Μιχάλης Καλιότσος: «Αυτά που δεν λέγονται εύκολα έχουν περισσότερο ενδιαφέρον από αυτά που λέγονται με ευκολία»

Θέατρο Πορεία: πρόσκληση ενδιαφέροντος για νέους σκηνοθέτες και νέες σκηνοθέτριες
11 Μαΐου 2023
«Το τεστ»: μια έξυπνη ισπανική κωμωδία στα θερινά σινεμά
11 Μαΐου 2023
Θέατρο Πορεία: πρόσκληση ενδιαφέροντος για νέους σκηνοθέτες και νέες σκηνοθέτριες
11 Μαΐου 2023
«Το τεστ»: μια έξυπνη ισπανική κωμωδία στα θερινά σινεμά
11 Μαΐου 2023

Ο Μιχάλης Καλιότσος ερμηνεύει στην παράσταση «Καμένα λουλούδια στο παρτέρι». (Φωτογραφίες: Γιώργος Δανόπουλος).

 

Συνέντευξη στη Μαριλένα Θεοδωράκου

 

Ερμηνεύει το ρόλο του Τζοβάνι, έναν πρώην ηγέτη ενός επαναστατικού κινήματος. Ο Μιχάλης Καλιότσος μιλάει στο theatermag για την παράσταση «Καμένα λουλούδια στο παρτέρι» που παρουσιάζεται στο θέατρο Αλκμήνη, σε σκηνοθεσία Francesca Minutoli. Ο ηθοποιός μας λέει επίσης, για τους τηλεοπτικούς του ρόλους, καθώς και για τη νέα μεγάλου μήκους ταινία του Βασίλη Ραίση, στην οποία πρωταγωνιστεί.

 

Τι ήταν αυτό που σας κέντρισε το ενδιαφέρον στο έργο «Καμένα λουλούδια στο παρτέρι»;

Συνήθως με τα θεατρικά έργα, αφήνω το ένστικτό μου να με οδηγήσει στην απόφαση για το αν με ενδιαφέρει το θέμα ή όχι. Αν βρίσκω τον εαυτό μου μέσα στον κόσμο που έχει δημιουργήσει ο συγγραφέας, τότε το επόμενο βήμα είναι να αρχίσω την κατάδυση στο ρόλο που πρόκειται να υποδυθώ. Στο έργο του Betti, παρόλο που γράφτηκε το 1950-1952, με τράβηξε αμέσως το βασικό του θέμα, γιατί μου έδωσε την εντύπωση ότι διάβαζα ένα διαχρονικό έργο σα να γράφτηκε σήμερα. Η ερημιά στη σκέψη των προσώπων, η αδυναμία να πουν με απλό τρόπο αυτό που τους έρχεται στο μυαλό, γιατί φοβούνται να εκτεθούν.

Συνήθως τα μεγάλα συναισθήματα, όπως είναι η αγάπη, δυσκολεύομαστε να τα εκφράζουμε στον άλλον. Οι άνθρωποι φεύγουν, χάνονται και δεν προλαβαίνουμε να τους πούμε ότι τους αγαπάμε. Τόσο απλά! Ο κόσμος σήμερα μας επιβάλει να πιστεύουμε ότι η λέξη αγάπη είναι γραφική, γλυκανάλατη, ξεπερασμένη. Η ζωή στο ίντερνετ μας έκανε απρόσωπους παγερούς, ξαχάσαμε να αγκαλιάζουμε τον άλλον. Αντί για την επαφή έχουμε τώρα τα emoji. Η παράστασή μας διαπραγματεύεται αυτή την αδυναμία: να λέμε τις σωστές λέξεις την κατάλληλη στιγμή στους κατάλληλους άνθρωπους. Ωστόσο, θα ήθελα να πω ότι σαν ηθοποιός με ενδιαφέρει περισσότερο μια ωραία συνεργασία με ωραίους ανθρώπους πάρα οι μεγάλοι ρόλοι. Αν τύχει να συνεργαστείς με ωραίους ανθρώπους, έχεις και πιθανότητες να κάνεις και μεγάλους ρόλους.

 

 

Συνωμοσίες, ψέματα, χειριστικές διαθέσεις, σκληρές αποκαλύψεις. Ποια θέματα πραγματεύεται το έργο του Ιταλού Ούγκο Μπέτι;

Όλα αυτά που αναφέρατε είναι η εικόνα της πολιτικής πραγματικότητας σήμερα. Οι σημερινοί πολιτικοί δεν έχουν όραμα, – δεν μιλώ καν για επαναστατικότητα με την έννοια του καινούργιου και της αλλαγής-, υπάρχουν μόνο συνωμοσίες ψέματα και κινήσεις κάτω από το τραπέζι που ζημιώνουν όλους εμάς τους απλούς πολίτες. Η πολιτική πρέπει να μας αφορά πάντα. Τα τελευταία χρόνια, νομίζω το ενδιαφέρον για την πολιτική ζωή της χώρας έχει αυξηθεί περισσότερο.

