Κώστας Βασαρδάνης: «Ήθελα να κάνω το “Χαίρετε κι Αντίο” με έναν τρόπο πιο χειροποίητο και οι συνθήκες στην πρόβα να ορίζονται λίγο περισσότερο από τους ίδιους τους ηθοποιούς»

Δήμος Αβδελιώδης και Κατερίνα Γκατζόγια στη «Γυναίκα της Ζάκυθος»
13 Μαρτίου 2024
Ίρις Λουκά και Άρης Κακλέας στο «Θεώρημα του σχοινοβάτη»
13 Μαρτίου 2024
Δήμος Αβδελιώδης και Κατερίνα Γκατζόγια στη «Γυναίκα της Ζάκυθος»
13 Μαρτίου 2024
Ίρις Λουκά και Άρης Κακλέας στο «Θεώρημα του σχοινοβάτη»
13 Μαρτίου 2024

 

 

Συνέντευξη στη Μαριλένα Θεοδωράκου

 

Σκηνοθετεί και ερμηνεύει στην παράσταση «Χαίρετε κι Αντίο». Ο Κώστας Βασαρδάνης μιλάει στο theatermag για το βαθιά ανθρώπινο και συγκινητικό έργο του συγγραφέα Άθολ Φούγκαρντ, τη συνεργασία του με την ηθοποιό Βίκυ Καλπάκα και την παράσταση που παρουσιάζεται κάθε Πέμπτη και Παρασκευή στο θέατρο Φούρνος.

 

«Η Έστερ επιστρέφει στο πατρικό της σπίτι, αλλά μένει εκεί για κάποιες ώρες, μέσα στη νύχτα» εξηγεί ο σκηνοθέτης και ηθοποιός Κώστας Βασαρδάνης. «Έρχεται γιατί θέλει να διεκδικήσει ένα κομμάτι από την περιουσία της οικογένειας. Μέσα σε αυτό το πολύ μικρό χρονικό διάστημα, γύρω στις 4-5 ώρες, αρχίζει να ξεδιπλώνεται όλο το παρελθόν της οικογένειας, η σχέση του Τζόνυ και της Έστερ, τα θέματα τα οποία δεν έχουν ποτέ συζητηθεί και ξεκαθαριστεί. Αυτό είναι το “Χαίρετε κι Αντίο”, μια έκφραση που ούτως ή άλλως χρησιμοποιούμε για κάτι που γίνεται πολύ γρήγορα».

 

 

Η Έστερ και ο Τζόνυ

«Το έργο διαδραματίζεται στην παραθαλάσσια πόλη Πορτ Ελίζαμπεθ της Νότιας Αφρικής» συνεχίζει ο Κώστας Βασαρδάνης. «Ο συγγραφέας Άθολ Φούγκαρντ είναι ο σημαντικότερος εν ζωή αγγλόφωνος συγγραφέας της Νοτίου Αφρικής, βραβευμένος μεταξύ άλλων, με το Bραβείο Tony το 2011 για το σύνολο της προσφοράς του. Είναι γνωστός για τα πολιτικά του έργα ενάντια στο καθεστώς του Απαρχάιντ. Στην Ελλάδα δεν είναι τόσο γνωστός, διότι στα περισσότερα έργα του οι ήρωες είναι έγχρωμοι, επομένως και σε πρακτικό επίπεδο δεν είναι πολύ εύκολο να παιχτούν από λευκούς ηθοποιούς.

