Βασίλης Σταματάκης: «Εικάζω ότι το “Όνειρο” θα σταματήσει να παίζεται, άμα σταματήσει να απασχολεί τον άνθρωπο ο έρωτας!»

Η Αγγελική Κώσταλου με την έκθεση «Το δάκρυ της Μαστίχας»
28 Μαρτίου 2024
Ένα θεατρικό αναλόγιο της Μάγδας Μαυρογιάννη για τον Kurt Weill
28 Μαρτίου 2024
Η Αγγελική Κώσταλου με την έκθεση «Το δάκρυ της Μαστίχας»
28 Μαρτίου 2024
Ένα θεατρικό αναλόγιο της Μάγδας Μαυρογιάννη για τον Kurt Weill
28 Μαρτίου 2024

Ο Βασίλης Σταματάκης ερμηνεύει στην παράσταση «Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας» η οποία παρουσιάζεται στο ΠΛΥΦΑ από την ομάδα Loxodox.

 

 

Συνέντευξη στη Μαριλένα Θεοδωράκου

 

Θα τον δούμε ως Θησέα και Όμπερον. Ο ηθοποιός Βασίλης Σταματάκης μιλάει στο theatermag για την παράσταση «Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας», η οποία παρουσιάζεται κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή στο ΠΛΥΦΑ, σε σκηνοθεσία Αλκίνοου Δωρή.

 

 

Θα θέλατε να μας μιλήσετε για το δική σας εμπειρία στο ανέβασμα του «Ονείρου Καλοκαιρινής Νύχτας»;

Το «Όνειρο» είναι μια δουλειά που μου έχει προσφέρει πάρα πολλές εμπειρίες. Αρχικά δεν είχα συνεργαστεί με κανένα συντελεστή της παράστασης ξανά, το οποίο από μόνο του ήταν μια πρόκληση. Το να αφήνεις το οικείο σου, να καλείσαι να γνωρίσεις νέους ανθρώπους, να ανακαλύψετε κοινό τόπο και να συνεργαστείτε με ίδιο στόχο.

Δέλεαρ ήταν ακόμα ότι με τους περισσότερους ηθοποιούς του θιάσου έχουμε αποφοιτήσει από την ίδια σχολή, την «Αρχή» της Νέλλης Καρρά. Οπότε υπήρχε μια αόρατη συγγένεια ανάμεσά μας. Πολύ περισσότερο αν σκεφτεί κανείς ότι όλοι μας περάσαμε από τα χέρια της Νέλλης, η οποία κατέχει τον Σαίξπηρ τόσο καλά, που φορές φορές ένιωθα ότι είναι η μετεμψύχωσή του! Δε μπορώ να μην πω για τα τρία πολυεργαλεία του θιάσου που εναλλάσσουν ρόλους, παίζουν μουσικά όργανα και μας δίδασκαν τα τραγούδια της παράστασης.

Και μετά ήρθε το δέσιμο ανάμεσά μας. Η εμπιστοσύνη και η ασφάλεια που ενέπνεε ο Αλκίνοος, από την πρώτη μας συνάντηση, απέναντι στο ζητούμενο. Η Μαρίζα μας, η ψυχή της ομάδας. Η Αγγελική που λέμε ψέματα ότι μας έκανε κίνηση. Έκανε πολλά παραπάνω, και μόνο που υπήρχε στο χώρο. Πρόκειται για την πιο ήρεμη και ευέλικτη δύναμη. Και μετά ήρθε η συνάντηση με τη σπουδαία και αστείρευτη Στέλλα Γαδέδη, που έγραψε την πρωτότυπη μουσική της παράστασης.

Κι όλα αυτά τα υλικά άρχισαν σιγά σιγά να συμπληρώνουν το ένα το άλλο και να δένουν, σαν τα υλικά κάποιου μαγικού φίλτρου…

 

 

Κατά τη γνώμη σας γιατί το συγκεκριμένο έργο είναι το πιο πολυπαιγμένο του Σαίξπηρ;

Διότι ο Σαίξπηρ εδώ είναι σα να πήρε ένα σωρό υφάσματα, κομμάτια από χιτώνες, ξέφτια, χρυσές κλωστές, δέρματα φιδιών, ίνες από λουλούδια, μαλλιά ζώου και να κέντησε το πιο όμορφο κι ομοιόμορφο υφαντό. Στο «Όνειρο» συναντιούνται εποχές και γεωγραφίες, μυθολογίες και δοξασίες, άνθρωποι και ζώα, ερωτευμένοι, αμαζόνες, ξωτικά, βασιλοπούλες και μάγοι. Ακόμα και η κάθε ομάδα πλασμάτων εκφράζεται με το δικό της τρόπο, άλλοι με μακροσκελείς ποιητικές εικόνες, άλλοι έμμετρα, άλλοι πεζά, άλλοι με ομοιοκαταληξίες. Αυτό από μόνο του έχει κάτι το παραμυθένιο και παιχνιδιάρικο. Είναι σα να αδημονεί το παιδί που έχουμε μέσα μας να παίξει και να έρχεται ο Σαίξπηρ να σου ανοίγει διάπλατα έναν απέραντο δροσερό κήπο.

