Έξι ηθοποιοί μιλούν για την παράσταση «Ψυχών Λύτρωσις»

Ο «Βασιλιά Ληρ» στο θέατρο Arroyo
2 Οκτωβρίου 2023
13 χρόνια θέατρο Eliart: Καλλιτεχνικός προγραμματισμός 2023-2024
2 Οκτωβρίου 2023

Οι ηθοποιοί της παράστασης «Ψυχών Λύτρωσις» που ανεβαίνει στο θέατρο Αλκμήνη. (Φωτογραφίες: Κατερίνα Αρβανίτη).

 

Συνέντευξη στη Μαριλένα Θεοδωράκου

 

Είναι η Έλλη, η Μέλπω, η Κλειώ, ο Αλέκος, η Αργυρούλα και ο Παύλος. Οι ηθοποιοί Ελένη Φίλιππα, Φαίδρα Παπανικολάου, Δήμητρα Μπάσιου, Αντώνης Σανιάνος, Κωνσταντίνα Αργυροπούλου και Χρήστος Ζαχάρωφ απαντούν στις ερωτήσεις του theatermag για την παράσταση «Ψυχών Λύτρωσις», η οποία παρουσιάζεται στο θέατρο Αλκμήνη από τις 12 Οκτωβρίου. Η θεατρική παράσταση «Ψυχών Λύτρωσις», μέσα από μια ιστορία αγάπης, πραγματεύεται τη φωτεινή και τη σκοτεινή πλευρά των ανθρώπινων σχέσεων μέσα από διαχρονικά κοινωνικά ζητήματα, όπως η κοινωνική ανισότητα, η διαφορετικότητα, η προκατάληψη, η κακοποίηση, τα πάσης φύσης κοινωνικά στερεότυπα.

 

 

Πρόκειται για ένα έργο που διαδραματίζεται στην Αθήνα του 1963. Τι πιστεύετε ότι έχει αλλάξει σήμερα στις σχέσεις, όπως ο έρωτας δύο νέων από διαφορετικές κοινωνικές τάξεις;

Χρήστος Ζαχάρωφ: Τα όρια μεταξύ των κοινωνικών τάξεων στις μέρες μας έχουν σχετικοποιηθεί. Δεν έχουν τη σημασία που είχαν παλιότερα, γεγονός που σημαίνει, ότι ο έρωτας ανάμεσα σε δυο ανθρώπους, που προέρχονται από διαφορετικά περιβάλλοντα, δεν είναι απαγορευμένος και ίσως είναι πολύ ευκολότερος από ότι ήταν παλιά. Οι διαφορές μεταξύ των κοινωνικών τάξεων στις μέρες μας έχουν μετατραπεί σε οικονομικές διαφορές, δηλαδή υπάρχουν οι προνομιούχοι και οι μη προνομιούχοι.

Αντώνης Σανιάνος: Διακρίνω σήμερα ότι τα όρια είναι πιο ευέλικτα από οικογένειες που έχουν μεγαλώσει με ένα συγκεκριμένο τρόπο τα παιδιά τους. Τους επιτρέπουν να έχουν ερωτηματικά, να ψάχνουν τη ζωή και τους ανθρώπους πιο ανοιχτά, χωρίς τόσα στερεότυπα που στο παρελθόν μας έχουν δυσκολέψει. Συνεπώς ο έρωτας για δύο νέα παιδιά σήμερα έχει περισσότερα δικαιώματα, προς το καινούργιο και τη χημεία που μπορεί να αναπτύξουν δύο άνθρωποι μεταξύ τους.

Δήμητρα Μπάσιου: Σαφώς από τη δεκαετία του 1960 έως σήμερα έχουν αλλάξει πολλά. Οι άνθρωποι μπορούν πιο εύκολα να ζήσουν τον έρωτα, τις ερωτικές τους σχέσεις, χωρίς να πρέπει να παντρευτούν για να συνυπάρξουν με το ταίρι τους. Η επιλογή του συντρόφου είναι ελεύθερη. Από την άλλη πλευρά όμως, η ανθρωπιστική κρίση που βιώνουμε, έχω την αίσθηση ότι κάνει τις ανθρώπινες σχέσεις πιο δύσκολες και πιο απομονωμένες και αυτό ίσως είναι κάτι που απαιτεί άμεση βελτίωση από την κοινωνία.

