Αλίκη Στενού: «Για τον καθένα υπάρχει μια “Μόσχα” θεωρώ, εγώ την έχω αναζητήσει σε διαφορετικούς τόπους κατά καιρούς»

Διαγωνισμός για την παράσταση «Το τραγούδι της Φλέρυς»
14 Μαρτίου 2024
«Με Δύναμη Από Την Κηφισιά» στο Θέατρο Μικρός Κεραμεικός
14 Μαρτίου 2024
Διαγωνισμός για την παράσταση «Το τραγούδι της Φλέρυς»
14 Μαρτίου 2024
«Με Δύναμη Από Την Κηφισιά» στο Θέατρο Μικρός Κεραμεικός
14 Μαρτίου 2024

Η Αλίκη Στενού ερμηνεύει τη Μάσα στην παράσταση «Οι Τρεις Αδελφές» (στη σπηλιά της Εκάτης) που σκηνοθετεί ο Δημήτρης Τσιάμης στο Bios.

 

Συνέντευξη στη Μαριλένα Θεοδωράκου

 

 

Ερμηνεύει το ρόλο της Μάσα στην παράσταση «Οι Τρεις Αδελφές» (στη σπηλιά της Εκάτης). Η ηθοποιός Αλίκη Στενού μιλάει στο theatermag για το θέμα του έργου του Αντον Τσέχωφ, τη συνεργασία της με τον σκηνοθέτη Δημήτρη Τσιάμη και το διαφορετικό ανέβασμα του κλασικού έργου που παρουσιάζεται στο Bios κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή.

 

 

Τι είναι αυτό που σας συνδέει με το έργο «Οι Τρεις Αδελφές» του Τσέχωφ;

Το έργο αυτό είναι διαχρονικό, καταπιάνεται με θέματα όπως ο χρόνος, το νόημα της ύπαρξης, η ευτυχία, ο έρωτας, η πίστη, θέματα που απασχολούν την ανθρωπότητα εδώ και χιλιάδες χρόνια και θα συνεχίσουν να την απασχολούν εσαεί. Διαβάζοντάς το ένιωθα μεγάλη ταύτιση με τους προβληματισμούς όλων των χαρακτήρων και ανέπτυσσα δικούς μου συλλογισμούς ως προέκταση αυτών.

Η Μόσχα για παράδειγμα είναι ένας τόπος ευτυχίας στο μυαλό των τριών αδελφών, ο τόπος όπου μεγάλωσαν και όπου θέλουν να επιστρέψουν. Για τον καθένα υπάρχει μια «Μόσχα» θεωρώ, εγώ την έχω αναζητήσει σε διαφορετικούς τόπους κατά καιρούς, αλλά όπως και οι τρεις αδελφές, δεν ξέρω αν θα επιστρέψω εκεί ή αν τελικά υπάρχει έτσι όπως την έχω ονειρευτεί. Στην ευτυχία έρχεται να προστεθεί και το νόημα της ζωής ως προβληματισμός, ο «προορισμός» του καθενός.

Τα αποδημητικά πουλιά που φεύγουν κάθε χρόνο για έναν άλλο τόπο και που η Μάσα τόσο τα αγαπάει και τα θεωρεί ευτυχισμένα, συγκινούν κι εμένα πολύ, αυτή η ελευθερία τους μοιάζει με την ευτυχία. Υπάρχουν πολλά στοιχεία του έργου που με αγγίζουν, ο έρωτας για παράδειγμα ως πηγή νοηματοδότησης της ζωής, ο χρόνος που περνάει μη ελεγχόμενα, η μνήμη που εξασθενεί, η ομορφιά που φεύγει, η πίστη που ίσως μένει.

Είναι ποικίλα αυτά με τα οποία ταυτίζομαι, σκέψεις και συναισθήματα που σχετίζονται τόσο με απλά καθημερινά πράγματα, όπως π.χ. το να πιούμε ένα τσάι μαζί και να ξεχαστούμε, όσο και με τη μεγάλη εικόνα της ζωής και την αναμέτρησή μας με την πίστη και την εύρεση ενός σκοπού. «Ο άνθρωπος πρέπει να πιστεύει σε κάτι, αλλιώς η ζωή του είναι τόσο άδεια, τόσο άδεια…» λέει η Μάσα και νομίζω συμφωνώ.

