβλιοπωλείο με την ηθοποιό και πρωταγωνίστρια της παράστασης Άννα Αμπραχαμιάν και ψάχναμε μια κωμωδία για να στείλουμε μια συγκεκριμένη πρόταση κάπου που θέλαμε» εξηγεί η σκηνοθέτις Χριστιάννα Μαριόλη. «Εντελώς τυχαία η Άννα είδε το έργο, κάτι της έκανε ο τίτλος και το αγόρασε. Αφού το διάβασε, μου είπε ότι είναι ένα καταπληκτικό έργο, ότι συγκινήθηκε πολύ και ότι θα ήθελε να το ανεβάσουμε. Διάβασα και εγώ το έργο, ενθουσιάστηκα και κάπως έτσι ξεκίνησε αυτό το ταξίδι πριν λίγους μήνες».

 

Δηλητήριο, θυμός και ερωτισμός

«Ο τίτλος του έργου της Λοτ Φέικεμανς “Gif_Δηλητήριο”, μας δείχνει και τη βασική του ιστορία, καθώς πρόκειται για ένα ζευγάρι που έχει χάσει το παιδί του» συνεχίζει η Χριστιάννα Μαριόλη. «Οι δύο ήρωες δεν έχουν ονόματα, είναι Αυτός και Αυτή, που το βρίσκω πολύ ενδιαφέρον γιατί θα μπορούσε να είναι οποιοσδήποτε άνδρας και οποιαδήποτε γυναίκα. Οι δύο αυτοί άνθρωποι χάνουν ένα παιδί και Αυτός εγκαταλείπει τη γυναίκα του μια παραμονή Πρωτοχρονιάς.

Κάνουν δέκα χρόνια να συναντηθούν και η γυναίκα αποφασίζει να στείλει ένα γράμμα στον άνδρα, που λέει ότι υπάρχει ένα δηλητήριο στα υπόγεια ύδατα του νεκροταφείου και αναγκαστικά θα πρέπει να μεταφερθεί ο τάφος του γιου τους. Οπότε τον αναγκάζει να τη συναντήσει. Στην πορεία ανακαλύπτουμε ότι αυτό είναι μια πρόφαση και ότι απλώς συνδύασε δύο άσχετα γεγονότα και έβγαλε αυτή την ιστορία από μόνη της για να τον κάνει να έρθει και να λύσουν τις μεταξύ τους διαφορές και τα “γιατί” που τους ταλαιπωρούν. Έτσι εξελίσσεται η όλη ιστορία.

Είναι όλα μπερδεμένα μεταξύ τους, ο καθένας έχει κλειστεί στο κουτί του, ο άνδρας προσπαθεί να κάνει κάποια βήματα προς μια νέα ζωή, ενώ εκείνη εξακολουθεί να ζει στο χάος του μυαλού της. Οπότε βρίσκουμε δύο εντελώς διαφορετικές προσεγγίσεις του πένθους, του να συνεχίζεις τη ζωή σου προσπαθώντας να ξεχάσεις, όπως κάνει ο άνδρας και της γυναίκας που απλώς συμμετέχει σε καθημερινές δραστηριότητες της ζωής αλλά δεν της δίνουν καμία ευχαρίστηση.
Επειδή οι δύο αυτοί άνθρωποι έχουν πολύ θυμό μέσα τους, αναπόφευκτα αυτός ο θυμός οδηγεί και σε πολύ έντονο ερωτισμό. Και είναι κάτι σημαντικό για δύο ανθρώπους που έχουν μεγάλο παρελθόν, αλλά έχουν απομακρυνθεί για κάποια χρόνια και για τόσο δυστυχείς λόγους, οπότε βλέπουμε το πως ο θυμός εξελίσσεται σε ερωτισμό, αλλά αυτός ο ερωτισμός δεν μπορεί να ευδοκιμήσει και έτσι γυρίζουμε πάλι στο θυμό».

 

 

Η διαχείριση του πένθους από τους δύο ήρωες

«Προσεγγίζοντας το πένθος, το οποίο είναι κάτι πολύ βαθύ, δύσκολο και σκοτεινό, σκεφτόμουν ότι για να το αντιμετωπίσει κάποιος υπάρχουν δύο δρόμοι, πόσω μάλλον όταν είναι ένα ζευγάρι» λέει η σκηνοθέτις. «Είτε προσπαθούν να μοιραστούν το πένθος και να προχωρήσουν μαζί, είτε ο καθένας εγκλωβίζεται στο κουτί του με αποτέλεσμα να χαθεί η οποιαδήποτε επαφή τους και αναπόφευκτα “να γίνουν ένας άνδρας και μια γυναίκα με εντελώς αποτυχημένο παρελθόν”, όπως λέει και η ηρωίδα. Αυτόν τον δεύτερο δρόμο έχω ακολουθήσει στην παράσταση, γι’ αυτό και έχω επιλέξει στο σκηνικό μας να υπάρχει ένα κουβούκλιο στο οποίο καταφεύγουν οι ήρωες όταν η κατάσταση πια γίνεται ανυπόφορη.