Οι άνθρωποι έχουν κουραστεί, δεν ανέχονται την κοροϊδία, έχουν όνειρα. Χρειάζονται ένα πρόσφορο έδαφος για να πραγματοποιήσουν τα όνειρά τους και η ψευτιά δεν τους αφήνει να πηγαίνουν παρακάτω, γι’ αυτό αντιδρούν. Πάντως όλοι ξέρουμε ότι έχουμε φάει πολύ παραμύθι από την πολιτική!

Στο έργο του Ούγκο Μπέτι πρόκειται να παρθεί μια πολύ σοβαρή απόφαση για τον λαό, απόφαση που θα κρίνει τις ζωές πολλών ανθρώπων. Μιλάμε για ειρήνη ή πόλεμο, άρα μιλάμε για τη ζωή ή τον θάνατο! Με μαεστρία, ο συγγραφέας θίγει το θέμα της ακεραιότητας μιας χώρας κάτω από ένα πρίσμα υπαρξιακό. Συνδέει την πολιτική σκέψη με το υπαρξιακό αδιέξοδο των προσώπων και αυτό είναι το ενδιαφέρον. Τα πρόσωπα μονολογούν με τον εαυτό τους, γιατί δεν μπορούν ή δεν έμαθαν να εκφράζονται αληθινά απέναντι στους άλλους. Έχουν κρυμμένα μυστικά, φοβίες, εμμονές που ντρέπονται να βγάλουν προς τα έξω, γιατί φοβούνται να δείξουν τις αδυναμίες τους. Αυτά που δεν λέγονται εύκολα έχουν περισσότερο ενδιαφέρον από αυτά που λέγονται με ευκολία. Το έργο, θίγει σε μεγάλο βαθμό το θέμα της απώλειας και πόσο βαθιά μπορεί η απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου να επηρεάσει τον ψυχισμό του ανθρώπου.

 

Η ηθοποιός Μαρία Μαλταμπέ. (Φωτογραφίες: Γιώργος Δανόπουλος).

 

Ποιος είναι ο ρόλος που ερμηνεύετε στην παράσταση;

Ερμηνεύω το ρόλο του Τζοβάνι, πρώην ηγέτη ενός επαναστατικού κινήματος. Έχει απομονωθεί σε ένα καταφύγιο μαζί με τη γυναίκα του, θρηνόντας σιωπηλά για το χαμό του γιού του. Είναι ένας πρώην ηγέτης με δυνατό πολιτικό λόγο, που είχε την ικανότητα να επηρεάζει τον λαό του, άρα μιλάμε για μια ισχυρή προσωπικότητα με μεθοδική σκέψη. Κατάφερε να επικρατήσει στο πολιτικό προσκήνιο με τη δύναμη του λόγου, αλλά έφτασε στο σημείο να μην ξέρει πώς να χειριστεί την επιτυχία του. Όπως λέει και ο ίδιος απευθυνόμενος στον Τομάζο, εκπρόσωπο του κόμματος: «Ο στόχος σας λείπει, τώρα που επικράτησαν οι ιδέες μας!».

Δύσκολο το έργο του, αν σκεφτούμε ότι χρονικά βρισκόμαστε σε μια χώρα όπου μετά τον φασισμό έχασε τον προσανατολισμό της, τον εαυτό της και την πίστη απέναντι στη ζωή. Οι άνθρωποι δεν πιστεύουν πια στον εαυτό τους, παραδίνονται στην μοίρα τους και τα εγκαταλείπουν. Ο χαμός του γιού του έρχεται να αποτελειώσει και τη δική του πίστη για ένα καλύτερο αύριο και η απομόνωση, τού φαίνεται να είναι η μοναδική λύση. Όταν ο άνθρωπος συναντιέται με την απώλεια αρχίζει να βλέπει τα πράγματα διαφορετικά.

Ο Τζοβάνι ανασκάπτει και πάλι μέσα στις λέξεις, ψάχνει να βρει την πραγματική τους σημασία, αναρωτιέται πού βρίσκεται η αγάπη, η ευτυχία, η υπομονή, η συμπόνια μετά τον χαμό του παιδιού του. Ο συγγραφέας Ούγκο Μπέτι κάνει ένα ισχυρό σχόλιο για την αδιαφορία των νέων απέναντι στη ζωή. Αν τα παιδιά δεν έχουν όραμα για ένα καλύτερο μέλλον, δεν μπορεί αυτός ο κόσμος να πάει μπροστά. Όλα αυτά βέβαια είναι μια πλευρά του Τζοβάνι, αλλά δεν είναι η μόνη. Υπάρχουν κι άλλες πλευρές που αναδεικνύονται μέσα από την επαφή με τα άλλα πρόσωπα του έργου. Εξάλλου εμείς οι άνθρωποι δεν είμαστε ποτέ ένα πράγμα. Είμαστε όλα αυτά που έρχονται στον δρόμο μας! Κατά συνέπεια και οι ρόλοι δεν μπορούν να είναι μονοδιάστατοι!

