Είδαμε την «Amalia melancholia, η βασίλισσα των φοινίκων» στη Σκηνή Ωμέγα στο ΔΘΠ

Ευσταθία: «To έργο μιλάει για την αγάπη και πώς η αγάπη μπορεί να κάνει μια ψυχή να “χωρέσει” τους διαφορετικούς»
2 Δεκεμβρίου 2022
Μάρκος Γέττος: «Ο Γκόρκυ ειρωνεύεται με τον τίτλο “Τα Παιδιά Του Ήλιου”, χωρίς όμως να κουνάει και το δάχτυλο»
3 Δεκεμβρίου 2022

H Έμιλυ Κολιανδρή στην παράσταση «Amalia melancholia, η βασίλισσα των φοινίκων» που σκηνοθετεί η Ζωή Χατζηαντωνίου στη Σκηνή Ωμέγα στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά. (Φωτογραφίες: Alex Kat).

Sharing is caring!

 

Γράφει η Μαριλένα Θεοδωράκου

 

Είναι ελάχιστες οι φορές που μια παράσταση σε βάζει στο κλίμα της, πριν καν μπεις μέσα στη σκηνή του θεάτρου. Αυτό συμβαίνει στην «Amalia melancholia, η βασίλισσα των φοινίκων», που παρουσιάζεται στη Σκηνή Ωμέγα, στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά. Τι εννοώ με αυτό; Στην κατά Ζωή Χατζηαντωνίου «Amalia melancholia», ο θεατής περπατά σε έναν διάδρομο ο οποίος τον οδηγεί στη σκηνή. Σε αυτόν το διάδρομο, υπάρχει μια οθόνη και μια ηχητική εγκατάσταση, ενώ για να μπει κανείς μέσα στη θεατρική αίθουσα, πρέπει να περάσει από έναν προθάλαμο γεμάτο καταπράσινα φυτά. Είσαστε έτοιμοι να μάθετε κάτι περισσότερο για τη βασίλισσα Aμαλία;

 

 

Ο δρόμος για τον Κήπο της Αμαλίας

Έτσι έκανα και εγώ. Άνοιξα με τα χέρια μου τα πυκνά φυτά και πριν προλάβω να καταλάβω πολλά, βρέθηκα να πατάω σε ένα σκούρο μαλακό χαλί. Πάνω σε αυτό το χαλί, θα παρασταθεί για τα επόμενα 90 λεπτά η ιστορία της Αμαλίας, της βασίλισσας των φοινίκων. Στο άκουσμα της λέξης βασίλισσα, συνήθως έρχονται στο μυαλό μας παλάτια, πλούτη και κάποιος ανάλογος τρόπος ζωής. Ετούτη η βασίλισσα, δεν φοράει ούτε καν στέμμα. Το βλέμμα μου πέφτει πάνω στις δύο ηθοποιούς. Την Έμιλυ Κολιανδρή και τη Ρίτα Λυτού.

Η πρώτη, ως νεκρή πια Αμαλία, βρίσκεται ξαπλωμένη και εντελώς ακίνητη, μέσα σε ένα μακρόστενο γυάλινο κουτί, σα να θυμίζει τη Χιονάτη. Είναι ακριβώς αυτό που λέει και ο υποτίτλος της παράστασης «Ένα ζωντανό έκθεμα φυσικής και πολιτικής ιστορίας». Η δεύτερη, υποδέχεται το κοινό, ενώ βρίσκεται καθισμένη σε ένα πολύ ψηλό έπιπλο και μιλώντας σε ένα μικρόφωνο, επαναλαμβάνει μια φράση στα αγγλικά, σχετικά με τον θεό και τον άνθρωπο.

 

 

Για την Ιστορία

Η Αμαλία, δεν κατάφερε να κάνει παιδιά. Οι θεραπείες που της επέβαλλαν γιατροί, επιστημονικοί σύμβουλοι, σκιτζήδες και ιατροσοφιστές κράτησαν δεκαέξι χρόνια. Ακόμη και νεκρό, το σώμα της Αμαλίας υποβλήθηκε, κατόπιν εντολής, σε νεκροψία προκειμένου να διαλευκανθεί το ζήτημα. Ωστόσο, επίσημο έγγραφο δεν βρέθηκε ποτέ. Η εξέταση της πενηνταεξάχρονης γυναίκας αποκάλυψε ευρήματα τα οποία κρίθηκε, ίσως, σκόπιμο να αποσιωπηθούν.

 

 

Η σκηνοθεσία και οι ερμηνείες

Ηρεμία. Αυτό ήταν το συναίσθημα που ένιωσα καθόλη τη διάρκεια της παράστασης, που πραγματεύεται ένα πολύ δύσκολο θέμα, την ατεκνία και δη μιας βασίλισσας. Μου ήταν αδύνατο να σκεφτώ κάτι πέρα από όσα συνέβαιναν στη σκηνή, καθώς η σκηνοθετική γραμμή της Ζωή Χατζηαντωνίου δεν αφήνει περιθώριο για κάτι τέτοιο. Οι σκηνές εναλλάσσονται, βλέπουμε την Αμαλία να μεγαλώνει, να μιλάει στον πατέρα της, στο Θεό, να προσπαθεί να έχει πίστη και παρά το γεγονός ότι δεν μπορεί να δώσει έναν διάδοχο στην Ελλάδα, βρίσκει λύση και προσφέρει ένα «παιδί», τον Κήπο.