Κωνσταντίνα Αργυροπούλου: Σίγουρα εάν συγκρίνουμε τη δεκαετία του 1960 με το σήμερα στις ανθρώπινες σχέσεις, θα εντοπίσουμε γιγαντώδεις ίσως διάφορες, αλλά εάν πάρουμε έναν μεγεθυντικό φακό θα δούμε ότι κάποιες ποιότητες στη δομή, στις συμπεριφορές στην αντίληψη δεν έχουν αλλάξει όσο νομίζουμε. Γυναίκες και άντρες, πρέπει ακόμη να πληρούν προϋποθέσεις και να εντάσσονται σε στερεότυπα συγκεκριμένα στην κοινωνία κι αυτό επηρεάζει και τις ερωτικές τους σχέσεις. Ο έρωτας, ακόμα και σήμερα ανάμεσα σε δύο ανθρώπους ανάλογα σε ποια ταξη, κοινωνική ομάδα κι αν ανήκουν, μπορεί να είναι εξαιρετικά δύσκολος.

Φαίδρα Παπανικολάου: Τα κοινωνικά πρότυπα επηρεάζουν ποιον θα ερωτευτούμε. Πόσο εφικτό ή έστω συνηθισμένο είναι να ερωτευτούμε άστεγους, πρόσφυγες, πολύ φτωχούς κλπ.  Όταν ερωτεύεσαι παρ’ όλα αυτά, δεν ενδιαφέρεσαι ακριβώς για την τάξη του άλλου. Ενδιαφέρεσαι για την τάξη του άλλου όταν θέλεις να αποκατασταθείς είτε κοινωνικά είτε και οικονομικά. Ο έρωτας και ο γάμος δεν έχουν καμία σχέση. Ο γάμος είναι αυτός που επηρεάζεται από τις κοινωνικές τάξεις ό,τι χρονολογία κι αν έχουμε. Ο έρωτας απλώς μπορεί να μην εξελιχθεί σε γάμο.

Ελένη Φίλιππα: Πολλά πράγματα έχουν αλλάξει προς το καλύτερο. Η κοινωνία είναι πολύ πιο ανοιχτή και ανεκτική και αρκετά στερεότυπα έχουν γκρεμιστεί. Μένουν όμως να γίνουν πολλά βήματα ακόμη, για να πούμε πως έχουμε κατακτήσει το ιδανικό, μια κοινωνία ίσων ευκαιριών για όλους, χωρίς αποκλεισμούς και με πραγματική ισότητα των φύλων.

 

 

Τι σημαίνει ο τίτλος της παράστασης «Ψυχών Λύτρωσις» για τους ήρωες του έργου; Υπάρχει λύτρωση γι’ αυτούς στο τέλος;

Χρήστος Ζαχάρωφ: Η λύτρωση για τους ήρωες είναι η επίτευξη του στόχου του καθενός. Άλλοι το πετυχαίνουν, άλλοι δεν το πετυχαίνουν. Υπό μία γενική έννοια, οι πάντες αντιμετωπίζουν ένα είδος λύτρωσης, είτε αυτός είναι ο θάνατος, είτε η νίκη της ζωής.

Αντώνης Σανιάνος: Ο τίτλος του έργου για εμένα φανερώνει ότι μια ψυχή που εγκλωβίζεται μέσα στον εαυτό της και στις συνθήκες της περιόδου, ζητά την ελευθερία της. Στο έργο μας, αυτό συμβαίνει για όλους τους ήρωες, για τον καθένα με το δικό του τρόπο.
Στο τέλος του έργου και μετά από κάποια δύσκολα γεγονότα, έρχεται η λύτρωση της ψυχής, αφού βέβαια έχουν περάσει ένα μονοπάτι απόγνωσης που μόνο καλό τους έκανε εν τέλει «η σημαντικότητα του πόνου» βλέπεται που μας μορφώνει καμιά φορά. Στη ζωή χρειάζονται θυσίες για να αλλάξουν κάποια βαθιά ριζωμένα αγκάθια στο μυαλό μας.