Το συγκεκριμένο έργο μιλάει για δύο λευκούς Νοτιοαφρικανούς, οπότε είναι πιο εύκολο να παιχτεί και σε άλλες χώρες. Διάβασα το κείμενο το 2013, όταν μου το σύστησε ο Αλέξης Ρίγλης ο οποίος και το έχει μεταφράσει στα ελληνικά. Αμέσως κατάλαβα ότι έχει κάτι που νομίζω μιλάει απευθείας στην ψυχή του θεατή. Είναι μια οικογενειακή ιστορία και όταν το διαβάσει κανείς, θα βρει αναφορές σε πρόσωπα και καταστάσεις που τον αφορούν, στους γονείς του, στα αδέλφια του ακόμα και αν η ιστορία που αφηγείται το έργο δεν ταυτίζεται πλήρως με τη δική του ιστορία. Μπορεί είτε να έχεις ζήσει κάτι παρόμοιο ως γεγονός είτε ως συναισθηματική κατάσταση, να ταυτιστείς με σκέψεις που έχουμε για τους γονείς μας, για τα αδέλφια, για την αγάπη και ταυτόχρονα και για άλλα συναισθήματα λιγότερο φωτεινά και το πως συνυπάρχουν όλα αυτά.

Πέρα από τα ανεπούλωτα τραύματα και τις ματαιωμένες επιθυμίες, το έργο έχει χιούμορ και είναι γραμμένο με μια γλώσσα άμεση και καθημερινή. Τα πρόσωπα αυτοσαρκάζονται για να καταφέρουν να αντέξουν την πολύ σκοτεινή πραγματικότητά τους. Η Έστερ είναι μια πόρνη τρίτης κατηγορίας η οποία ζει στο Γιοχάνεσμπουργκ εδώ και δεκαπέντε χρόνια και ο Τζόνυ επί της ουσίας είναι ανεπάγγελτος, δεν έχει εργαστεί ποτέ και έχει περάσει όλη του τη ζωή φροντίζοντας τον πατέρα του, ο οποίος είχε ένα εργατικό ατύχημα όταν δούλευε στους σιδηροδρόμους και έκτοτε είναι σχεδόν καθηλωμένος στο σπίτι».

 

 

Ο ρόλος του σκηνοθέτη και του ηθοποιού

«Με τη Βίκυ Καλπάκα, η οποία ερμηνεύει την Έστερ, είμαστε πολλά χρόνια φίλοι, είχαμε συνεργαστεί πρώτη φορά στην παράσταση “Τα μάγια της πεταλούδας” που είχε σκηνοθετήσει η Ρηνιώ Κυριαζή το 2011 στο ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Ιωαννίνων» λέει ο Κώστας Βασαρδάνης. «Από τότε, κάνουμε παρέα και την εκτιμώ ως ηθοποιό και γι’ αυτό επέλεξα να δουλέψουμε μαζί. Ήθελα να κάνω αυτό το έργο με έναν τρόπο πιο χειροποίητο, ναι μεν να γίνει κάτω από επαγγελματικές συνθήκες, αλλά ταυτόχρονα αυτές οι συνθήκες στην πρόβα να ορίζονται λίγο περισσότερο από τους ίδιους τους ηθοποιούς. Δεν ήθελα να είναι σε ένα θέατρο με όρους απρόσωπους. Νομίζω ότι δουλέψαμε αρκετά καλά μαζί, ακόμα και τις διαφορές που προέκυψαν κατά τη διάρκεια των προβών τις αντιμετωπίσαμε με ειλικρίνεια και άμεσα.

Ο διπλός ρόλος, αυτός του σκηνοθέτη και του ηθοποιού ταυτόχρονα, είναι πάντα λίγο δύσκολος. Εκεί είχα τη βοηθό σκηνοθέτη Δάφνη Καφετζή, η οποία ανέβαινε στη σκηνή και έπαιζε το ρόλο μου ούτως ώστε να μπορώ να δω απ’ έξω και το στήσιμο της παράστασης και κάποια πράγματα σε σχέση με τη Βίκυ. Επειδή ήταν ένα έργο που ήξερα αρκετά καλά, το διαβάζω από τότε που μου το έδωσε ο Αλέξης που είναι μια γεμάτη δεκαετία. Είχα μια αρκετά καλή γνώση του έργου και το είχα στο μυαλό μου αρκετά ξεκάθαρα το πως ήθελα να ανέβει και τελικά δεν ήταν τόσο δύσκολο να σκηνοθετώ και να παίζω ταυτόχρονα.