 

Η Λυσάνδρα Αναστασοπούλου, η Μάιρα Γραβάνη και η Αλίκη Στενού ερμηνεύουν στην παράσταση «Οι Τρεις Αδελφές» (στη σπηλιά της Εκάτης) που σκηνοθετεί ο Δημήτρης Τσιάμης. (Φωτογραφίες: Κωστής Καλλιβρετάκης/ Επεξεργασία εικόνας: Μαίρη Ζυγούρη).

 

Πώς έχετε προσεγγίσει τις «Τρεις Αδελφές» σε αυτό το ανέβασμα και τι σημαίνει ο υπότιτλος στη σπηλιά της Εκάτης;

Η προσέγγιση αυτή μέσα από τη σκηνοθετική ματιά του Δημήτρη Τσιάμη είναι μια εκδοχή του έργου στο οποίο συνομιλούν μονάχα τέσσερα πρόσωπα, οι τρεις αδελφές και ο Βερσίνιν, ο οποίος μοιάζει με ένα είδος προφήτη.

Το ανέβασμα αυτό φεύγει από τον αστικό καθωσπρεπισμό και τον ρεαλισμό και προτείνει μια νέα αφήγηση, μέσα από έντονη σωματικότητα και ορισμένα τελετουργικά στοιχεία. Καθένας από τους χαρακτήρες αναμετριέται με μια μετάβαση, με μια σειρά γεγονότων που τους αλλάζουν και τους κάνουν να επαναπροσδιορίσουν τις επιθυμίες και τα πιστεύω τους.

 

Θα θέλατε να μας μιλήσετε για το ρόλο που ερμηνεύετε;

Στην παράσταση αυτή ερμηνεύω το ρόλο της Μάσα, αγαπημένο ρόλο. Η Μάσα είναι μια γυναίκα σύνθετη, αινιγματική, με διακυμάνσεις στη διάθεσή της αλλά και μεγάλη όρεξη για ζωή. Αναπτύσσει υψηλές θερμοκρασίες, ερωτεύεται με πάθος, δίνεται ολοκληρωτικά σε καταστάσεις.

Είναι έξυπνη, μορφωμένη και πνευματώδης, αλλά στο περιβάλλον που βρίσκεται, στην επαρχιακή αυτή πόλη της Ρωσίας, παντρεμένη από 18 χρονών, ασφυκτιά. Είναι ταυτόχρονα τρυφερή αλλά και σκληρή, δοτική αλλά και απότομη, γενναιόδωρη αλλά και κυνική. Στο έργο έχει μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα διαδρομή, βιώνει την πλήρωση του έρωτα που νοηματοδοτεί τη ζωή της αλλά και την εγκατάλειψη που την τρελαίνει. «Η ψυχή μου πονάει […] Αγαπώ, αγαπώ, αγαπώ αυτόν τον άνθρωπο…Αγαπώ τον Βερσίνιν», εξομολογείται, αλλά όταν εκείνος φεύγει αυτή παραμιλά. «Αρχίζω να χάνω το μυαλό μου…οι σκέψεις μου μπερδεύονται…μια ζωή χαμένη…δεν θέλω τίποτα πια…».

Η Μάσα έχει γεννηθεί για να αγαπάει, όπως λέει, όμως γίνεται σκληρή και κυνική όταν η ευτυχία της ξεγλιστράει. «Όταν κερδίζεις την ευτυχία κομματάκι κομματάκι, σε μικρές δόσεις, κι ύστερα τη χάνεις μονομιάς όπως εγώ, σταδιακά γίνεσαι σκληρή και κυνική. Εδώ μέσα βράζω…Άρχισαν κιόλας να φεύγουν τα πουλιά…Αγαπημένα πουλιά, ευτυχισμένα πουλιά». Ταυτίζεται με τα πουλιά που πετούν ελεύθερα προς έναν προορισμό μυστικό, πιστεύοντας πως κάποτε θα μάθουμε πού πηγαίνουμε, γιατί ζούμε. «Από πάνω μας κάνουν κύκλους αποδημητικά πουλιά. […] θα συνεχίσουν να πετούν έτσι χιλιάδες χρόνια ακόμα, ώσπου στο τέλος να τους φανερώσει ο Θεός το μυστικό».