Δήμητρα Μπάσιου: Ο κάθε ήρωας παλεύει με τα δικά του δαιμόνια, με τους δικούς του φόβους, με τις σκέψεις του. Όπως ακριβώς κάθε άνθρωπος παλεύει με τον εαυτό του και με τους δαίμονες του και αναζητά μανιωδώς τη δική του λύτρωση. Πολλές φορές ψάχνουμε ,επί ματαίω, τον τρόπο για να φτάσουμε στη λύτρωση μας κάτι που τελικά θα συμβεί μόλις ολοκληρώσουμε τον ανήφορο ,που πρέπει να ανεβούμε, για να φτάσουμε στην κορφή (λύτρωση). Αυτό συμβαίνει και στο έργο. Άλλοι λυτρώνονται και άλλοι ψάχνουν μανιωδώς τον τρόπο αλλά δυστυχώς δεν επέρχεται η λύτρωσις.

Κωνσταντίνα Αργυροπούλου: Νομίζω η λύτρωση στο έργο, όπως και στη ζωή, είναι μια αέναη ανάγκη. Οι ήρωες του έργου, άλλοι λίγο άλλοι πολύ, αναζητούν μια προσωπική όσο και μια κοινωνική λύτρωση. Ο κάθε χαρακτήρας βιώνει μια διαδρομή με πολλά εμπόδια, αλλά από διαφορετικές αφετηρίες. Κάποιος είναι πιο κοντά στη λύτρωση, κάποιος άλλος έχει ακόμη να διανύσει αρκετό δρόμο. Το τέλος, με την έννοια ότι κλείνει μια πόρτα, δεν υπάρχει στο έργο, δεν δίνεται τέλος αλλά μια χαραμαδα της πόρτας που αφήνει τον θεατή να δώσει το δικό του και να αποφασίσει εάν τελικά οι ήρωες λυτρώθηκαν.

Φαίδρα Παπανικολάου: Στο έργο δεν υπάρχει λύτρωση. Είναι περισσότερο μία επιθυμία ή ίσως μια αγωνία για λύτρωση που δεν επιτυγχάνεται ποτέ. Σε κάποιους από τους ήρωες γίνονται κάποια βήματα προς τη λύτρωση.

Ελένη Φίλιππα: Οι ήρωες του έργου κουβαλούν, ο καθένας στην ψυχή του, τα δικά του σκοτάδια. Κάποιοι παλεύουν να τα διώξουν, μερικοί τα καταφέρνουν και λυτρώνονται και άλλοι μένουν εγκλωβισμένοι για πάντα μέσα σ’ αυτά, καταστρέφοντας τη ζωή τους.

 

 

Ποιος είναι ο ρόλος που ερμηνεύετε και πώς τον προσεγγίσατε;

Χρήστος Ζαχάρωφ: Ο ρόλος που υποδύομαι, είναι ενός φοιτητή της Νομικής του 1963, ο οποίος είναι ομοφυλόφιλος. Μεγάλο στίγμα για την εποχή! Προσπαθεί να αντιμετωπίσει την καταπίεση της μητέρας του και του ευρύτερου περιβάλλοντος. Σκοπός του είναι να φύγει από την καταπίεση της μάνας και να ζήσει αγνοώντας τις κοινωνικές προκαταλήψεις. Προσέγγισα το ρόλο μου με τη φαντασία και με πληροφορίες, οι οποίες λένε, ότι οι ομοφυλόφιλοι εκείνης της εποχής ήταν άνθρωποι, που καταπιέζονταν αφόρητα από το στενό και το ευρύτερο περιβάλλον. Τους κυνηγούσαν οι πάντες! Το ρόλο μου τον «έφτιαξα», έχοντας υπόψιν ότι η ΛΟΑΤΚΙ ορατότητα και οι διεκδικήσεις του σήμερα, αποτελούσαν ιδεατή πραγματικότητα.

