Μαρία Κάτσενου: «Το έργο “Ο Γάμος” είναι σκληρό, αλλά όλοι μας το αγαπάμε πολύ, γιατί λέει αλήθειες που πονάνε»

Συμεών Κωστάκογλου: «Το έργο διαπραγματεύεται, αφενός τον αφανισμό ενός έθνους, αφετέρου, όλες τις αλλαγές που γίνονταν κατά τη διάρκεια αυτού»
13 Δεκεμβρίου 2022
Βίκυ Βολιώτη: «Το κείμενο και η παράσταση “Ιζαμπέλ Ρεμπώ, ο δικός μου Αρθούρος”, είναι μια ωδή στην αγάπη»
14 Δεκεμβρίου 2022

Η Μαρία Κάτσενου ερμηνεύει τη Μάνα στην παράσταση «Ο Γάμος» που παρουσιάζεται στο θέατρο Επί Κολωνώ.

Sharing is caring!

 

Συνέντευξη στη Μαριλένα Θεοδωράκου

 

Η  Μαρία Κάτσενου μιλάει στο theatermag για το ρόλο της Μάνας που ερμηνεύει στην παράσταση του έργου «Ο Γάμος» του Μάριου Ποντίκα, η οποία ανεβαίνει στο θέατρο Επί Κολωνώ, σε σκηνοθεσία Ελένης Σκότη και καλλιτεχνική επιμέλεια Γιώργου Χατζηνικολάου. Η ηθοποιός αναλύει το έργο του Μάριου Ποντίκα, που συνεχίζει να μιλάει εξ ίσου καθαρά και δυνατά στους θεατές, όσο και τη στιγμή της συγγραφής του, αιχμηρό σαν ακονισμένο ξυράφι.

 

Ποια είναι τα θέματα που πραγματεύεται το έργο «Ο Γάμος» του Μάριου Ποντίκα;

Το έργο «Ο Γάμος» του Μάριου Ποντίκα, με αφορμή τον βιασμό ενός κοριτσιού εκεί στα τέλη της δεκαετίας του 1970, ασχολείται με την έμφυλη βία, τις πατριαρχικές αντιλήψεις βαθιά ριζωμένες αιώνες τώρα, που βλέπουν τη γυναίκα ως αντικείμενο, ως προϊόν με αγοραστική αξία. Το βιασμένο κορίτσι, άλαλο από το σοκ, αντί να τύχει στοργής από την οικογένεια και την κοινωνία, ενοχοποιείται. Αυτή είναι υπεύθυνη για όσα έπαθε. Προκάλεσε, τα ‘θελε και τα ‘παθε. Έχασε την αξία της, την παρθενία της, την τιμή της… Δεν είναι τίποτα. Δεν υπάρχει. Οφείλει να τιμωρήσει τον εαυτό της με εξαφάνιση.

Η ύπαρξή της ντροπιάζει την οικογένεια. Η επίσημη κοινωνία, αθωώνει τον βιαστή, γιατί έκανε κάτι φυσικό. «Μετέτρεψε την επιθυμία σε πράξη», όπως λέει ο συνήγορος του. Αντί να ντρέπεται αυτός, πρέπει να ντρέπεται αυτή που τον προκάλεσε, με την ομορφιά της, προκάλεσε μ’ αυτό που είναι. Καλύτερα να μην υπάρχει, λοιπόν, για να βγουν όλοι καθαροί. Είναι αισχρό. Αλλά τόσο επίκαιρο και αληθινό. Το έργο είναι σκληρό, αλλά όλοι μας το αγαπάμε πολύ, γιατί λέει αλήθειες που πονάνε. Και όταν λες αλήθεια κάτι ελευθερώνεται μέσα σου.

 

 

Θα θέλατε να μας πείτε λίγα λόγια για το ρόλο που ερμηνεύετε; Πώς δουλέψατε, ποια έρευνα κάνατε;

Ο ρόλος μου είναι η Μάνα της οικογένειας του βιασμένου κοριτσιού. Είναι γαλουχημένη με τις πατριαρχικές αντιλήψεις της ελληνικής επαρχίας, που έφερε μαζί της στις λαϊκές συνοικίες της Αθήνας. Είναι και θύτης και θύμα. Εγκλωβισμένη στην αρρωστημένη αντίληψη που θέλει την γυναίκα αντικείμενο, μουδιασμένη από το φόβο που της προκαλεί ο βίαιος σύζυγος, πασχίζει να σώσει ένα παιδί, που ήδη έχει καταστραφεί. Οι κοινωνικές αντιλήψεις, επικάθονται πάνω της σαν μοίρα. Η μάνα, έχει μια αίσθηση του δίκαιου, το οποίο της αποκαλύπτεται μέσα από τη βαθιά οδύνη της. Αυτή η αίσθηση δικαίου όμως, δεν βρίσκει πουθενά στήριξη. Οπότε, οδηγείται τελικά στον συμβιβασμό.

Αυτή η μάνα του κοντινού μας παρελθόντος, είναι πολύ οικεία σε όλους μας. Στοιχεία της, ανέσυρα από γιαγιάδες, μαμάδες, θείες του ευρύτερου οικογενειακού περιβάλλοντος. Τα βιογραφικά στοιχεία του ήρωα, τα φέραμε στην πρόβα, τα συζητήσαμε σε μια συλλογική διαδικασία. Εμπλουτίστηκε η ζωή του χαρακτήρα και γνωριστήκαμε με τον χαρακτήρα.

