Γιώργος Ματζιάρης «Από τη στιγμή που άρχισα να έχω εικόνες και να τριγυρίζει συνέχεια το έργο στο μυαλό μου, ήμουν σίγουρος ότι ήθελα να ασχοληθώ με τον “Χρυσό Δράκο” του Ρόλαντ Σιμελπφένιχ»

«Ρέκβιεμ» στο θέατρο Άττις έως τις 28 Ιανουαρίου
11 Ιανουαρίου 2024
Σταύρος Ξαρχάκος: «Ρεμπέτικο» 40 χρόνια μετά στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών
12 Ιανουαρίου 2024
«Ρέκβιεμ» στο θέατρο Άττις έως τις 28 Ιανουαρίου
11 Ιανουαρίου 2024
Σταύρος Ξαρχάκος: «Ρεμπέτικο» 40 χρόνια μετά στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών
12 Ιανουαρίου 2024

Ο Γιώργος Ματζιάρης ερμηνεύει και σκηνοθετεί την παράσταση «Ο Χρυσός Δράκος» που παρουσιάζεται στο Θέατρο Χώρος. (Φωτογραφίες: Χρήστος Συμεωνίδης).

 

 

Συνέντευξη στη Μαριλένα Θεοδωράκου

 

 

Σκηνοθετεί και ερμηνεύει στην παράσταση «Ο Χρυσός Δράκος». Ο Γιώργος Ματζιάρης μιλάει στο theatermag για το άκρως έξυπνο έργο του Ρόλαντ Σιμελπφένιχ που καταπιάνεται με τις ανθρώπινες σχέσεις, τη βία, τη μετανάστευση, το trafficking, την ανάγκη για επιβίωση. Η παράσταση επιστρέφει ανανεωμένη στο Θέατρο Χώρος από τις 19 Ιανουαρίου με τους ηθοποιούς Δημήτρη Μηλιώτη, Θάλεια Σταματέλου, Αρετή Τίλη, Στρατή Χατζησταματίου και τον σκηνοθέτη να ερμηνεύουν δεκαεπτά ρόλους επί σκηνής.

 

 

«Ξεκίνησα να ασχολούμαι με αυτό το κείμενο, επειδή διαβάζοντας το άρχισα να το βλέπω να δημιουργείται στη φαντασία μου και να με συνεπαίρνει η ιστορία. Από τη στιγμή που άρχισα να έχω εικόνες και να τριγυρίζει το έργο συνέχεια στο μυαλό μου ήμουν σίγουρος ότι ήθελα να ασχοληθώ με τον “Χρυσό Δράκο” του Ρόλαντ Σιμελπφένιχ» λέει ο Γιώργος Ματζιάρης. «Πρόκειται για ένα πολύ σκληρό έργο, πολιτικό, με έξυπνο χιούμορ που επίσης ήταν κάτι που με κέντρισε για να θέλω να το αφηγηθώ».

 

Πέντε Ασιάτες και ο μύθος του Τζίτζικα και του Μέρμηγκα

«Η ιστορία είναι απλή. Πέντε Ασιάτες μάγειρες, βρίσκονται στην κουζίνα του ταϊλανδο-κινεζο-βιετναμέζικου εστιατορίου, που ονομάζεται “Ο Χρυσός Δράκος” και βλέπουμε το τι συμβαίνει μέσα στην κουζίνα» εξηγεί ο σκηνοθέτης. «Στο κέντρο της ιστορίας μας βρίσκεται ένας νεαρός Κινέζος μετανάστης, ο οποίος είναι εκεί χωρίς χαρτιά, υποφέρει από πονόδοντο και ψάχνει τη μικρή του αδελφή που έχει έρθει και εκείνη σε αυτή τη χώρα, που ποτέ δεν προσδιορίζεται. Θα μπορούσε να είναι το Βερολίνο, η Αθήνα ή μια οποιαδήποτε πόλη της Ευρώπης.

Ο πονόδοντος του νεαρού Κινέζου, αποσπά και δυσκολεύει τους μάγειρες στη δουλειά τους, μέχρι που αποφασίζουν να του βγάλουν το δόντι οι ίδιοι, με μια τανάλια και ο μικρός πεθαίνει από αιμορραγία.
Παράλληλα βλέπουμε να ξετυλίγονται και οι ιστορίες των ενοίκων που μένουν πάνω από τον “Χρυσό Δράκο”. Ένα ζευγάρι που χωρίζει επειδή η γυναίκα έχει ερωτευτεί έναν άλλον άνδρα, μια ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη ενός νεαρού ζευγαριού γύρω στα δεκαεννιά, τα γηρατεία, το χρόνο δηλαδή ενός ηληκιωμένου άνδρα που θα ήθελε να επιστρέψει στη νεότητα. Υπάρχει ένα διαμέρισμα δύο αεροσυνοδών, καθώς και ένα μικρό παντοπωλείο δίπλα από τον “Χρυσό Δράκο” που το έχει ο Χανς.