Ακόμα το έργο, όπως λέει και ο τίτλος του, βασίζεται στο όνειρο. Το πώς μπορείς να αποτυπώσεις το όνειρο σε μία σκηνή, κάτι το άυλο σε υλικό, είναι κάτι που μπορεί να πυροδοτήσει τη φαντασία, να αφήσει την έμπνευσή σου να καλπάσει, άρα κάτι το οποίο δεν εξαντλείται ποτέ.

Και μην ξεχνάμε ότι κινητήριος δύναμη του έργου είναι ο έρωτας. Δεν υπάρχει κανένα πλάσμα στο έργο που να μην είναι ερωτευμένο. Όλοι είναι, με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο, βουτηγμένοι στον πόθο, ό,τι κάνουν το κάνουν στο βωμό του έρωτα. Πώς μπορεί ένα τέτοιο έργο να σταματήσει να ανεβαίνει; Ίσως αυτή τελικά να είναι η αειθαλής αξία του έργου, ότι μιλάει για τον έρωτα με την αθωότητα και τη φαντασία που κρύβουν τα παιδικά παραμύθια. Εικάζω ότι το «Όνειρο» θα σταματήσει να παίζεται, άμα σταματήσει να απασχολεί τον άνθρωπο ο έρωτας!

 

Ερμηνεύετε τους ρόλους του Θησέα και του Όμπερον. Θέλετε να μας μιλήσετε για τον τρόπο που τους έχετε προσεγγίσει;

Μου αρέσει να ξεκινάω πρώτα από το σώμα των ηρώων που μου δίνονται. Δηλαδή -αντλώντας στοιχεία από το κείμενο- να εξερευνώ τη σωματικότητα του κάθε ήρωα, το βηματισμό του, το ρυθμό του, την πλαστικότητά του, ακόμα και τα τικ που ίσως έχει! Και πάνω σε αυτό να έρχεται να «κουμπώσει» ο λόγος.

Έτσι και τώρα, στο «Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας», από τις πρώτες πρόβες αφεθήκαμε σε ασκήσεις και αυτοσχεδιασμούς που κατηύθυνε ο Αλκίνοος, για να εξερευνήσουμε τα σώματα των ηρώων που είχε ο καθένας μας. «Αν ο ήρωάς σου ήταν ζώο, τι θα ήταν;» είναι από τις αγαπημένες μου πρόβες!

Τώρα πιο ειδικά, όσον αφορά στο Θησέα και τον Όμπερον, προσπάθησα να εντοπίσω τις διαφορές ανάμεσά τους, και ως σωματική και ως λεκτική συμπεριφορά, ώστε να είναι ευδιάκριτοι οι δύο χαρακτήρες. Όλα αυτά στη σφαίρα της έρευνας βέβαια. Το αποτέλεσμα μένει να το δούμε κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή στο ΠΛΥΦΑ!

 

 

Ποια είναι η σκηνοθετική ματιά του Αλκίνοου Δωρή σε αυτή την παράσταση;

Ο Αλκίνοος έχει μια συγκινητική ευαισθησία απέναντι στο κείμενο. Δεν είναι από τους ανθρώπους που θα γεμίσουν την παράσταση με ευρήματα και κόλπα περιττά, ακριβώς διότι για τον Αλκίνοο εν αρχή ην ο λόγος. Βασικό μέλημά του ήταν να βρει ο καθένας μας τον τρόπο που θα αναδειχθεί ο ποιητικός λόγος και οι εικόνες του Σαίξπηρ.

Και η αλήθεια είναι ότι με τον καιρό το ενστερνίστηκα. Όταν έχεις στα χέρια σου ένα τόσο άρτιο κείμενο, το μόνο που χρειάζεται είναι να το αφουγκραστείς. Έργα ποιητών όπως ο Σαίξπηρ είναι σαν ένα τρένο. Αν βρεις τον τρόπο να μπεις, μετά σε πάει μόνο του.

Υποθέτω αυτός είναι και ο λόγος που έχουμε ένα τόσο αφαιρετικό σκηνικό. Μου θυμίζει τα πάρτι που κάναμε ως έφηβοι στα σπίτια. Όσο όμορφες κι αν είναι οι πολυθρόνες και αναπαυτικοί οι καναπέδες πρέπει να τα σπρώξεις έξω από το δωμάτιο, γιατί την ώρα του πάρτι το μόνο που έχει ουσία είναι το ίδιο το πάρτι.

 

Θα θέλατε να μας βάλετε λίγο στο κλίμα της παράστασης; Τι θα δουν οι θεατές όταν μπουν στο θέατρο;

Στο επίκεντρο του έργου είναι το όνειρο, και μάλιστα σε ένα σκοτεινό δάσος λίγο έξω από την αρχαία Αθήνα. Όσο προχωράει η ιστορία δεν είναι ξεκάθαρο σε τίνος το όνειρο βρισκόμαστε. Μια άποψη που βρήκα πολύ ενδιαφέρουσα είναι ότι όλη η ιστορία που παρακολουθούμε είναι το όνειρο που βλέπουν ο Θησέας και η Ιππολύτη τη νύχτα πριν από το γάμο τους, η τελευταία ευκαιρία τους να αφήσουν, έστω στον ύπνο τους, διάχυτο τον ερωτισμό τους σε ένα παραμυθένιο «μπάτσελορ».