Οι σκηνές που είναι πιο συγκινητικές και κάπως ξεχωρίζω, παρόλο που το έργο έχει μια πολύ ωραία δομή είναι προς το τέλος του, που τα πρόσωπα γίνονται πιο ειλικρινή και εξομολογούνται πράγματα για τον εαυτό τους, που στο προηγούμενο κομμάτι του έργου προσπαθούσαν να κρύψουν και να καλύψουν. Αυτές οι σκηνές είναι πιο δυνατές.

Κατά τη διάρκεια του έργου, τα δύο αδέλφια αναφέρονται έντονα στην παιδική τους ηλικία και ο καθένας έχει μια διαφορετική εικόνα γι’ αυτήν, την έχει τοποθετήσει δηλαδή στο μυαλό του αλλιώς, ενώ και οι δύο έχουν ζήσει τα ίδια πράγματα. Η Έστερ πιο απαισιόδοξα και αρνητικά, ενώ ο Τζόνυ φαίνεται να έχει συνθηκολογήσει -θα μπορούσαμε να πούμε- με την παιδική του ηλικία. Σε επίπεδο λέξεων είναι ένα έργο που έχει κάτι θαυμαστό, έχει πολλές γλωσσικές αναλογίες, για παράδειγμα μέσα στο κείμενο ένα πρόσωπο χρησιμοποιεί μια φράση ή μια λέξη και μετά αυτή η φράση ή λέξη ξαναχρησιμοποιείται από το ίδιο πρόσωπο και καταλαβαίνουμε καλύτερα ποιος είναι ο χώρος που έχει στην ψυχή του. Ο συγγραφέας Άθολ Φούγκαρντ κάνει ένα ιδιαίτερο γλωσσικό ταξίδι μέσα στο έργο, το οποίο σε έναν βαθμό έχει κάτι από τη γραφή του Σάμιουελ Μπέκετ. Ενώ είναι ένα ρεαλιστικό έργο ταυτόχρονα ο τρόπος που είναι τοποθετημένες οι λέξεις, έχουν μια ακρίβεια που θυμίζει κάπως τη γραφή του Μπέκετ».

 

Πληροφορίες για την παράσταση «Χαίρετε κι Αντίο»

Μετάφραση: Αλέξης Ρίγλης
Σκηνοθεσία: Κώστας Βασαρδάνης
Σκηνικά: Νατάσα Παπαστεργίου
Κοστούμια: Κώστας Βασαρδάνης, Βίκυ Καλπάκα
Μουσική: Μάκης Παπαγαβριήλ
Φωτισμοί: Βασίλης Κλωτσοτήρας
Βοηθός σκηνοθέτη: Δάφνη Καφετζή
Βοηθός σκηνογράφου: Μαριάνθη Ράδου
Φωτογραφίες, trailer, teaser παράστασης: Γιώργος Δανόπουλος, Ρούσος Κτιστάκης
Παραγωγή: Ομάδα ΒιΔα
Επικοινωνία-προβολή στα ΜΜΕ: Ανζελίκα Καψαμπέλη

Παίζουν: Κώστας Βασαρδάνης, Βίκυ Καλπάκα

H παράσταση πραγματοποιείται με την επιχορήγηση του Υπουργείου Πολιτισμού

 

Πού: Θέατρο Φούρνος, Μαυρομιχάλη 168, Αθήνα, τηλ. 210 6460748

Πότε: από 7 Μαρτίου 2024 και κάθε Πέμπτη και Παρασκευή στις 21.00. Έως τις 26 Απριλίου 2024

Προπώληση:
-Στο ταμείο του Θεάτρου
– more.com |  https://www.more.com/theater/xairete-ki-antio/

Τιμές εισιτηρίων: 14 ευρώ (κανονικό), 12 ευρώ (φοιτητικό)