Η Ζωή Χατζηαντωνίου υπογράφει τη σύλληψη, τη σκηνοθεσία και τη δραματουργία της παράστασης, όπου κάθε της σκηνή είναι μελετημένη μέχρι την πιο μικρή λεπτομέρεια. Η σκηνοθεσία θυμίζει κάτι από view master, ένα παιχνίδι για παιδιά της δεκαετίας του 1980, που μοιάζει με κιάλια και στο πάτημα ενός κουμπιού εμφανίζεται μια 3D εικόνα. Ανάμεσα στις εικόνες, υπάρχει ένα μαύρο κενό. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και εδώ. Υπάρχουν οι απαραίτητες παύσεις – όπου τα φώτα σβήνουν και όλα γίνονται μαύρα- οι οποίες βοηθούν τους ηθοποιούς να αλλάξουν θέσεις, κοστούμια ή να μας βάλουν σε μια άλλη ατμόσφαιρα.

Οι λεπτομέρειες είναι τόσο σημαντικές, ακόμα και ο τρόπος που θα ανάψουν τα κεριά στην γενέθλια τούρτα της Αμαλίας ή ο τρόπος που θα τοποθετηθεί η τούρτα μέσα στο μίνι- ψυγείο. Μικρές λεπτομέρειες και ελάχιστα σκηνικά αντικείμενα, που δεν λείπουν καθόλου στο μάτι, αντιθέτως χρειάζονται μόνο τα απολύτως απαραίτητα στη δράση.

Η Ζωή Χατζηαντωνίου μας βάζει να δούμε τη …ζωή της Αμαλίας μέσα από το κιάλι, με οδηγούς την Έμιλυ Κολιανδρή και τη Ρίτα Λυτού. Οι δύο τους, ακολουθώντας τις οδηγίες της σκηνοθέτριας, εξιστορούν τα γεγονότα, αλλά παράλληλα είναι τα γεγονότα. Η Έμιλυ Κολιανδρή, καταφέρνει να αγγίξει με την ερμηνεία της και να μεταφέρει το δικό της συναίσθημα στο κοινό. Η Ρίτα Λυτού στο ρόλο της αφηγήτριας, αλλά και σε πολλούς ακόμα, όπως του γιατρού, στέκεται παγερή απέναντι στη νεαρή ή στη μεγαλύτερη Αμαλία. Δύο δύσκολοι ρόλοι, που απαιτούν σωματική δύναμη, προσοχή στη λεπτομέρεια και συνεργασία σε κάθε σκηνή. Η μελέτη από τις δύο ηθοποιούς είναι εμφανής σε κάθε σκηνή, σε κάθε λέξη, σε κάθε κίνηση.

 

 

 

Η μουσική, τα σκηνικά, τα κοστούμια, οι φωτισμοί

Στην οθόνη που βρίσκεται μέσα στο χώρο, βλέπουμε διάφορες εικόνες που κατά κάποιο τρόπο, εκφράζουν τα συναισθήματα της Αμαλίας. Τα οπτικοακουστικά μέσα συνυπάρχουν στη σκηνή, και βοηθούν στην αφήγηση της ιστορίας. Υπάρχει μια αρμονία ανάμεσα στον ήχο και την εικόνα, να σημειώσουμε ότι η μουσική της παράστασης είναι του Σταύρου Γασπαράτου σε συνεργασία με τον Γιώργο Μιζήθρα, ενώ το βίντεο είναι του Παντελή Μάκκα.

Το απόλυτα λειτουργικό σκηνικό έχει κάνει η Εύα Μανιδάκη και θυμίζει μια αίθουσα μουσείου. Ένα παχύ χαλί, ένα ξύλινο έπιπλο, κάτι ανάμεσα σε έπιπλο – εκθετήριο και νεκρικό κρεβάτι, ένα πολύ ψηλό έπιπλο με σκαλοπάτια, ο προθάλαμος που αναφέραμε με τα φυτά, αλλά και ένας ακόμα θάλαμος στη δεξιά πλευρά της σκηνής, εξίσου σημαντικός στην αφήγηση, καθώς εκεί ακούμε τη Ρίτα Λυτού να μιλά μέσω μικροφώνου ή να βάζει μια τούρτα στο ψυγείο!