 

 

Πώς ήταν η συνεργασία σας με την Ελένη Σκότη, πώς σας έχει οδηγήσει σκηνοθετικά;

Η συνεργασία μου με την Ελένη Σκότη είναι για μένα ένα δώρο, μια ευλογία. Την γνωρίζω πολλά χρόνια ως δασκάλα υποκριτικής. Τα τελευταία τέσσερα χρόνια, παρακολουθούσα συστηματικά τα εργαστήρια της. Πέρυσι, είχα τη χαρά να συμμετέχω και στους «Απαρατήρητους» της Αγγελικής Σπανού, μια δουλειά που βγήκε μέσα από το εργαστήριο. Για μένα το ρεαλιστικό ψυχολογικό θέατρο που διδάσκει η Ελένη Σκότη, είναι βάση της υποκριτικής τέχνης.

Αυτός ο τρόπος εξελίσσει τον ηθοποιό και στην τέχνη του και στη ζωή. Η τεχνική προσέγγισης, σε φέρνει κοντά με τα θέλω, τις δράσεις, τα συναισθήματα του ήρωα. Βέβαια, ο κάθε ήρωας είναι αναπόσπαστο κομμάτι ενός συστήματος. Και συγκεκριμένα, αυτή η οικογένεια λειτουργεί σαν ένα πολύ στενό νοσηρό σύστημα, που έπρεπε να αποδοθεί μέσα από τις σχέσεις. Η Σκότη, λοιπόν, μάς οδήγησε όλους σαν ομάδα και όχι μεμονωμένα. Μέσα από αυτοσχεδιασμούς και βιωματικά, καλείσαι να πεις μια ιστορία.

 

 

Μπορείτε να μας περιγράψετε μια σκηνή από την παράσταση, ίσως κάποια που ξεχωρίζετε εσείς;

Η σκηνή που ξεχωρίζω από την παράσταση, είναι προς στο τέλος του έργου, όταν το παιδί είναι ουσιαστικά ένα φυτό καμένο και κατεστραμμένο, έχει τακτοποιηθεί το θέμα του γάμου και των χρημάτων που θα πάρει η οικογένεια. Η Μάνα ρωτάει: «Κι αν η Αφέντρα δεν θέλει τον γάμο με τον βιαστή της;».
Για πρώτη φορά γίνεται αναφορά στο θέλημα αυτού του κοριτσιού. Η αντίδραση του Πατέρα, είναι σα να ακούει το πιο παράλογο πράγμα στον κόσμο. Αυτό το αντικείμενο έχει θέληση και γνώμη; Απίστευτο. Ακούγεται ακραίο. Αλλά κάθε φορά που κάποιος παραβιάζει, δεν είναι σαν να αρνείται αυτό το θέλημα του Ανθρώπου;

 

 

Πώς θα σας δούμε επί σκηνής; Μπορείτε να μας δώσετε μια αίσθηση του σκηνικού χώρου, του φωτισμού και των κοστουμιών σας;

Τη Μάνα θα τη δείτε με το ίδιο φόρεμα – ρόμπα, να κινείται από το σπίτι της, ένα υποφωτισμένο σαθρό χωλ, σε μια αίθουσα δικαστηρίου που αποτελείται από τρεις καρέκλες, που μοιάζουν σπιτιού και αλλάζοντας θέση γίνονται του σπιτιού. Ένα σακάκι, πάνω από το ίδιο καφέ φόρεμα ρόμπα και παπούτσια με λίγο τακούνι, να είναι η μόνη επισημότητά της για τον Γάμο.

 

Πληροφορίες για την παράσταση «Ο Γάμος»

Κείμενο: Μάριος Ποντίκας
Σκηνοθεσία: Ελένη Σκότη
Σκηνικά: Γιώργος Χατζηνικολάου
Κοστούμια: Μαρία Αναματερού
Φωτισμοί: Αντώνης Παναγιωτόπουλος
Μουσική & Sound design: Στέλιος Γιαννουλάκης
Φωτογραφίες: Γιώργος Χατζηνικολάου, Μαρία Αναματερού
Βοηθός σκηνοθέτιδος: Φαίδρα Αγγελάκη
Υπεύθυνοι επικοινωνίας παράστασης: Μαριάννα Παπάκη, Νώντας Δουζίνας
Διεύθυνση Παραγωγής: Μαρία Αναματερού
Παραγωγή: Ομάδα Νάμα
Επικοινωνία με τον Τύπο για την παράσταση: Μαριάννα Παπάκη, Νώντας Δουζίνας

Παίζουν οι ηθοποιοί (με αλφαβητική σειρά): Ηλίας Βαλάσης, Στέλιος Δημόπουλος, Μαρία Κάτσενου, Αθανασία Κουρκάκη, Μέγκυ Σούλι

Η παράσταση αφιερώνεται στη μνήμη του Μάριου Ποντίκα
Η παράσταση περιέχει σκηνές βίας και υβριστικό περιεχόμενο, προτείνεται η παρακολούθηση της σε ηλικίες άνω των 16 ετών

Η παράσταση είναι επιχορηγούμενη από το Υπουργείο Πολιτισμού

 

Πού: Επί Κολωνώ (Κεντρική Σκηνή), Ναυπλίου 12 & Λένορμαν 94, Αθήνα, τηλ. 210 5138067, www.epikolono.gr

Πότε: Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο στις 21.15 και Κυριακή στις 18.15.

Διάρκεια παράστασης: 100 λεπτά

Τιμές εισιτηρίων: Καθημερινές 16€ (Κανονικό), 14€ (Φοιτητικό, Ανέργων, Μαθητικό), 13€ (+65), Σ/Κ 18€ (Κανονικό), 16€ (+65), 15€ (Φοιτητικό, Ανέργων, Μαθητικό)

Ηλεκτρονική προπώληση: https://www.viva.gr/tickets/theater/gamos/