Δήμητρα Στυλιανού: «Το δίπολο του “σ’ αγαπώ ή σε μισώ Σαίξπηρ” μου προκαλεί τη μεγαλύτερη περιέργεια να τον ψάξω περισσότερο»

Ιωάννη Μπάστα και Σπύρο Μπόσγα «Πάμε Στοίχημα;»
3 Δεκεμβρίου 2023
Αφιέρωμα στον Βαγγέλη Παπαθανασίου στο Δημοτικό Θέατρο Βόλου
5 Δεκεμβρίου 2023
Ιωάννη Μπάστα και Σπύρο Μπόσγα «Πάμε Στοίχημα;»
3 Δεκεμβρίου 2023
Αφιέρωμα στον Βαγγέλη Παπαθανασίου στο Δημοτικό Θέατρο Βόλου
5 Δεκεμβρίου 2023

 

 

Συνέντευξη στη Μαριλένα Θεοδωράκου

 

Τέσσερις ηρωίδες από έργα του Ουίλιαμ Σαίξπηρ συναντιούνται στην παράσταση «Οι Στρίγγλες». Η Δήμητρα Στυλιανού μιλάει στο theatermag για το κείμενο, τη σκηνοθεσία που έχει κάνει στην performance, η οποία παρουσιάζεται στο Red Jasper Cabaret Theatre από τις 8 Δεκεμβρίου. Η ίδια ερμηνεύει μαζί με τις ηθοποιούς Μυρτώ Ασφή,  Ειρήνη Δαμιανίδου και Νεφέλη Μπένου. Τέσσερις ηρωίδες του  Σαίξπηρ, η Κατερίνα, η Λαίδη Μάκβεθ, η Δυσδαιμόνα και η Ιουλιέτα είναι οι πρωταγωνίστριες αυτού του κωμικοτραγικού group therapy μετά μουσικής και δακρύων.

 

«Τα πράγματα ξεκίνησαν κάπως τυχαία. Αρχικά, να πω ότι έχω σπουδάσει Αγγλική φιλολογία και πάντα είχα μια περίεργη σχέση αγάπης και μίσους με τον Ουίλιαμ Σαίξπηρ» εξηγεί η σκηνοθέτις και ηθοποιός Δήμητρα Στυλιανού. «Πάντα προσπαθούσα να βρω τι είναι αυτό που μου αρέσει στα κείμενά του και παράλληλα τι είναι αυτό που με κάποιο τρόπο μου χτυπάει περίεργα. Γενικά, ο Σαίξπηρ ανά τα χρόνια έχει θεωρηθεί από πρωτοπόρος μέχρι και ο μεγαλύτερος μισογύνης, παρόλα αυτά όσο τον ψάχνω, όσο τον διαβάζω τόσο μου δημιουργεί περισσότερη περιέργεια, αν υπήρξε βέβαια, γιατί υπάρχει και αυτό το ερώτημα.

Νομίζω ότι παίρνει πράγματα τα οποία για την εποχή που γράφτηκαν, κάπου το 1600, μπορεί να ήταν δεδομένα, αλλά τα θέτει με έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο. Χρησιμοποιεί γυναικείους χαρακτήρες σε θέση ισχύος, αλλά τους δίνει ανδρικά χαρακτηριστικά, γιατί θεωρεί ότι δεν θα τις ακούσουν διαφορετικά. Από τη μια πλευρά αυτό μπορεί να θεωρηθεί αρκετά μισογυνικό, από την άλλη όμως δίνει βήμα σε μια γυναικεία φωνή. Οπότε όλο αυτό το δίπολο του “σ’ αγαπώ ή σε μισώ Σαίξπηρ” εμένα μου προκαλεί τη μεγαλύτερη περιέργεια να τον ψάξω περισσότερο και να βρω τον τρόπο να τον τοποθετήσω από τη στιγμή που πολλά θέματα από αυτά που αναφέρει στα έργα του, θα μπορούσαν να ακουστούν και στο σήμερα».