Οι σκέψεις και τα συναισθήματά της Μάσα μεταβάλλονται αρκετές φορές μέσα στο έργο, αποδομεί και επανασυνθέτει την ευτυχία της για να φτάσει στο τέλος να πει «πρέπει να πάρουμε τη ζωή μας από την αρχή, πρέπει να ζήσουμε, πρέπει να ζήσουμε…».

 

 

Πώς δουλέψατε με τους υπόλοιπους ηθοποιούς καθώς και με τον σκηνοθέτη της παράστασης, Δημήτρη Τσιάμη;

Στις πρόβες δουλέψαμε αρκετά με αυτοσχεδιασμούς, τόσο σωματικούς όσο και λεκτικούς, με στόχο την παραγωγή ελεύθερου κειμένου και την εύρεση ψυχικών χειρονομιών. Η σωματικότητα ως κυρίαρχο εργαλείο έκφρασης των χαρακτήρων μπήκε νωρίς στη δημιουργική διαδικασία και αποτέλεσε βασικό άξονα στο χτίσιμο πολλών σκηνών. Δουλέψαμε επίσης τις τρεις αδελφές ως αδιάσπαστη τριάδα, ως ένα πολυπρόσωπο σχήμα που σπάει και ξαναφτιάχνεται στην πορεία του έργου.

 

 

Τι σημαίνουν τα κλασικά θεατρικά έργα για εσάς και γιατί κατά τη γνώμη σας επαναλαμβάνονται;

Τα κλασικά έργα αποτελούν γόνιμο πεδίο σκέψης και προβληματισμού ασχέτως εποχής, αισθητικών προτιμήσεων ή πολιτικών πεποιθήσεων. Αναπτύσσουν θέματα που δεν θα πάψουν μάλλον ποτέ να απασχολούν την ανθρωπότητα και αυτό είναι που τους δίνει μια δύναμη διαχρονική.

«Οι Τρεις Αδελφές», για παράδειγμα, μοιάζει να είναι ένα έργο που δεν ξέρεις αν έρχεται από το παρελθόν ή το μέλλον, μιας και καταπιάνεται με φιλοσοφικά ζητήματα που ξεφεύγουν από τα στενά πλαίσια του χρόνου και αφορούν την ύπαρξη συνολικά. Γι’ αυτό και παίζεται ξανά και ξανά, μιας και τα ερωτήματα που τίθενται παραμένουν ανοιχτά: γιατί ζούμε; πού είναι η ευτυχία μας; υπάρχει Θεός; «Αχ! Αν ξέραμε μόνο…αν ξέραμε!», γράφεται στο τέλος του έργου.

 

 

 

Πληροφορίες για την παράσταση «Οι Τρεις Αδελφές» (στη σπηλιά της Εκάτης)

Σκηνοθεσία/ δραματουργική επεξεργασία: Δημήτρης Τσιάμης
Εικαστική σκηνογραφία/κοστούμια: Μαίρη Ζυγούρη
Επιμέλεια κίνησης: Ελένη Χατζηγεωργίου
Σχεδιασμός Φωτισμού: Εβίνα Βασιλακοπούλου
Βοηθοί σκηνοθέτη: Θεώνη Σιδεράκου, Λουκάς Παπουτσής
Επικοινωνία: Χρύσα Ματσαγκάνη
Φωτογραφίες: Κωστής Καλλιβρετάκης/ Επεξεργασία εικόνας: Μαίρη Ζυγούρη
Video Trailer: Γιώργος Αποστολόπουλος
Παραγωγή: Εταιρία Θεάτρου PER THEATER FORMANCE

Ερμηνεύουν (αλφαβητικά): Λυσάνδρα Αναστασοπούλου, Μάιρα Γραβάνη, Αλίκη Στενού, Δημήτρης Τσιάμης

 

Πού: Bios, Πειραιώς 84, 10435, Αθήνα http://pireos84.bios.gr

Πληροφορίες και τηλ. κρατήσεων: 210 3425335

Πότε: από Παρασκευή 23 Φεβρουαρίου 2024 και κάθε Παρασκευή, Σάββατο στις 21.00, Κυριακή στις 20.00. Έως Κυριακή 7 Απριλίου 2024

Διάρκεια παράστασης: 90 λεπτά

Τιμές εισιτηρίων: 14 ευρώ (γενική είσοδος), 10 ευρώ (μειωμένο)

Ηλεκτρονική προπώληση εισιτηρίων: MORE.COM

Η παράσταση επιχορηγείται από το Υπουργείο Πολιτισμού & Αθλητισμού