Αντώνης Σανιάνος: Ο ρόλος μου είναι ο Αλέκος, ένας τραχύς νέος άντρας, ο οποίος επιθυμεί έντονα να κάνει οικογένεια, να παντρευτεί την αγαπημένη του. Με έναν έντονο τρόπο, είναι αυτοκαταστροφικός ο τρόπος που σκέφτεται και κινείται, με αποτέλεσμα να είναι αρκετά άκαμπτος. Τον προσέγγισα γνωρίζοντας ότι για να μην έχει εμπιστοσύνη τόσο στην αγάπη, αλλά όσο και στους άλλους, έχει βαθύ πόνο μέσα του και φόβο. Αυτά τα δύο προσπάθησα να ανακαλύψω και να κατασκευάσω για τον Αλέκο, έτσι ώστε να τον εκπροσωπήσω και να τον υπερασπιστώ επάξια. Όπως αξίζει σε κάθε ρόλο. Είναι ένα ενδιαφέρον κομμάτι ζωής, το μυαλό και η καρδιά του Αλέκου, που ενώ αγαπά, πληγώνεται και πληγώνει τους γύρω του. Καλή μας τύχη Αλέκο!

Δήμητρα Μπάσιου: Στο έργο κρατώ το ρόλο της Κλειούς. Μιας νέας γυναίκας, φοιτήτριας, αγωνίστριας, που ασπάζεται τις αριστερές ιδέες αν και προέρχεται από μια αστική οικογένεια. Η Κλειώ είναι ερωτευμένη με τον Αλέκο και ονειρεύεται μια όμορφη ζωή μαζί του, κόντρα στα στερεότυπα που επιβάλλει η εποχή. Μέσα της παλεύουν η ανάγκη να είναι ανεξάρτητη και τα κοινωνικά στερεότυπα μέσα στα οποία μεγάλωσε. Για να προσεγγίσω την Κλειώ, έπρεπε να κατανοήσω το πόσο εγκλωβισμένη ένιωθε μια γυναίκα το 1960, που ήθελε να ζήσει τη ζωή της με τους δικούς της όρους, ενώ αυτοί δεν ήταν κοινωνικά αποδεκτοί. Ένας άνθρωπος που πάει κόντρα σε όλους και όλα. Και τελικά αυτό συμβαίνει και σήμερα, σε μικρότερο βαθμό.

Κωνσταντίνα Αργυροπούλου: Η Αργυρούλα είναι ο χαρακτήρας που ενσαρκώνω, μια γυναίκα σύζυγος και μητέρα που βιώνει συστηματική κακοποίηση από τον άντρα της. Την Αργυρούλα εξ αρχής ήθελα να την προσεγγίσω ως το «αρχέτυπο» όλων των γυναικών που έχουν υποστεί κακοποίηση σε όλες τις μορφές. Ήθελα να την αναγνώσω με συλλογική ματιά, γιατί ακριβώς όλες οι γυναίκες έχουμε μια συλλογική πληγή από τους αιώνες κακοποίησης που έχει υποστεί το γυναικείο φύλο. Όλες ανεξαιρέτως έχουμε μια κακή εμπειρία από τα πιο «μικρά» μέχρι τα πιο μεγάλα.
Ήθελα να την αγκαλιάσω και να την κατανοήσω. Ειδικά την εποχή εκείνη οι γυναίκες όχι μόνο δεν μιλούσαν εύκολα για την κακοποίησή τους, αλλά σχεδόν την θεωρούσαν μια φυσιολογική κατάσταση.

Φαίδρα Παπανικολάου: Ο ρόλος που ερμηνεύω, η Μέλπω, είναι  μία γυναίκα  που παντρεύτηκε από ανάγκη ή ίσως κι από  μια κοινωνική επιταγή και που δεν ενδιαφέρεται για τα κοινά. Το 1963 είναι μία περίοδος ταραχών για την Ελλάδα, όπου τη Μέλπω μάλλον την αγχώνει, γιατί την αναγκάζει να ασχοληθεί με κάτι που δεν καταλαβαίνει. Είναι η κοινωνική αλλαγή που την σπρώχνει στη δική της εξέλιξη. Ο άντρας της, ήταν για αυτήν ένας προστάτης, ο οποίος ακόμα και νεκρός συνεχίζει να την προστατεύει. Την προσέγγισα μέσα από την άρνησή της να ενηλικιωθεί και άρα να αναλάβει τις ευθύνες της σε όλα τα επίπεδα.