Σίγουρα όμως βρισκόμαστε σε όνειρο. Κι αυτό ακριβώς προσπαθήσαμε να προσεγγίσουμε από σκηνής. Σε ένα όνειρο δεν υπάρχει λογική, δεν υπάρχει βάρος, η πραγματικότητα διαστρεβλώνεται, τα σώματα αλλάζουν όγκους, οι ήχοι αλλοιώνονται, βλέπεις πράγματα που αμυδρά θυμάσαι, που σε φοβίζουν, που αδυνατείς να εξηγήσεις, υπάρχει κάτι θολό ανάμεσα σε εσένα και το όνειρο.

Με αφετηρία λοιπόν τις έννοιες του ονείρου και του σκοτεινού δάσους φτιάξαμε ένα σύμπαν «παραμόρφωσης» που διατρέχει την παράστασή μας ήδη πριν από την έναρξή της! Πιστεύω είναι φτιαγμένο με τρόπο που τραβάει την προσοχή του θεατή πριν καν καθίσει στο κάθισμά του!

 

 

Θέλετε να μας περιγράψετε την αγαπημένη σας σκηνή της παράστασης;

Έχω μια υποψία, τον λίγο καιρό που ασχολούμαι επαγγελματικά με το θέατρο, ότι απολαμβάνω πολύ τις στιγμές που βρίσκομαι επί σκηνής χωρίς να μιλάω. Δεν έχω βρει ακόμα την απάντηση στο γιατί συμβαίνει αυτό, πάντως μου προκαλεί μεγάλη χαρά να βρίσκομαι στη σκηνή ως ακροατής.

Τώρα, στο «Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας», είναι δύο σκηνές που είμαστε πλάι πλάι με τη Δήμητρα Κολοκυθά, αυτό το φωτεινό και ταλαντούχο πλάσμα, που υποδύεται τον Πουκ, και παρακολουθούμε τη λάθος τροπή που έχουν πάρει τα πράματα για τους ερωτευμένους. Ε, αυτό είναι κάτι που το περιμένω σε κάθε παράσταση!

 

 

 

Πληροφορίες για την παράσταση «Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας»

Κείμενο: Ουίλιαμ Σαίξπηρ
Σκηνοθεσία: Αλκίνοος Δωρής
Μετάφραση: Διονύσης Καψάλης
Κίνηση: Αγγελική Τσούπρα
Μουσική: Στέλλα Γαδέδη
Σκηνογραφία: Μαρίζα Θεοφυλακτοπούλου
Κοστούμια: Μαρίζα Θεοφυλακτοπούλου, Ισμήνη Ασημάκη
Πίνακας ζωγραφικής: Ισμήνη Ασημάκη
Φωτισμοί: Θωμάς Οικονομάκος
Φωτογραφίες παράστασης: Sabrina Brodescu
Κατασκευή Κοστουμιών: ΡΑΜ ΡΑΜ
Κατασκευή μάσκας: Φωτεινή Γεωργίου
Επικοινωνία: Χρύσα Ματσαγκάνη
Παραγωγή: LOXODOX
Οργάνωση παραγωγής: Loxodox, Όλγα Τσατσούλη

Παίζουν (αλφαβητικά): Μαρίζα Θεοφυλακτοπούλου, Σταύρος Καστρινάκης, Δήμητρα Κολοκυθά, Νάσος Κρέτσης, Κατερίνα Κωνσταντίνου, Γιάννης Μπάτσης, Μηνάς Πασπαλάς, Μπέτυ Σαράντη, Δήμητρα Σπανούλη, Βασίλης Σταματάκης
Μουσικοί επί σκηνής: Κατερίνα Κωνσταντίνου (φλάουτο), Νάσος Κρέτσης, Μηνάς Πασπαλάς (βιολί, κιθάρα), Νάσος Κρέτσης (νταούλι)

 

Πού: ΠΛΥΦΑ, Κορυτσάς 39, Βοτανικός / Τηλέφωνο: 693 869 0612 / info@plyfa.space (10 λεπτά με τα πόδια από το μετρό του Κεραμεικού)

Πότε: από 8 Μαρτίου 2024 και κάθε Παρασκευή και Σάββατο στις 21.00, Κυριακή στις 19.00

Τιμές εισιτηρίων: 12 ευρώ (γενική είσοδος), 10 ευρώ (φοιτητικό/ μειωμένο)

Διάρκεια παράστασης: 105 λεπτά λεπτά

Προπώληση εισιτηρίων: Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας του Ουίλιαμ Σαίξπηρ , από την ομάδα Loxodox | Εισιτήρια online! | More.com

Τηλέφωνο κρατήσεων: 6948199103

 

Η παράσταση «Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας» τελεί υπό την Αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού και επιχορηγείται.