 

Πώς ήταν η συνεργασία σας με τους υπόλοιπους ηθοποιούς;

Είχαμε μια δημιουργική πορεία. Διαβάσαμε πολλές φορές το έργο, κρατούσαμε σημειώσεις, κάναμε συζητήσεις, είχαμε διαφωνίες και πλάκες κάναμε και πολλούς καφέδες ήπιαμε. Αυτό που μου άρεσε περισσότερο, ήταν το κοινό ενδιαφέρον που είχαμε να ανακαλύψουμε το έργο και τη σκέψη του συγγραφέα και όχι μεμονωμένα το ρόλο του ο καθένας. Αυτό έγινε μετά.

 

Ποια σκηνή του έργου ξεχωρίζετε;

Δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάποια σκηνή, είναι όλες ξεχωριστές. Η μια σκηνή γεννάει την άλλη. Τα γεγονότα έχουν πάντα το πριν και το μετά. Αν δεν συμβεί το πριν, δεν έρχεται το μετά. Πολλές φορές, μια φαινομενικά απλή ή μικρή σκηνή, μπορεί να δίνει τη χαρά ή να απελευθερώνει τη φαντασία του ηθοποιού, για να μπει στη μεγάλη, την grande που λέμε, σκηνή της ερμηνείας του ρόλου.

 

 

Ο ηθοποιός Αλέξανδρος Μαράκης – Μπούρκας. (Φωτογραφίες: Γιώργος Δανόπουλος).

 

Πως δουλέψατε με τη σκηνοθέτιδα στις πρόβες και πως ήταν η συνεργασία σας;

Η Francesca Minutoli έχει αρκετή υπομονή, θα αρχίσω από αυτό. Ακούει τους ηθοποιούς, τους δίνει χώρο να δημιουργήσουν, να αυτοσχεδιάσουν και να προτείνουν. Βλέπει την πρόταση που κάνει ο ηθοποιός και την εξελίσσει ή την διορθώνει. Δεν καθοδηγεί τον ηθοποιό σαν στρατιωτάκι, “θα κάνεις αυτό, θα πας εκεί, θα το πεις έτσι ή αλλιώς” και αυτό ήταν ένα από τα στοιχεία της, που μου άρεσαν πολύ. Δεν μεταδίδει άγχος, αλλά αυτό εκνεύριζε εμένα, γιατί εγώ είμαι αγχώδης και θέλω πίεση για να λειτουργήσω. Ωστόσο, γελούσαμε στις πρόβες και με το θέμα της γλώσσας που έχει, γιατί είναι Ιταλίδα και αυτό την κάνει ξεχωριστή και πολύ συμπαθητική. Φυσικά είχαμε και διαφωνίες. Οι πρόβες στο θέατρο δεν είναι πάντα ρόδινες και εποικοδομητικές. Ποιος ηθοποιός δεν έχει διαφωνίες με τον σκηνοθέτη του, όποιος το πει αυτό δεν λέει την αλήθεια. Την ευχαριστώ θερμά για τη συνεργασία μας.

 

Τα τελευταία δύο χρόνια εμφανίζεστε και στην τηλεόραση. Μιλήστε μας λίγο και γι’ αυτό.

Δεν έτυχε να ασχοληθώ με την τηλεόραση στο παρελθόν. Όταν τελείωσα την σχολή, είχα πάει σε ένα δύο κάστινγκ, δεν με πήραν και δεν ασχολήθηκα ξανά. Γύρισα στα θεατρικά μου και ήμουν μια χαρά. Ημουν και προκατειλημμένος όταν πήγα να με δούνε, έλεγα σιγά τώρα μη με πάρουν και μου έφευγε η όρεξη. Πάντως πρέπει να έχουμε υπόψιν ότι δεν φταίνε πάντα οι άλλοι γι’ αυτά που δεν μας έρχονται.