Το έργο με έναν έξυπνο και ποιητικό τρόπο έχει μπλέξει πολύ όμορφα τον μύθο του Τζίτζικα και του Μέρμηγκα, όπου το μυρμήγκι εκμεταλλεύεται το μικρό τριζόνι, επειδή το τριζόνι χόρευε και τραγουδούσε ενώ το μυρμήγκι δούλευε ασταμάτητα. Κάποια στιγμή έρχεται ο χειμώνας, το τριζόνι κρυώνει, πεινάει και ζητάει βοήθεια από το μυρμήγκι. Βλέπουμε ουσιαστικά την έννοια του trafficking να ξετυλίγεται μέσα από αυτόν το μύθο, κάτι που εμένα με γοήτευσε και εκεί βρήκα όλη την ποίηση του έργου. Πως δηλαδή μέσα από ένα αθώο παιχνίδι ή παραμύθι στη συγκεκριμένη περίπτωση, ξεπηδούν οι πιο σκληρές καταστάσεις. Το έργο ξεκινάει ανάλαφρα, με πολύ χιούμορ και σιγά σιγά, ο θεατής βαθαίνει όπως βαθαίνουν και οι ηθοποιοί και η ίδια η παράσταση».

 

Οι ηθοποιοί της παράστασης «Ο Χρυσός Δράκος» που παρουσιάζεται στο θέατρο Χώρος. (Φωτογραφίες: Χρήστος Συμεωνίδης).

 

Η ρυθμολογία μέσα στην παράσταση

«Πέντε ηθοποιοί, ο Δημήτρης Μηλιώτης, η Θάλεια Σταματέλου, η Αρετή Τίλη, ο Στρατής Χατζησταματίου κι εγώ, ερμηνεύουμε δεκαεπτά διαφορετικούς ρόλους.
Αυτό, ήθελα να γίνεται μόνο με τα σώματα και τις φωνές μας, χωρίς καμία άλλη βοήθεια. Ουσιαστικά είναι μικροπράγματα αυτά που χρησιμοποιούνται για τις αλλαγές και όχι πάντα» συνεχίζει ο Γιώργος Ματζιάρης.

«Γινόμαστε η αεροσυνοδός, ο παππούς, η γκαρσόνα. Συμβαίνει μεσα από την καθαρότητα των σωμάτων και της κίνησης, με όσο το δυνατόν λιγότερα μέσα. Με ενδιαφέρει πολύ αυτός ο τρόπος αφήγησης. Η παράσταση βασίζεται σε έναν καταιγιστικό ρυθμό ο οποίος προέκυψε από την εργασία που συμβαίνει στις κουζίνες ώστε να ετοιμαστούν οι παραγγελίες, αλλά και από την ίδια την ταχύτητα της ζωής που ζούμε. Ο πονόδοντος είναι παρεμπιπτόντως, δεν είναι σημαντικό για τους μάγειρες του έργου μας. Το σημαντικό είναι να παράξουν τη δουλειά.

Η βιομηχανία, η εργασία, το πώς ο άνθρωπος τελικά περνάει στην τελευταία μοίρα και η κατάρρευση της Ευρώπης που σιγά σιγά φτάνει στη δύση της, είναι μερικά από τα θέματα που θίγει ο “Χρυσός Δράκος”. Στο επίκεντρο μόνο η δουλειά, η εργασία, το να δουλεύεις, να μην σταματάς, να είσαι σαν το μυρμήγκι, να μην σε ενδιαφέρει ο διπλανός σου και ενώ δουλεύεις μαζί του, ουσιαστικά δεν τον βλέπεις. Δε σε νοιάζει πως ειναι, αν χρειάζεται κάτι. Από την πρώτη στιγμή που διάβασα το έργο έβλεπα έντονη κίνηση και έναν ασταμάτητο ρυθμό».

 

 

Η συνεργασία με τους συντελεστές

«Η αφήγηση και ο λόγος είναι τα βασικά κομμάτια της παράστασης και η κίνηση έρχεται να κουμπώσει μέσα σε αυτά» συμπληρώνει ο Γιώργος Ματζιάρης. «Συνεργάστηκα με τη Βρισηίδα Σολωμού στο σχεδιασμό της κίνησης, ξέραμε πολύ καθαρά τι θέλαμε να συμβεί. Για μένα είναι σημαντικό να πούμε αυτή την ιστορία σα να είμαστε και οι πέντε ηθοποιοί ένα σώμα. Κατά κάποιον τρόπο θα μπορούσε το ίδιο κείμενο να αποδοθεί και από έναν ηθοποιό. Με ενδιέφερε αυτή η διαδικασία όπου είναι σα να ακούς έναν άνθρωπο, ενώ βλέπεις πέντε.

