Πέντε ηθοποιοί μιλούν για την παράσταση «The three million dollar lunch»

Η «Τζούλια» του Τάσου Ιορδανίδη στο θέατρο Άλφα – Ληναίος – Φωτίου
22 Φεβρουαρίου 2024
Η Αλεξάνδρα Ούστα ερμηνεύει και σκηνοθετεί τη «λεµονιά»
22 Φεβρουαρίου 2024
Η «Τζούλια» του Τάσου Ιορδανίδη στο θέατρο Άλφα – Ληναίος – Φωτίου
22 Φεβρουαρίου 2024
Η Αλεξάνδρα Ούστα ερμηνεύει και σκηνοθετεί τη «λεµονιά»
22 Φεβρουαρίου 2024

Οι ηθοποιοί της παράστασης «The three million dollar lunch» που ανεβαίνει στο Θέατρο Τ. (Φωτογραφίες: Χρήστος Κυριαζίδης).

 

Συνέντευξη στη Μαριλένα Θεοδωράκου

 

Tέσσερις φίλες συναντιούνται κάθε εβδομάδα για την ομαδική ψυχοθεραπεία τους, που περιλαμβάνει την ανάγνωση συνταγών και τη συζήτηση γύρω από απαγορευμένες λιχουδιές! Οι ηθοποιοί Στέλλα Νικολαΐδου, Άννα Σωτηρούδη, Σοφία Ταγταλενίδου, Μελίνα Ταχτσίδου και Δόμνα Χουρναζίδου μιλούν στο theatermag για την παράσταση «The three million dollar lunch», η οποία ανεβαίνει σε μετάφραση και σκηνοθεσία Μιχάλη Σιώνα. Το «Γεύμα τριών εκατομμυρίων δολαρίων», που ανεβαίνει για πρώτη φορά στην Ελλάδα, παρουσιάζεται στο Θέατρο Τ κάθε Δευτέρα, Τρίτη και Τετάρτη στις 21.30 έως τις 28 Φεβρουαρίου.

 

 

Πώς καταφέρνει η παράσταση να ισορροπήσει τα κωμικά στοιχεία με ένα τόσο σοβαρό θέμα όπως είναι η σπατάλη τροφίμων;

Στέλλα Νικολαΐδου: Τα σοβαρά θέματα όταν τα προσεγγίζεις μέσα από την κωμωδία, τα προβάλλεις τελικά πιο αποτελεσματικά. Ο θεατής δεν έχει άμυνες όταν γελάει, δεν «κλείνει», ακούει, νιώθει και συνειδητοποιεί διασκεδάζοντας. Είχαμε όμως πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού μας τη σοβαρότητα όσων θίγουμε, οπότε πίσω από την κωμωδία υπήρξε πολλή έρευνα, πολύ διάβασμα και πολύ νοιάξιμο. Και αυτό θες δε θες πιστεύω βγαίνει.

Άννα Σωτηρούδη: Το έργο, όπως συμβαίνει σε πολλά έργα, είναι κωμικό παρόλο που το θέμα του είναι σοβαρό. Η ισορροπία ανάμεσα στα δύο συμβαίνει φυσικά, όπως και στη ζωή. Άλλωστε με αυτό που γελάμε συνήθως σε μια κωμωδία ή ακόμα και στη ζωή είναι η τραγικότητα ενός συμβάντος, ενός θέματος, μιας κατάστασης. Και το γέλιο είναι ο τρόπος που έχουμε οι άνθρωποι για να ξορκίσουμε τον φόβο.

Σοφία Ταγταλενίδου: Με την υπερβολή. Στο θέατρο, στην κωμωδία ο ηθοποιός επάνω στη σκηνή ζει το απόλυτο δράμα, απλά στον θεατή αυτή η υπερβολή φαντάζει αστεία.

Μελίνα Ταχτσίδου: Προσωπικά, θεωρώ ότι ο δρόμος για να θίξεις ένα σοβαρό θέμα είναι η κωμωδία, γιατί σε βάζει να σκεφτείς διπλά με ποιο πράγμα γελάς κάθε φορά. Σου ανοίγει ένα μονοπάτι συνειδητοποίησης μεγαλύτερο και σίγουρα δεν βαραίνει το κλίμα τόσο πολύ. Ο θεατής γελάει και ταυτόχρονα σκέφτεται «ώπα, τι έγινε τώρα;» «Θα γίνουμε όντως έτσι;», «Θα φτάσουμε όντως σε αυτό το σημείο;». Και αν μη τι άλλο, μέσα από την κωμωδία ειπώνονται, πολλές φορές, οι μεγαλύτερες αλήθειες. Κωμωδία, εξάλλου, δεν είναι να κάνω εσκεμμένα τον άλλον να γελάσει με κάτι αστείο που θα πω ή θα πράξω, αλλά η σοβαρότητα με την οποία θα δείξω ένα σουρεάλ γεγονός που τελικά όμως είναι βαθιά αληθινό και τραγικό.