Οι δύο ηθοποιοί, σκαρφαλώνουν με εκπληκτική άνεση στο ξύλινο έπιπλο, που μπορεί να είναι και δύο μέτρα ύψος. Υπάρχει μια σκηνή, όπου η Ρίτα Λυτού δένει την Έμιλυ Κολιανδρή από τα πόδια και ένα σκοινί την τραβάει ψηλά. Όλο αυτό γίνεται με έναν ειδικό μηχανισμό και με απόλυτη ακρίβεια. Το αποτέλεσμα είναι ότι η Έμιλυ Κολιανδρή μένει ανάποδα με το υπέροχο φόρεμά της αναποδογυρισμένο, σα μια κάμπια σε κουκούλι, μήπως και μπορέσει και «καρποφορήσει». Τα κοστούμια της παράστασης υπογράφει η Ιωάννα Τσάμη, τα οποία είναι όλα εναρμονισμένα με κάθε σκηνή.

Εξίσου, σημαντικοί οι φωτισμοί του Σάκη Μπιρμπίλη, που στοχεύουν πάνω στην Έμιλυ Κολιανδρή, για τονίσουν την απόγνωσή της ως απογοητευμένη Αμαλία ή να δυναμώσουν τη χαρά της, στο άκουσμα ότι φτάνουν οι φοίνικες που έχει παραγγείλει από την Αίγυπτο. Μουσική, ήχοι, μικρόφωνο, εικόνα, σκηνικά, κοστούμια, φωτισμοί λειτουργούν όλα σε απόλυτη αρμονία, για να μεταφέρουν στους θεατές την εικόνα «μιας γυναίκας μεταξύ μυθοπλασίας και ιστορίας, μεταξύ νεότητας και γήρατος, μεταξύ στειρότητας και γονιμότητας. Ένα πλάσμα μεταξύ ζωντανού μουσειακού εκθέματος και ζώου υπό παρακολούθηση με σκοπό την αναπαραγωγή», όπως σημειώνει η σκηνοθέτρια στο εισαγωγικό της σημείωμα.

Η Ζωή Χατζηαντωνίου και όλοι οι συντελεστές της παράστασης «Amalia melancholia, η βασίλισσα των φοινίκων», έχουν δουλέψει με πολλή αγάπη και μας έδωσαν μια άλλη οπτική, μιας βασίλισσας που δεν γνωρίζαμε και τόσο καλά. Της μελαγχολικής βασίλισσας Αμαλία, της βασίλισσας των φοινίκων.

 

 

 

 

Πληροφορίες για την παράσταση «Amalia melancholia, η βασίλισσα των φοινίκων»

Κείμενο – Σκηνοθεσία – Δραματουργία: Ζωή Χατζηαντωνίου
Σκηνικό: Εύα Μανιδάκη
Κοστούμια: Ιωάννα Τσάμη
Μουσική: Σταύρος Γασπαράτος σε συνεργασία με τον Γιώργο Μιζήθρα
Βίντεο: Παντελής Μάκκας
Φωτισμοί: Σάκης Μπιρμπίλης
Σύμβουλος δραματουργίας: Λουίζα Αρκουμανέα
Ερμηνεία: Έμιλυ Κολιανδρή, Ρίτα Λυτού
Βοηθός σκηνοθέτιδας: Στέλλα Ράπτη
Βοηθός σκηνογράφου: Μαρία Καλοφούτη
Βοηθοί ενδυματολόγου: Αλεξάνδρα Ντεληθέου, Βασιλική Σουρρή
Φροντιστήριο: ΥακίνθηΤσούρα
Περούκες: Κωνσταντίνος Σαββάκης
Οργάνωση παραγωγής: Κωνσταντίνα Αγγελέτου, Γιώργος Γερανάκης
Εκτέλεση παραγωγής: Quadrat
Επικοινωνία: Μαρία Αδαμοπούλου
Φωτογραφίες: Alex Kat, Κωνσταντίνος Λέπουρης
Τρέηλερ: Γρηγόρης Πανόπουλος

Η παράσταση επιχορηγήθηκε το 2021 από το ΥΠ.ΠΟ.Α

 

Πού: Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, Λεωφόρος Ηρώων Πολυτεχνείου 32, Πειραιάς, τηλ. 210 4143310

Πότε: από Παρασκευή 25 Νοεμβρίου 2022 και κάθε Πέμπτη, Παρασκευή στις 20.30, Τετάρτη, Σάββατο, Κυριακή στις 20.00. Η είσοδος στην αίθουσα μετά την έναρξη της παράστασης δεν είναι δυνατή.

Διάρκεια παράστασης: 90 λεπτά

Τιμές εισιτηρίων: Γενική είσοδος 18€, Φοιτητικό – Νεανικό 14€, Κάρτα ανεργίας – Ατέλεια 10€ κάθε Τετάρτη & Πέμπτη

Προπώληση: Οnline www.ticketservices.gr | 210 7234567 |Εκδοτήρια της ticketservices Πανεπιστημίου 39 (Στοά Πεσμαζόγλου) | Ταμείο Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά Λεωφ. Ηρ. Πολυτεχνείου 32 | tickets@dithepi.gr | Ώρες Ταμείου: Δευτέρα έως Παρασκευή (εκτός Τρίτης) 10:00-14:00 & 18:00 – 21:00, Σάββατο 16:00-21:00, Κυριακή 18:00-21:00