Επιλέξαμε πολύ συνειδητά να είναι όσο το δυνατόν πιο αφαιρετικός και δημιουργικός ο σκηνικός χώρος, που έχει κάνει ο Σταύρος Μπαλής και κυρίως ξεκάθαρος για τους θεατές. Ο χώρος έχει τη μορφή ζαριού, όπου στο κέντρο είναι πάντα η κουζίνα και γύρω γύρω τα διαμερίσματα των ανθρώπων που ζουν σε αυτό το κτήριο.

Η μουσική είναι του Λευτέρη Βενιάδη, είναι πολύ δυνατή και συμβολική για το έργο, έχει κάνει μια εξαιρετική δουλειά και έχει διαβάσει υπέροχα το έργο, σα να έρχεται μαζί με το κείμενο. Οι φωτισμοί της Μελίνας Μάσχα είναι ο έκτος υποκριτής ουσιαστικά, γιατί γίνονται πολλά παιχνίδια με το φως και αυτό βοηθάει στο να απομονωθούν σημεία και χώροι στο έργο ώστε να είναι καθαρό.

Τα κοστούμια που έχει κάνει η Χριστίνα Τσουτσουλίγα ακολουθούν μια αυστηρή γραμμή και είναι βασισμένα στη στολή των μαγείρων. Είμαι ευγνώμων που αυτοί οι άνθρωποι υπήρξαν μέρος αυτής της δημιουργίας».

 

 

Ο άνθρωπος στο κέντρο

«Ο συγγραφέας Ρόλαντ Σιμελπφένιχ, δίνει οδηγίες για το τι θα παίξει ο κάθε ηθοποιός και συνειδητά μπερδεύει τα φύλα και τις ηλικίες, ακριβώς για να δείξει ότι η βία δεν καθορίζεται από το αν είσαι άντρας ή γυναίκα. Έχει να κάνει με τη θέση που παίρνει ο καθένας μας στην κοινωνία, η απόφαση και η επιλογή γι’ αυτό που θα είμαι μέσα στον κόσμο και στον πλανήτη γενικότερα. Η φράση “Μακάρι να μπορούσα να είμαι κάποιος άλλος από αυτόν που είμαι. Κάποιος τελείως διαφορετικός” που υπάρχει στο έργο, είναι μια στιγμή που όλοι οι ήρωες την περνάνε.

Όλοι σκέφτονται πως θα ήταν εάν -εν δυνάμει- μπορούσαν να είναι κάτι άλλο από αυτό που είναι. Με συγκινεί πάντα αυτό το σημείο στο έργο. Επικεντρώνεται πολύ στον άνθρωπο και στο τι επιλέγει ο καθένας μας να είναι μέσα στον κόσμο. Βίαιος, καλός, κακός, σωστός, μοναχικός και τι σημαίνει σωστό ή λάθος για τον καθένα μας; Λέμε αυτό που θέλουμε, επικοινωνούμε ή είμαστε σε μια “επιφάνεια” της θάλασσας και τελικά δεν βαθαίνουμε;».

 

 

Πληροφορίες για την παράσταση «Ο Χρυσός Δράκος»

Κείμενο: Ρόλαντ Σιμελπφένιχ
Σκηνοθεσία / Δραματουργική επεξεργασία: Γιώργος Ματζιάρης
Μετάφραση: Έρι Κύργια
Δημιουργία σκηνικού χώρου: Σταύρος Μπαλής
Μουσική: Λευτέρης Βενιάδης
Σχεδιασμός κίνησης : Βρισηίδα Σολωμού
Κοστούμια: Χριστίνα Τσουτσουλίγα
Φωτισμοί: Μελίνα Μάσχα
Βοηθός σκηνοθέτη: Ιωάννα Τσαϊρίδου
Φωτογραφίες: Χρήστος Συμεωνίδης
Επικοινωνία: Χρύσα Ματσαγκάνη
Παραγωγή: έαρ Productions

Παίζουν (αλφαβητικά): Γιώργος Ματζιάρης, Δημήτρης Μηλιώτης, Θάλεια Σταματέλου, Αρετή Τίλη, Στρατής Χατζησταματίου

 

Πού: Θέατρο Χώρος, Πραβίου 6 – 8, Αθήνα 118 55, τηλ. 210 3426736

Πότε: από Παρασκευή 19 Ιανουαρίου 2024 και κάθε Παρασκευή και Σάββατο στις 21.15

Διάρκεια παράστασης: 75 λεπτά

Τιμές εισιτηρίων: 15 ευρώ (γενική είσοδος), 10 ευρώ (μειωμένο / ατέλειες)

Προπώληση εισιτηρίων : TICKETSERVICES
– online: https://www.ticketservices.gr/event/o-xrysos-drakos/
– τηλεφωνικά: 210 7234567
– εκδοτήριο: Πανεπιστημίου 39, Αθήνα