Δόμνα Χουρναζίδου: Αυτό, θεωρώ, ότι οφείλεται σ΄ έναν μεγάλο βαθμό στη διαχείριση από πλευράς σκηνοθέτη. Από την άλλη πιστεύω ότι το κωμικό πρόσημο που αποδίδεται στο έργο προκύπτει επειδή εμείς, ως ρόλοι, αντιμετωπίζουμε πολύ σοβαρά το πρόβλημά μας.

 

H Στέλλα Νικολαΐδου ερμηνεύει τη Λόρα. (Φωτογραφίες: Χρήστος Κυριαζίδης).

 

Ποιος είναι ο ρόλος που ερμηνεύετε και ποια στοιχεία του ήταν για εσάς πρόκληση;

Στέλλα Νικολαΐδου: Ερμηνεύω τη Λόρα, είμαι το τζάνκι της αλλόκοτης αυτής παρέας. Η πρόκληση ήταν να δημιουργήσω έναν γκροτέσκο χαρακτήρα, ακραία κωμικό, που ταυτόχρονα όμως, σε στιγμές, να βγάζει την τραγικότητα και την απελπισία που προκαλεί η στέρηση και η εξάρτηση.

Άννα Σωτηρούδη: Εγώ παίζω την ντίλερ τροφίμων. Νομίζω η πρόκληση ήταν στην αρχή, όταν αποφασίζαμε πώς θα είναι αυτή η γυναίκα, για να μην είναι προφανή τα χαρακτηριστικά της (σκληρή, ανελέητη, άγρια).

Σοφία Ταγταλενίδου: Ερμηνεύω την Τζάνις, μια γυναίκα που γνωρίζει πολύ καλά ότι δεν υπάρχει επιστροφή και ο μόνος τρόπος να το διαχειριστεί είναι να ζει με οποιοδήποτε τρόπο ξανά και ξανά τις αναμνήσεις της. Πρόκληση για μένα ήταν να καταφέρω να βρω τον τρόπο να δείξω τι ακριβώς σημαίνει φαγητό και έλλειψή του για μένα. Το πώς θα αντιδρούσα εγώ σε μια τέτοια πραγματικότητα.

Μελίνα Ταχτσίδου: Ο ρόλος που ερμηνεύω είναι αυτός της Πέγκι, μιας 25χρονης κοπέλας που μόλις μετακόμισε στην περιοχή με τον άντρα και το παιδί της. Σαν χαρακτήρας είναι ένα κορίτσι, καθόλου πονηρεμένο και καθόλου «φαγωμένο». Και για να εξηγήσω το τελευταίο, η Πέγκι, σε αντίθεση με τις άλλες κυρίες, δεν έχει δοκιμάσει ποτέ στη ζωή της φυσικές τροφές, junk food, οτιδήποτε άλλο πέρα από χάπια και κάτι λίγα φυλλαράκια. Οπότε και η ανάμνηση όλων αυτών τής είναι άγνωστη. Μπαίνει σε ένα σπίτι, λοιπόν, και παρακολουθεί τις αντιδράσεις των τριών άλλων γυναικών κάθε φορά που ακούνε ή λένε για ένα φαγητό και σαστίζει, γιατί δεν καταλαβαίνει τί ακριβώς παθαίνουν. Η Πέγκι μετακινείται σαν χαρακτήρας προς το τέλος του έργου, όπου εκεί βλέπουμε κι ένα άλλο πρόσωπο, πιο συνειδητοποιημένο, πιο «επαναστατικό», που ξεστομίζει κάποιες αλήθειες που μάλλον «πονάνε». Το στοιχείο της εκείνο που ήταν πρόκληση για μένα, ήταν η άγνοια που είχε για τα τρόφιμα, για τις γεύσεις, για τις μυρωδιές και σκεφτόμουν πόσο τρομακτικό θα ήταν κάτι τέτοιο στην πραγματικότητα: η απουσία, δηλαδή, του φαγητού που είναι συνδεδεμένο με κάθε καλό ή κακό γεγονός της ζωής μας.