 

 

Τέσσερις χαρακτήρες του Σαίξπηρ κάνουν group therapy

«Ίσως οι τέσσερις χαρακτήρες της παράστασης έχουν στοιχεία από γυναίκες του σήμερα και αυτά τα οποία τους έχουν συμβεί είναι πράγματα που συμβαίνουν σε σημερινές γυναίκες» συνεχίζει η Δήμητρα Στυλιανού. «Πρόκειται για τέσσερις χαρακτήρες, όλες από έργα του Σαίξπηρ. Την Κατερίνα από “Το Ημέρωμα της Στρίγγλας”, τη Λαίδη Μάκβεθ από τον “Μάκβεθ”, τη Δυσδαιμόνα από τον “Οθέλλο” και την Ιουλιέτα από τον “Ρωμαίο και Ιουλιέτα”.

Όταν πέρυσι ξεκίνησα να φτιάχνω αυτό το έργο, ήταν όλα πολύ θολά, αλλά μου έβγαινε πολύ οργανικό ότι είναι τέσσερις ηρωίδες, οι οποίες έχουν βιώσει πολλά δεινά στη ζωή τους. Μέσα από αυτά τα δεινά πετιέται και ένα τραγούδι και κάπως έτσι είναι και η δική μου καθημερινότητα. Εκεί που βλέπω τα σκούρα, κάτι συμβαίνει και κάπως καταλήγουμε σε ένα musical number. Είναι ένα copying mechanism. Κάπως ξεκίνησε λοιπόν αυτό πέρυσι και βγήκε αυτό το έργο. Όσο περνούσαν οι μέρες φέτος με τις πρόβες, έγινε πολύ ξεκάθαρο ότι είναι τέσσερις ηρωίδες, οι οποίες κρυβόντουσαν πίσω από το δάχτυλό τους, κάπως δεν ήξεραν ότι το πρόβλημα είναι εκεί, γιατί δεν είχαν τις σωστές πηγές, και λόγω εποχής, να βρουν τι είναι αυτό το οποίο τις οδήγησε στην εν λόγω κατάσταση. Αυτό που ψάχνουν είναι έναν τρόπο λύτρωσης. Το ερώτημα είναι αν μπορεί να υπάρξει τρόπος λύτρωσης ή τι σημαίνει έχω πάρει αυτό που μου αξίζει επιτέλους;

Ουσιαστικά, αυτό κάνουν οι τέσσερις κοπέλες, ένα group therapy, οι οποίες προσπαθούν να βρουν μια αλήθεια μέσα σε αυτό, την βρίσκουν ή δεν τη βρίσκουν, είναι επίσης ένα τεράστιο ερώτημα, αλλά τουλάχιστον βρίσκουν, αν όχι το πώς θα καταλήξουν να είναι ευτυχισμένες, αλλά πώς θα καταλήξουν να είναι ευχαριστημένες από το πώς δουλεύουν τα τραύματά τους.

Οι γυναίκες αυτές έρχονται σε επαφή, συζητάνε αυτά τα προβλήματα τα οποία τούς έχουν δημιουργηθεί, παρόλα αυτά τραγουδάνε χωρίς να ξέρουν γιατί. Αυτό είναι το δικό τους copy mechanism, για να μην τρελαθούν εντελώς όταν συνειδητοποιούν όσο τους έχουν συμβεί.

Το copying mechanism είναι η διαδικασία της ψυχανάλυσης και της ψυχοθεραπείας, όπου αρχίζεις και ανακαλύπτεις τα τραύματά σου, κοκαλώνεις και με κάποιο τρόπο πρέπει να πεις ότι θα τα αγαπήσω, θα τα φροντίσω, θα με πάνε παραπέρα και νομίζω ότι αυτός είναι ο τρόπος για τις τέσσερις αυτές κοπέλες που είναι από μια άλλη εποχή, αλλά βρίσκουν λύση μέσω της ψυχοθεραπείας, που είναι κάτι πολύ πιο σύγχρονο.