Τους βλέπουμε μόνους τους, κλεισμένους, με τοίχους να τους χωρίζουν αλλά στην ουσία αυτοί οι τοίχοι είναι διαφανείς, γι’ αυτό υπάρχει πολύ το λευκό και το διαφανές στην παράσταση, επειδή θέλω να τονίσω ότι είναι όλα φανερά μεταξύ τους. Και οι δύο ξέρουν ο ένας τον άλλον, γνωρίζονται πολύ καλά και δεν υπάρχουν ανάμεσά τους μυστικά, απλώς δεν είναι διαχειρίσιμα όσα συμβαίνουν και δεν μπορεί πια ο ένας να καταλάβει τον άλλον.

Έχουμε “παίξει” πολύ με τους φωτισμούς για να τονίσουμε τις διαφορετικές συναισθηματικές καταστάσεις, το μπλε, το πράσινο και το λευκό. Όσο πιο καθαρός, διάφανος και κρυστάλλινος είναι ένας χώρος τόσο πιο εύκολο είναι να αντικατοπτρίσεις πάνω του όλα σου τα συναισθήματα».

 

Η ηθοποιός Άννα Αμπραχαμιάν. (Φωτογραφίες: Πάνος Άστορ Κόφφας).

 

Η συνεργασία με τους δύο ηθοποιούς

«Είχαμε μια πολύ όμορφη συνεργασία και με τους δύο ηθοποιούς της παράστασης. Με την Άννα Αμπραχαμιάν είμασταν συμφοιτήτριες στη δραματική σχολή, οπότε μετράμε πολλά χρόνια γνωριμίας και ξέραμε ότι θα δουλέψουμε αρμονικά μαζί. Τον Βαγγέλη Μάγειρο, ο οποίος είναι επίσης ένας ταλαντούχος ηθοποιός, τον γνώρισα σε μια άλλη δουλειά που ήμουν βοηθός σκηνοθέτη. Διέκρινα το ταλέντο του και διαβάζοντας το έργο μου ταίριαζε πολύ για το ρόλο. Πραγματικά και οι δύο ήταν μια πολύ σωστή επιλογή, γιατί είναι άνθρωποι που έχουν όρεξη για δουλειά, είναι πρόθυμοι να ακούσουν και είναι πολύ βοηθητικοί στη συνεργασία.

Η ατάκα που με έχει συνεπάρει πιο πολύ στο έργο είναι ότι ‘‘συμβαίνουν αυτά που επιθυμείς όταν δεν έχει καμία σημασία πια; Όταν δεν τα έχεις καμία ανάγκη πια;’’. Μου φαίνεται είναι τόσο αληθινή αυτή η φράση γιατί συμβαίνει όντως στη ζωή. Πάντα επιθυμούμε κάτι πάρα μα πάρα πολύ και μπορεί να περάσει πολύς καιρός, να συμβεί και τότε δεν έχει καμία αξία γιατί δεν το χρειάζεσαι πια. Το ζητούσες κάποτε και όχι τώρα».

 

Ο ηθοποιός Βαγγέλης Μάγειρος. (Φωτογραφίες: Πάνος Άστορ Κόφφας).

 

Πληροφορίες για την παράσταση «Gif_Δηλητήριο»

Συγγραφέας: Λοτ Φέικεμανς
Μετάφραση: Γιάννης Μόσχος (τον οποίο και ευχαριστούμε για τη δωρεάν παραχώρηση των δικαιωμάτων)
Σκηνοθεσία: Χριστιάννα Μαριόλη
Φωτισμοί: Χριστιάννα Μαριόλη
Κοσμήματα: Sablier.Project
Φωτογραφίες: Πάνος Άστορ Κόφφας
Σχεδιασμός αφίσας: Αστέριος Γούσιος

Παίζουν: Άννα Αμπραχαμιάν, Βαγγέλης Μάγειρος

 

Πού: Θέατρο Άβατον, Ευπατριδών 3, Γκάζι, τηλ. 210 3412689

Πότε: από 25 Μαρτίου 2024 και κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21.00. Έως 9 Απριλίου 2024

Διάρκεια παράστασης: 70 λεπτά

Τιμές εισιτηρίων: 12 ευρώ (κανονικό), 10 ευρώ (μειωμένο)

Ηλεκτρονική προπώληση εισιτηρίων: https://www.more.com/theater/gif-dilitirio/