Δόμνα Χουρναζίδου: Είμαι η Κόνι, μια μεσήλικη νοικοκυρά αστικής τάξης, η οικοδέσποινα του σπιτιού μέσα στο οποίο εκτυλίσσεται όλη η ιστορία και στην ουσία ο σύνδεσμος με το βαποράκι τροφίμων. Πρόκληση για μένα ήταν, κυρίως, η έντονη εξωστρέφεια του ρόλου, που θεωρώ ότι δεν είναι ίδιον του χαρακτήρα μου.

 

H Άννα Σωτηρούδη υποδύεται την ντίλερ τροφίμων. (Φωτογραφίες: Χρήστος Κυριαζίδης).

 

Τι σημαίνει για εσάς «φαγητό»; Επαναπροσδιορίσατε την αξία του μέσα από την παράσταση;

Στέλλα Νικολαΐδου: Να ξεκινήσω από το ότι είμαι απόλυτα εθισμένη στο φαγητό. Η διάθεσή μου μπορεί να χαλάσει ή να φτιάξει ανάλογα με το τι θα φάω ή δε θα φάω. Πέρα όμως απ’ αυτό, το φαγητό είναι συνυφασμένο με πάρα πολλές στιγμές ευτυχίας, οικογενειακές ή με φίλους. Η προοπτική της έλλειψής του είναι από τα πιο τρομακτικά πράγματα που μπορώ να σκεφτώ. Για όλους εμάς που έχουμε μεγαλώσει σ’ αυτήν την «πλευρά» του κόσμου, το φαγητό είναι εξίσου δεδομένο με την αναπνοή μας. Το έργο με έκανε να προσπαθώ, ως μονάδα, να κάνω ό,τι περνάει από το χέρι μου ώστε να μην χρειαστεί να βιώσουμε μια πραγματικότητα σαν αυτή που περιγράφεται στο έργο. Δεν πετάω πλέον τρόφιμα, ανακυκλώνω με ευλάβεια και ενημερώνομαι.

Άννα Σωτηρούδη: Δυστυχώς ή ευτυχώς έχω πολύ βαθιά σχέση με το φαγητό… Και παρόλο που φυσικά με προβληματίζουν τα ζητήματα που θίγονται στο έργο, δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή χωρίς αυτό. Ήμουν ευαίσθητη με τη σπατάλη και πριν την παράσταση, αλλά τις διατροφικές μου συνήθειες δυσκολεύομαι πολύ να τις αλλάξω…

Σοφία Ταγταλενίδου: Πάντα είχα μια ιδιαίτερη σχέση με το φαγητό. Μεγάλωσα ως παιδί με την ιδιαιτερότητα λόγω μιας ανατομικής λειτουργίας, να κάνω εμετό οποιαδήποτε τροφή έμπαινε στο στομάχι μου. Γι’ αυτό και αργότερα όταν πια το θέμα αυτό λύθηκε το φαγητό έγινε αποκλειστικά μέσο απόλαυσης, ηδονής και όχι επιβίωσης. Μέσα από το έργο επαναπροσδιόρισα τη διαχείριση της σπατάλης. Άρχισα να ανακυκλώνω το φαγητό που μένει και να το κάνω ένα καινούργιο γεύμα.

Μελίνα Ταχτσίδου: Φαγητό για μένα είναι τα πάντα πραγματικά. Έχει πολύ μεγάλη σημασία στη ζωή μου. Όση δουλειά και να έχω, ποτέ δε θα παραλείψω να φάω ή να έχω κάτι μέσα στην τσάντα μου για παν ενδεχόμενο. Και η σκέψη να μην υπάρχει κάποια στιγμή η φυσική τροφή με τρομάζει. Επειδή μένω μόνη μου, είναι δύσκολο να φτιάξω σωστή ποσότητα, οπότε πάντα μού έβγαινε παραπάνω και ό,τι περίσσευε που δεν ήθελα να το φάω την άλλη μέρα, το πετούσα. Η ενασχόλησή μου με το έργο, με έκανε να είμαι πολύ πιο συγκεκριμένη με τις ποσότητες. Για παράδειγμα, πριν θα έπαιρνα πέντε μπανάνες και σίγουρα οι δύο θα μαύριζαν και θα τις πετούσα, γιατί δε θα προλάβαινα να τις καταναλώσω. Πλέον, αγοράζω δύο μπανάνες και όταν τις τρώω, παίρνω τις επόμενες. Οπότε αυτό το έργο ήταν αρκετά κατατοπιστικό ως προς το τί καταναλωτής θέλω να είμαι, άρα και άνθρωπος. Γιατί από τα μικρά πράγματα δημιουργείται η στάση ζωής μας.