 

Η ηθοποιός και σκηνοθέτις Δήμητρα Στυλιανού.

 

Η συνεργασία με τις τρεις ηθοποιούς

«Η μουσική που ακούγεται στην παράσταση είναι ποπ, είμαι και η ίδια αρκετά ποπ κορίτσι άλλωστε» λέει η Δήμητρα Στυλιανού. «Υπάρχουν σημεία ποπ και άλλα που μας χτυπάνε πιο πολύ ως Έλληνες, είναι αρκετά σύγχρονη και κάπως συνδέεται μεταξύ των εποχών. Νοιώθω ότι η ποπ μπορεί να τραβήξει και να τοποθετηθεί σε κάθε εποχή. Τη μουσική επιμέλεια έχει κάνει η Μυρτώ Ασφή, η οποία και ερμηνεύει.

Όλα αυτά για μένα και ό,τι σημαίνει θέατρο είναι πολύ καινούργια, είναι κάτι που το ήθελα από μικρή και από την πρώτη παράσταση που έπαιξα πριν από χρόνια, αποφάσισα να το ψάξω περισσότερο. Με το κομμάτι της σκηνοθεσίας που είναι στη συγκεκριμένη παράσταση, συνειδητοποιώ ότι η μεγαλύτερη βοήθεια σε όλο αυτό ήταν η συλλογική δουλειά.

Μαζί με τις τρεις ηθοποιούς είδαμε τον κάθε χαρακτήρα, τι είναι αυτό που βοηθάει τη κάθε ηθοποιό να προσεγγίσει τον χαρακτήρα που είναι εντελώς μακριά από την ίδια, ενώ ταυτόχρονα να έχει και κάποια κοινά στοιχεία μαζί. Επίσης, τα κοινά στοιχεία με το τώρα και με τα όσα μας λένε, με το πώς μπορείς να τα ερμηνεύσεις, πώς μπορείς εσύ να τα προσεγγίσεις και να δεθείς με κάτι το οποίο δεν είναι αυτό που σου συμβαίνει. Η συνεργασία μας ήταν ένα καταπληκτικό ταξίδι, ανακάλυψα πράγματα που δεν περίμενα να ανακαλύψω για μένα, έβλεπα και τα κορίτσια αυτά να ξετυλίγονται μπροστά μου και αυτό ήταν τεράστιο δώρο. Ήταν πραγματικά αληθινό, μια διαδικασία που δεν την ξέρω, αλλά την έμαθα εντελώς στην πράξη και για μένα ήταν το σημαντικότερο όλων.

Χαίρομαι που σε λίγες μέρες έχουμε την πρεμιέρα μας, αγχώνομαι ταυτόχρονα αλλά θα μου λείψει πολύ το κομμάτι του “έλα τώρα να παίξουμε”. Όχι να παίξουμε θέατρο, αλλά ένα παιχνίδι που θα μας οδηγήσει κάπου. Με τη Μυρτώ ξεκινήσαμε να κάνουμε μικρά σκετς για το Red Jasper πέρυσι και με ρωτούσε ιδέες για τα σόου που έκανε. Επειδή και οι δυο μας είμαστε κορίτσια του αγώνα και του φεμινιστικού αγώνα ειδικά, άρχισε να δημιουργείται όλο αυτό, μπήκαν και αυτά τα κορίτσια στη μέση η Κατερίνα, η Δυσδαιμόνα, η Λαίδη Μακβέθ και η Ιουλιέτα και έτσι δημιουργήθηκε η παράσταση “Οι Στρίγγλες”. Την Ειρήνη Δαμιανίδου τη γνωρίζω μέσω του χορού, τη Νεφέλη Μπένου τη γνώρισα σε ένα σεμινάριο και όλες μαζί κολλήσαμε σαν άτομα, ώστε να είναι η Ειρήνη η Στρίγγλα και η Νεφέλη η Λαίδη».