Ναι, έχει κλίκες η τηλεόραση και θέλει και γνωριμίες, αλλά πρέπει να είσαι και ο ίδιος ανοιχτός να δεχτείς την πρόκληση! Στην καραντίνα έκανε στροφή το μυαλό μου και είπα θέλω να παίξω στην τηλεόραση. Έμαθα ότι γινόταν ένα καστινγκ για μια μίνι σειρά τις «Κρίσιμες στιγμές» της Γαλάτειας Καζαντζάκη που θα σκηνοθετούσε ο Μανούσος Μανουσάκης στην ΕΡΤ και πήρα τηλέφωνο να με δει. Μου εδώσε ένα κείμενο, το είπα και κατάλαβα ότι του έκανα. Μετά ήρθε και το «Κόκκινο ποτάμι η συνέχεια» στο Open που πάλι με πήρε ο κύριος Μανουσάκης για να κάνω τον Λάζαρο, έναν κακεντρεχή τσιφούτη μπακάλη, τον κακό που λέμε. Τον Λάζαρο τον αγάπησα σαν ρόλο, γιατί είχα χρόνο να τον χτίσω και εσωτερικά. Μου αρέσει πολύ η συνεργασία μου με τον Μανούσο Μανουσάκη, νιώθω εμπιστοσύνη και αγάπη στο πρόσωπό του. Είναι δάσκαλος και ζεστός άνθρωπος και περάσαμε πολύ ωραία στα γυρίσματα, τον ευχαριστώ πραγματικά! Ε, μετά ήρθαν και κάποιες προτάσεις για κάποια γκεστς, που είχαν ενδιαφέρον σαν ρόλοι, στο «Αυτή η νύχτα μένει» της Κατερίνας Φιλιώτου στον Alpha και τώρα στο «Iq-160», μια νέα σειρά που σκηνοθετεί αυτή την περίοδο ο Πιέρος Ανδρακάκος στο Star.

 

Μάθαμε, επίσης, ότι πρωταγωνιστείτε και στη νέα μεγάλου μήκους ταινία του Βασίλη Ραίση που πρόκειται να βγει στις αίθουσες τον προσεχή Οκτώβριο.

Έχω την τύχη να κρατάω τον κεντρικό ρόλο στη νέα μεγάλου μήκους ταινία «Επαγγελματίας υπνοβάτης» του Βασίλη Ραίσ, που γυρίστηκε το καλοκαίρι που μας πέρασε. Μια κωμωδία, όχι με την στενή έννοια του όρου, λίγο περίεργη θα έλεγα και διαφορετική στο θέμα που την κάνει, νομίζω, ξεχωριστή. Δεν θα επεκταθώ όμως περαιτέρω, μέχρι να έρθει η στιγμή που θα δημοσιοποιηθεί. Ωστόσο, στην ταινία συμπρωταγωνιστούν η Ελένη Γερασιμίδου, η Μαρία Κεχαγιόγλου, ο Μανώλης Μαυροματάκης, ο Φώτης Θωμαίδης, η Καλλιρόη Μυριαγκού, ο Γιάννης Στεφόπουλος, ο Στέλιος Ιακωβίδης και πολλοί ακόμα εξαίρετοι ηθοποιοί.

 

Κάτι που θα θέλατε να μοιραστείτε μαζί μας; Μια σκέψη σας ή κάτι που σας απασχολεί αυτό τον καιρό;

Αυτό τον καιρό με απασχολούν οι σκέψεις του Τζοβάνι που παίζω στην παράσταση, γι’ αυτό θα ήθελα να μοιραστώ μια σκέψη του: «Στην εποχή μας ο καθένας τρέφει μια μεγάλη δυσαρέσκεια που την φυτεύει σε μια γλάστρα και την ποτίζει σαν λουλούδι!».

 

 

Πληροφορίες για την παράσταση «Καμένα λουλούδια στο παρτέρι»

Συγγραφέας: Ούγκο Μπέτι
Μετάφραση – Διασκευή: Francesca Minutoli – Τάσος Αντωνίου
Σκηνοθεσία: Francesca Minutoli
Βοηθός Σκηνοθέτη: Αλέξανδρος Μαράκης – Μπούρκας
Σκηνικά: Κική Μήλιου
Κοστούμια: Μαρία Ντάρμου
Μουσική-ηχητικό περιβάλλον: Νίκος Αρκομάνης
Επεξεργασία ήχου: Play Recording Studio
Σχεδιασμός φωτισμού: Μανώλης Μπράτσης
Φωτογραφίες – τρέιλερ: Γιώργος Δανόπουλος
Δημιουργία αφίσας: Γιώργος Βαχάρης
Επικοινωνία: Νταίζη Λεμπέση

Παίζουν: Μιχάλης Καλιότσος, Τάσος Αντωνίου, Μαρία Μαλταμπέ, Αλέξανδρος Μαράκης – Μπούρκας

 

Πού: Θέατρο Αλκμήνη, Αλκμήνης 8-12, Κάτω Πετράλωνα, Αθήνα (Στάση Μετρό: Κεραμεικός, τηλ. 210 3428650

Πότε: από 3 Μαΐου 2023 και κάθε Τετάρτη και Παρασκευή στις 21.00.

Διάρκεια παράστασης: 90 λεπτά (χωρίς διάλειμμα)

Εισιτήρια: από 8 ευρώ