Ελένη Φίλιππα: Ερμηνεύω την Έλλη, μια γυναίκα αριστερή, ανεξάρτητη, καλλιεργημένη πολύ μπροστά για την εποχή της, που λειτουργεί σαν καταλύτης για τους γύρω της. Τους αναγκάζει να κοιτάξουν βαθιά μέσα τους για να ανακαλύψουν ποιοι είναι και τι πραγματικά θέλουν από τη ζωή τους.

 

 

Πώς δουλέψατε με τον σκηνοθέτη Νίκο Κρίκα;

Χρήστος Ζαχάρωφ: Αισθάνομαι τυχερός, που στην πρώτη μου επαγγελματική δουλειά στο θέατρο, είχα την τύχη να με σκηνοθετήσει ο Νίκος Κρίκας. Ένας άνθρωπος ιδιαίτερα ταλαντούχος που με τις γνώσεις και την καθοδήγησή του με βοήθησε να προσεγγίσω το ρόλο και να τον ολοκληρώσω.

Αντώνης Σανιάνος: Με το σκηνοθέτη και φίλο μου Νίκο Κρίκα έχω μια πολύ όμορφη και δημιουργική διαδικασία. Ο Νίκος είναι ένας σκηνοθέτης που αφήνει χώρο στον ηθοποιό να δημιουργήσει τον ήρωα του, εκείνος είναι εκεί παρατηρεί και συνθέτει τα κομμάτια του παζλ. Λειτουργήσαμε αρκετά αυτοσχεδιαστικά, άλλες φορές με ζητούμενα συγκεκριμένα άλλες φορές απλά με ερωτηματικά. Αυτό μας δημιούργησε μια ζωντάνια, τον ευχαριστώ που με κάλεσε να είμαι μαζί του σε αυτή τη δουλειά και εκτιμώ βαθιά τον τρόπο που συνεργάζεται με τους ηθοποιούς του. Κοιτάξαμε και οι δύο στην καρδιά το έργο και αυτό είμαι βέβαιος ότι θα φέρει θετικά αποτελέσματα.

Δήμητρα Μπάσιου: Με το Νίκο Κρίκα είναι η τρίτη φορά που δουλεύουμε μαζί. Είμαστε συνεργάτες πια. Ο Νίκος έχει σεβασμό, πρώτα ως άνθρωπος και έπειτα ως σκηνοθέτης. Σέβεται τον ηθοποιό του, τις ανασφάλειές του, τον ακούει, τον συμβουλεύει, τον αφήνει να αυτοσχεδιάζει. Είναι πολύ όμορφο να συνεργάζεσαι με ανθρώπους που έχουν σεβασμό και κατανόηση. Είναι δύο πράγματα πολύ σημαντικά που δυστυχώς λείπουν από το χώρο μας. Στοιχεία απαραίτητα, για να νιώσει ο ηθοποιός ασφάλεια και να μπορέσει να δημιουργήσει.

Κωνσταντίνα Αργυροπούλου: Με τον Νίκο αρχικά υπήρχε μια κουβέντα πάνω στο έργο και στους χαρακτήρες, μια ανάλυση έργου και εποχής τα οποία γίνανε η βάση για να ξεκινήσουμε να χτίζουμε. Ο Νίκος σαν σκηνοθέτης έχει το προτέρημα να σου λέει πως οραματίζεται κάτι χωρίς να σε εγκλωβιζει, είναι ήπιων τόνων χωρίς όμως να λείπει η αυστηρότητα που χρειάζεται σε αυτές τις διαδικασίες όπως η πρόβα. Είναι ένας ενθαρρυντικός σκηνοθέτης που ταυτόχρονα έχει άποψη και σκέψη πάνω σε αυτό που δημιουργεί και ξέρει να στη μεταδώσει.