 

 

 

Η τέχνη ως copying mechanism

«Η Λαίδη Μακβέθ λέει αν δεν παίρνει κάποιος την ευθύνη θα την πάρω εγώ, η Δυσδαιμόνα αναφέρει εγώ τον αγαπούσα, η Ιουλιέτα λέει ότι είμαστε σκασμένες γενικά και η Κατερίνα συνεχώς αναρωτιέται αν θέλει να μείνει ή να φύγει. Όλα αυτά είναι συναισθήματα τα οποία βγαίνουν πέρα από την καθημερινότητά μου, το κομμάτι αγαπάω και παίρνω μια ευθύνη, έχω σκάσει από το να παίρνω την ευθύνη και να αγαπάω, και τελικά θέλω να μείνω ή να φύγω; Είναι σκέψεις που υπήρχαν στο μυαλό μου και θα συνεχίσουν να υπάρχουν.

Αυτά είναι τα τέσσερα βασικά θέματα του έργου, ωστόσο πιστεύω ότι ο κάθε θεατής θα πάρει κάτι διαφορετικό. Η τέχνη για μένα και όπως μπορώ να καταπιαστώ με αυτήν, αποτελεί την ψυχοθεραπεία μου, είναι copying mechanism για μένα για να μπορώ να συνεχίσω, γιατί γενικά όλα είναι δύσκολα και οι άνθρωποι έχουμε την τάση να καταστρέφουμε τα πάντα γύρω μας. Οπότε είναι αυτός ο τρόπος να φεύγω από την πραγματικότητα. Καλή η πραγματικότητα και ο ρεαλισμός, αλλά νομίζω ότι είμαι κορίτσι του σουρεαλισμού και αν δεν πάω σε αυτό το “δωματιάκι” για λίγο, νομίζω θα σκάσω.

Θα ήθελα να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Αγκίμ Τζίμη Μίτσι για τη βοήθειά του, καθώς σε όλους τους συντελεστές που δουλέψαμε μαζί. Η παράσταση είναι μια συλλογική δουλειά και όλοι βοήθησαν, η Βέρα Ζούκα στην επιμέλεια κίνησης, η Ιωάννα Αθανασίου στον σχεδιασμό φωτισμού, η Μυρτώ Ασφή, η  Ειρήνη Δαμιανίδου και η Νεφέλη Μπένου. Τέλος, θα ήθελα να συμπληρώσω ότι μέσω της πλατφόρμας Go Get Funding, υπάρχει ενεργό link στη σελίδα μας στο instagram και ο καθένας μπορεί να προσφέρει ένα συμβολικό ποσό, καθώς είμαστε μια εντελώς ανεξάρτητη παραγωγή και θα θέλαμε να μαζέψουμε χρήματα για να καλύψουμε έξοδα που θα δημιουργηθούν».

 

 

Πληροφορίες για την παράσταση «Οι Στρίγγλες»

Σκηνοθεσία: Δήμητρα Στυλιανού
Βοηθός σκηνοθέτη: Αγκίμ Τζίμης Μίτσι
Επιμέλεια κίνησης: Βέρα Ζούκα
Μουσική επιμέλεια: Μυρτώ Ασφή
Σκηνογραφία: Ομάδα Huevolve
Ενδυματολογία: Ομάδα Huevolve
Σχεδιασμός φωτισμού: Ιωάννα Αθανασίου
Φωτογραφίες / Βίντεο: Ιωάννα Αθανασίου

Παίζουν οι Μυρτώ Ασφή, Ειρήνη Δαμιανίδου, Νεφέλη Μπένου, Δήμητρα Στυλιανού

 

Πού: Red Jasper Cabaret Theatre, Κεφαλληνίας 18, Κυψέλη, τηλ. 210 8822551

Πότε: από 8 Δεκεμβρίου 2023 και κάθε Παρασκευή στις 21.00

Διάρκεια παράστασης: 90 λεπτά