Δόμνα Χουρναζίδου: Δεν ανήκω στους ανθρώπους που αντιμετωπίζουν το φαγητό ως προτεραιότητα. Με την έννοια ότι δε θα φάω επειδή ήρθε το μεσημέρι ή επειδή τώρα είναι η ώρα του βραδινού. Τρώω μόνο, όταν πεινάω πραγματικά – και δε μου συμβαίνει πολύ συχνά. Όταν όμως συμβαίνει, το αντιμετωπίζω σαν ιεροτελεστία και όχι σαν διεκπεραίωση. Ωστόσο, η όλη πορεία της έρευνας που ακολουθήσαμε μέχρι να οδηγηθούμε στο παραστάσιμο κομμάτι του έργου με συγκλόνισε. Συνειδητοποίησα ότι τα λαχανικά, οι σπόροι, οι καρποί είναι όντως ανεκτίμητης αξίας!

 

H Σοφία Ταγταλενίδου ερμηνεύει την Τζάνις. (Φωτογραφίες: Χρήστος Κυριαζίδης).

 

Ποιο είναι το πιο ενδιαφέρον σχόλιο που ακούσατε από θεατή στις παραστάσεις που έχετε δώσει μέχρι σήμερα;

Στέλλα Νικολαΐδου: Ότι θα ήταν χρήσιμο το έργο να το δουν έφηβοι, γιατί τα μηνύματα που περνάει τους αφορούν άμεσα και είναι αυτοί που θα διαμορφώσουν το μέλλον μας.

Άννα Σωτηρούδη: Ότι η παράσταση δεν είναι κωμική… Διαφωνώ βέβαια, αλλά μου έκανε εντύπωση ότι κάποιος την είδε σαν δραματική.

Σοφία Ταγταλενίδου: Το πιο ενδιαφέρον σχόλιο που άκουσα είναι: δεν είχα συνειδητοποιήσει ως τώρα ότι στη σχέση μας με το φαγητό συμμετέχουν και οι πέντε αισθήσεις μας και όχι μόνο η γεύση.

Μελίνα Ταχτσίδου: Το πιο ενδιαφέρον σχόλιο που ειπώθηκε ήταν το «Μας κάνατε να πεινάσουμε!». Και το γεγονός, γενικά, ότι οι περισσότεροι φεύγοντας συνειδητοποιούν την σπατάλη που κάνουν και οι ίδιοι στα τρόφιμα και δηλώνουν ότι από αύριο θα αλλάξουν τις κακές συνήθειες τους απέναντι στο φαγητό. Κι αυτό μάς χαροποιεί ιδιαίτερα.

Δόμνα Χουρναζίδου: Τα συνηθέστερα είναι «μας ανοίξατε την όρεξη» ή «πεινάσαμε». Αυτό όμως που μου έχει μείνει είναι από μια κυρία που μετά το τέλος της παράστασης μου είπε σαν να ζητούσε συγγνώμη «δεν ήξερα αν πρέπει να γελάσω ή να κλάψω».

 

H Μελίνα Ταχτσίδου ως Πέγκι. (Φωτογραφίες: Χρήστος Κυριαζίδης).

 

Αν ξεχωρίζατε μία στιγμή από την παράσταση, ποια θα ήταν αυτή και γιατί;

Στέλλα Νικολαΐδου: Υπάρχει μια στιγμή που απευθύνομαι στο κοινό. Είναι κάτι που πραγματικά σε μετακινεί. Να παρατηρείς πώς αλλάζει η έκφραση του κόσμου, και σε μια στιγμή το γέλιο δίνει τη θέση του στον προβληματισμό, την ταύτιση, ακόμα και τη συγκίνηση. Να βλέπεις ότι όσα λες αγγίζουν κάποιες χορδές.

Άννα Σωτηρούδη: Η στιγμή που ξεχωρίζω είναι η ανάγνωση της συνταγής γιατί είναι πάρα πολύ αστεία και δεν την χορταίνω!