Φαίδρα Παπανικολάου: Με τον Νίκο είμαστε χρόνια συνεργάτες και φίλοι. Έχουμε κοινές αφετηρίες, είμαστε από την ίδια σχολή, έχουμε μια κοινή γλώσσα. Αυτή είναι η τέταρτη δουλειά που κάνουμε μαζί. Έχουμε βρει τρόπο να επικοινωνούμε και να ανταλλάσσουμε τις απόψεις μας στα θεατρικά ζητήματα. Νομίζω πως έχουμε μία αρμονική συνεργασία

Ελένη Φίλιππα: Η συνεργασία μας ήταν εξαιρετική! Είναι ένα πλάσμα πολυτάλαντο, καλλιεργημένο, με άποψη και γνώσεις και, πράγμα πολύ σημαντικό, με χιούμορ! Πιστεύω πως έχει πολύ μέλλον μπροστά του.

 

 

Κατά τη γνώμη σας ποια κοινωνικά στερεότυπα φωτίζονται μέσα από την παράσταση;

Χρήστος Ζαχάρωφ: Τα κοινωνικά στερεότυπα, που φωτίζονται μέσα από αυτή τη παράσταση, βασίζονται στις προκαταλήψεις της εποχής και στις παθογένειες. Όλα αυτά προέρχονται από την πατριαρχία. Η ομοφοβία, η βία κατά των γυναικών, η γυναικοκτονία και οι διαφορά ανάμεσα στις κοινωνικές τάξεις, αποτελούν βασικούς άξονες του έργου. Φαινόμενα που δυστυχώς συναντάμε και σήμερα.

Αντώνης Σανιάνος: Δεν είναι ευτυχώς για εμάς και εσάς, γι’ αυτό σας καλώ να δείτε την παράσταση και να τα συζητήσουμε ύστερα. Σίγουρα όμως αυτό που έχω στο μυαλό μου έντονα, είναι ότι κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα να αγαπά και να αγαπιέται, οποίος και αν είναι, ό,τι και αν έχει πράξει.

Δήμητρα Μπάσιου: Της κακοποίησης, ένα φαινόμενο που ακόμα μαστίζει την κοινωνία μας, του γάμου, των κοινωνικών ανισοτήτων και της ομοφυλοφιλίας.

Κωνσταντίνα Αργυροπούλου: Τα στερεότυπα στην παράσταση είναι όλα όσα μπορεί να φανταστεί κανείς για την εποχή κι όχι μόνο. Οι χαρακτήρες υπηρετούν τα στερεότυπα της καλής συζύγου, της καλής μάνας, του σωστού άντρα, του καλού γιου, του αξιου πατέρα.
Ωστόσο, μέσα στο έργο βλέπουμε πως και οι ίδιοι οι χαρακτήρες δεν αντέχουν να φορέσουν αυτούς τους κοινωνικούς ρόλους ή τους φορούν κι ασφυκτιούν.

Φαίδρα Παπανικολάου: Τα κοινωνικά στερεότυπα που φωτίζονται μέσα από την παράσταση είναι ο γάμος, η δημιουργία οικογένειας και κατ’ επέκταση, να μη διαλυθεί αυτή, όποιο κι αν είναι το τίμημα. Να βαδίζουμε με τα κοινωνικά πρότυπα, να μην μπλέκουμε με τα πολιτικά, γενικά να μην πηγαίνουμε κόντρα στο σύστημα κι ας γεννάει τέρατα. Καλύτερα νεκροί ή αγνοούμενοι. Από την άλλη πλευρά, η  μοναξιά για τη γυναίκα είναι μονόδρομος, κυρίως αν θέλει να ανεξαρτητοποιηθεί. Άλλο στερεότυπο είναι ο άντρας – αφεντικό που, σε μία σχέση εξουσίας, δεν γίνεται καμία προσπάθεια να συνειδητοποιηθεί και να αλλάξει. Όλα αυτά τα στερεότυπα παραμένουν όσο γυρίζουμε την πλάτη στην εξέλιξη και στο μέλλον.