Σοφία Ταγταλενίδου: Θα ξεχώριζα το φινάλε του έργου γιατί δίνει μια ελπίδα.

Μελίνα Ταχτσίδου: Αν έπρεπε να ξεχωρίσω μια στιγμή, αυτή θα ήταν η σκηνή της ανάγνωσης, που η Πέγκι δεν έχει ιδέα περί τίνος πρόκειται και αυτό που αντικρίζει σίγουρα την εκπλήσσει. Για μένα, είναι η πιο αστεία, σουρεαλιστική και άκρως απολαυστική στιγμή της παράστασης!

Δόμνα Χουρναζίδου: Η παράσταση για μένα δεν περιορίζεται στα 70 λεπτά επί σκηνής. Είναι απλά το αποτέλεσμα μιας διαδικασίας η οποία έχει μια μακρά πορεία. Ξεχωρίζω λίγο παραπάνω τις στιγμές πριν αρχίσει η παράσταση, λίγο πριν πατήσουμε το πόδι μας στη σκηνή, τις στιγμές που είμαστε ουσιαστικά «μαζί» και όχι γιατί το απαιτούν οι ρόλοι. Αν πρέπει να ξεχωρίσω μία, είναι αυτή που, ενώ έχει ήδη αρχίσει το έργο, είμαστε με τη Μελίνα οι δυο μας στην κουίντα και ανάμεσα σε δύο πολύ γρήγορες εμφανίσεις που πρέπει να κάνω στη σκηνή, όταν γυρίζω στην κουίντα τη βρίσκω εκεί να μου κάνει νόημα ότι όλα είναι καλά….

 

H Δόμνα Χουρναζίδου είναι η Κόνι. (Φωτογραφίες: Χρήστος Κυριαζίδης).

 

 

Πληροφορίες για την παράσταση «The three million dollar lunch»

Κείμενο: Fred Carmichael
Μετάφραση – Σκηνοθεσία: Μιχάλης Σιώνας
Σκηνικά – Κοστούμια: Μαρίνα Κωνσταντινίδου
Σχεδιασμός φωτισμών: Χάρης Πάλλας
Μουσική: Θοδωρής Παπαδημητρίου
Κατασκευή κοστουμιών: Ελένη Χασιώτη
Βοηθός σκηνοθέτη: Γιάννης Μαυρόπουλος
Γραφιστικός σχεδιασμός: Πηλείδης advertising
Φωτογραφίες: Χρήστος Κυριαζίδης
Υπεύθυνη προβολής: Λία Κεσοπούλου
Παραγωγή: Drama Queens

Παίζουν: Στέλλα Νικολαΐδου, Άννα Σωτηρούδη, Σοφία Ταγταλενίδου, Μελίνα Ταχτσίδου, Δόμνα Χουρναζίδου

 

Πού: Θέατρο Τ, Αλεξάνδρου Φλέμινγκ 16, Θεσσαλονίκη

Πότε: από 22 Ιανουαρίου 2024 και κάθε Δευτέρα, Τρίτη και Τετάρτη στις 21.30. Παράταση παραστάσεων έως τις 28 Φεβρουαρίου 2024

Διάρκεια παράστασης: 70 λεπτά

Τιμές εισιτηρίων: 15 ευρώ (κανονικό), 12 ευρώ (φοιτητικό και άνω των 65), 10 ευρώ (ανέργων και ΑμεΑ), 8 ευρώ (ατέλειες)

Προπώληση εισιτηρίων: The three million dollar lunch | Εισιτήρια online! | More.com

Πληροφορίες / Κρατήσεις: 2310 854 333

Parking: Ιδιωτικός χώρος parking ακριβώς δίπλα από το Θέατρο Τ. Τιμές: 3€ η πρώτη ώρα | +1€ για κάθε επόμενη ώρα

Σας ενδιαφέρει:
⦁ Το Θέατρο Τ είναι προσβάσιμο σε αναπηρικά αμαξίδια.
⦁ Δεν επιτρέπεται η είσοδος στο θέατρο μετά την έναρξη της παράστασης.
⦁ Με την επίδειξη του εισιτηρίου σας, έχετε 10% έκπτωση στο ουζερί «Το Πλατανάκι» ακριβώς απέναντι από το Θέατρο Τ.

Περισσότερα:
Website: www.theatrot.gr
Facebook page: www.facebook.com/theatrot
Facebook event: https://fb.me/e/3f7wcfq0P
Instagram profile: https://www.instagram.com/theatro_t