Ελένη Φίλιππα: Το ότι η γυναίκα αν δεν παντρευτεί δεν είναι κοινωνικά αποδεκτή, ότι κακοποίηση σημαίνει, με μια διαστρεβλωμένη αντίληψη, νοιάξιμο και αγάπη, ότι η ομοφυλοφιλία είναι ασθένεια και πρέπει να την κρύβουμε.

 

 

Μπορεί το θέατρο να βοηθήσει ώστε να ξεπεράσουμε θέματα όπως η κοινωνική ανισότητα, η διαφορετικότητα, η προκατάληψη, η κακοποίηση;

Χρήστος Ζαχάρωφ: Το θέατρο είναι ο καθρέφτης της ζωής μας. Η δουλειά μας είναι να βάλουμε αυτόν τον καθρέφτη μπροστά στους θεατές. Όσοι από αυτούς είναι ευαίσθητοι ή έχουν «λεπτή συνείδηση», μπορεί να επηρεαστούν και να καλυτερεύσει η ζωή τους. Οι άλλοι, δεν νομίζω, να αλλάξουν ποτέ! Ωστόσο εγώ δεν θα πάψω, να προσπαθώ, να αλλάξω και αυτούς.

Αντώνης Σανιάνος: Αν κάποιος μπορεί να το κάνει, αυτός για μένα είναι μόνο το θέατρο. Βρισκόμαστε όλοι εκεί συνήθως στις 21.00 το βράδυ για να παρακολουθήσουμε μια ζωή μπροστά μας, που έχει στόχο να μας συγκινήσει ή να μας μετακινήσει, άρα έχει τη δύναμη να συνομιλήσει και με τη ζωή την ίδια φιλοσοφικά, αλλά και με τη ψυχή κάθε ανθρώπου που αναζητά το νόημα και τη λύτρωση.

Δήμητρα Μπάσιου: Βλέποντας έναν ήρωα να υποφέρει, αγγίζονται δικές σου ευαίσθητες χορδές. Εάν αφήσεις αυτό που βλέπεις να σε διαποτίσει, τότε θα επιτρέψεις στον εαυτό σου, να αρχίσει μια πολύ μικρή αλλαγή. Έστω και ένας θεατής να μετακινήσει τη σκέψη του και το πνεύμα του, τότε ξέρεις πως μια μικρή αλλαγή στην κοινωνία αρχίζει να συντελείται. Το θέατρο, όπως και κάθε μορφή τέχνης, λειτουργεί ως αρωγός στην βελτίωση της κοινωνίας και στην εξάλειψη αυτών των φαινομένων. Δεν αποτελεί λύση, αλλά σίγουρα βάζει το δικό του λιθαράκι.

Κωνσταντίνα Αργυροπούλου: Το Θέατρο πάντα πάει με τη ζωή, την κοινωνία και πάντα βάζει ένα λιθαράκι. Το Θέατρο, όπως έλεγε ένας δάσκαλος μου στη σχολή, δεν είναι ο καθρέφτης της κοινωνίας, αλλά ο μεγεθυντικός φακός της. Εστιάζει στα κακώς κείμενά της, στις σχέσεις των ανθρώπων επί της ουσίας, στη φύση των πραγματικών προβλημάτων που μας εμποδίζουν να ζήσουμε ελεύθερα, εστιάζει εκεί που οι άνθρωποι σε καθημερινές δουλειές, στην καθημερινή ζωή, στη ρουτίνα στρέφουν το βλέμμα αλλού. Το θέατρο είναι εκεί για να τους ξυπνά χωρίς να τους κουνάει το δάχτυλο, είναι εκεί για να θυμίσει αυτά που ξεχνάμε στην ουρά μιας τράπεζας, στο δρόμο, στο λεωφορείο, στην κίνηση, στις φωνές τον ανθρώπων το πρωί που πάνε στις δουλειες τους.

Φαίδρα Παπανικολάου: Το θέατρο δεν μπορεί να βοηθήσει στο να ξεπεραστούν κοινωνικά θέματα. Μπορεί να τα φωτίσει, να τα κοινωνήσει, να τα καταδείξει, να τα σατιρίσει. Δεν μπορεί το θέατρο να σταματήσει τις αιτίες της κακοποίησης, γιατί δεν τις γεννάει αυτό. Κακοποιείται ο αδύναμος και η κοινωνία έχει τον τρόπο να καταστήσει κάποιον αδύναμο. Η διαφορετικότητα, η περιθωριοποίηση η προκατάληψη δημιουργούνται από την κοινωνική ανισότητα. Επί της ουσίας, η κοινωνική ανισότητα σημαίνει κακοποίηση και η κακοποίηση γεννιέται από την κοινωνική ανισότητα.

Ελένη Φίλιππα: Αυτός ήταν και θα είναι πάντα ο ρόλος του. Τα μεγάλα έργα αναγκάζουν τον θεατή τους να δει κατάματα την πραγματικότητα, φέρνουν στην επιφάνεια τα μεγάλα διλήμματα, κοινωνικά και πολιτικά, τον ξεβολεύουν και τον αναγκάζουν να πάρει θέση, να συμμετέχει είτε δρώντας είτε σκεπτόμενος κι αυτό κάνει τις κοινωνίες να προχωρούν, αφήνοντας πίσω τους τον συντηρητισμό και τον σκοταδισμό. Και νομίζω πως στην εποχή μας το έχουμε μεγάλη ανάγκη.

 

 

Πληροφορίες για την παράσταση «Ψυχών Λύτρωσις»

Ένα έργο εμπνευσμένο από τη συλλογή διηγημάτων της Γαλάτειας Καζαντζάκη «Ο κόσμος που πεθαίνει κι ο κόσμος που έρχεται»

Σκηνοθεσία: Νίκος Κρίκας
Κείμενο: Δήμητρα Μπάσιου, Νίκος Κρίκας, Καίτη Αναστασίου
Μουσική: Θανάσης Οικονομίδης
Σκηνικά: Λίλιαν Χατζηγεωργίου
Κοστούμια – αξεσουάρ: Το σπίτι του ηθοποιού
Επιλογή κοστουμιών: Φαίδρα Παπανικολάου
Φωτισμός: Νίκος Κρίκας
Φωτογραφίες: Κατερίνα Αρβανίτη
Βοηθός σκηνοθέτη: Μαριάννα Καρακώστα
Παραγωγή: ΜΗΡΚΑ Production ( ΑΜΚΕ)

Διανομή: Περικλής Λιανός (Παναγής), Ελένη Φίλιππα (Έλλη), Φαίδρα Παπανικολάου (Μέλπω), Δήμητρα Μπάσιου (Κλειώ), Αντώνης Σανιάνος (Αλέκος), Κωνσταντίνα Αργυροπούλου (Αργυρούλα), Χρήστος Ζαχάρωφ (Παύλος).

 

Πού: Θέατρο Αλκμήνη, Αλκμήνης 8-12, Κάτω Πετράλωνα, τηλ. 210 3428650

Μετρό: Στάση Κεραμεικός,
Τρόλεϋ: 21 Στάση ΚΑΜΠΑ,
ΟΑΣΑ: 049, 815, 838, 914, Γ18 Στάση ΚΑΜΠΑ, 035 Στάση ΙΚΑ
Το Θέατρο είναι προσβάσιμο για ΑΜΕΑ

Πότε: από Πέμπτη 12 Οκτωβρίου 2023, στις 21.00 και κάθε Πέμπτη και Παρασκευή, στις 21.00

Διάρκεια παράστασης: 75 λεπτά (χωρίς διάλειμμα)

Εισιτήρια: 15 ευρώ (γενική είσοδος), 12 ευρώ (φοιτητικό, ανέργων, ΑΜΕΑ), 6 ευρώ (ατέλειες)

Προπώληση εισιτηρίων: 
Ταμείο του θεάτρου “Αλκμήνη”, Τηλεφωνικές κρατήσεις στο 2103428650,
Ηλεκτρονικά στο ticketservices.gr – https://www.ticketservices.gr/event/psychon-lytrosis/

Ευχαριστούμε το Σπίτι του Ηθοποιού για την ευγενική τους χορηγία σε κοστούμια και αξεσουάρ