Είδαμε την παράσταση «Μπλου» της Ηρώς Κισσανδράκη στο θέατρο 104

Δήμητρα Βαμβακάρη: «Ο τίτλος “Φελίτσε και Λίλυ: Ένας άνθρωπος ανάμεσα στους ανθρώπους” αναφέρεται στην ανάγκη να διακρίνουμε τον άνθρωπο πίσω από ρατσιστικές ταμπέλες και στερεότυπα»
1 Δεκεμβρίου 2022
«Παιχνιδοποιός»: παράταση λόγω επιτυχίας στο Μικρό Γκλόρια
1 Δεκεμβρίου 2022

Η Χρύσα Κοτταράκου και ο Δημήτρης Τσιγκριμάνης στην παράσταση «Μπλου» που σκηνοθετεί η Ηρώ Κισσανδράκη στο θέατρο 104. (Φωτογραφίες - Trailer: Χρήστος Συμεωνίδης).

Sharing is caring!

 

Γράφει η Θεατρολόγος Μαρία Μαρή

 

Βρισκόμαστε στην Αμερική και συγκεκριμένα στο Κεντάκι του 1957. Τι συμβαίνει στο δυστοπικό αμερικανικό κόσμο της Οικογένειας Κομπς; Το έργο «Μπλου» είναι βασισμένο σε αληθινά γεγονότα και σε μια ιστορία, την οποία η συγγραφέας και σκηνοθέτις Ηρώ Κισσανδράκη, φέρνει στη σκηνή του θεάτρου 104. Με άμεσο τρόπο, προτρέπει τον θεατή να κάνει συνειρμούς και να προβληματιστεί για το μέλλον μιας κοινωνίας, που περιθωριοποιεί κάποιους ανθρώπους λόγω της διαφορετικότητάς τους. Τους ρόλους ερμηνεύουν οι Δημήτρης Τσιγκριμάνης, Χρύσα Κοτταράκου, Γιώργος Αλεβιζάκης και Ηρώ Κισσανδράκη.

 

Η υπόθεση του έργου

Στο «Μπλου», συναντάμε δύο αδέλφια. Τη Λιζ και τον Λουκ Κομπς, που ερμηνεύουν η Χρύσα Κοτταράκου και ο Δημήτρης Τσιγκριμάνης, αντίστοιχα. Τα δύο αυτά αδέρφια, ζουν απομονωμένα σε μια φάρμα, εξαιτίας της σπάνιας κληρονομικής ασθένειας, η οποία προκαλεί το εξής φαινόμενο: το πρόσωπο αποχρωματίζεται και δημιουργεί ένα μπλε χρώμα, σχεδόν διάφανο καθώς είναι εμφανείς οι φλέβες. Οι γονείς των δύο αδελφιών δεν ζουν και έτσι βρίσκονται υπό την κηδεμονία του κυρίου Σμιθ, ρόλο που ερμηνεύει ο Γιώργος Αλεβιζάκης, ο οποίος διαλέγει οικονόμους για να φροντίζει τα δύο παιδιά, που ζουν σε μια φάρμα απομακρυσμένη από την πόλη, μακριά από τα αδιάκριτα βλέμματα. Η προηγούμενη οικονόμος μυστηριωδώς και ανεξήγητα απεβίωσε και τώρα ο Σμιθ επιλέγει μια νέα. Την καινούργια οικονόμο υποδύεται η Ηρώ Κισσανδράκη.

 

 

Η άποψή μας

Τα πάντα στην παράσταση από τα κοστούμια μέχρι το σκηνικό είναι μπλε, αφενός για να μην δοθεί στα παιδιά, καμία υποψία ότι είναι διαφορετικοί και αφετέρου για να νιώθουν ασφαλείς. Υπάρχουν κάποιοι τρόποι για να αντιμετωπίσει κανείς την διαφορετικότητα, όπως η παραπλάνηση των διαφορετικών ότι αυτή είναι η νόρμα, η απομόνωση ή η γκετοποίηση λόγω της ιδιαιτερότητας. Η παράσταση κινεί πολλές σκέψεις για την συμπερίληψη, για την αποδοχή, για την αρμονική συνύπαρξη κάθε όντος, με οποιαδήποτε χαρακτηριστικά.

Το θέμα του έργου της Ηρώς Κισσανδράκη, μας θυμίζει κάτι από την κινηματογραφική ταινία «Κυνόδοντας» του Γιώργου Λάνθιμου, καθώς βλέπουμε κοινά στοιχεία σε ό,τι αφορά τον εγκλεισμό. Ένας εγκλεισμός λόγω της προαναφερθείσας ιδιαιτερότητας και σπάνιας ασθένειας, μόνο και μόνο για να προφυλαχτούν τα δύο αδέλφια από μομφές, λοιδορίες, κατακραυγή σε μια κοινωνία που δεν είναι ώριμη, ακόμα, να δεχτεί το διαφορετικό.

Στον «Κυνόδοντα» ο πατέρας, η μητέρα και τα τρία τους παιδιά, ζουν απομονωμένοι σε μια μονοκατοικία έξω από την πόλη. Γύρω από το σπίτι υπάρχει ένας ψηλός φράχτης που λειτουργεί σαν φυλακή για τα παιδιά. Η εκπαίδευση, η άθληση, η επαφή με την πραγματικότητα ελέγχεται από τους γονείς και συγκεκριμένα από τον πατέρα. Δεν έχουν κανένα εξωτερικό ερέθισμα.
Βέβαια, κανένας εγκλεισμός δεν μπορεί να ελέγξει, ούτε να τιθασευτεί τη νεανική φύση. Οι σπάνιες επισκέψεις του κηδεμόνα στην παράσταση της Ηρώς Κισσανδράκη, δεν αρκούν για να εκπληρώσουν την έλλειψη τρυφερότητας, την αγάπη, τη φροντίδα και τη μέριμνα που είναι βασική ανάγκη σε μια οικογένεια.

Το γεγονός ότι τα δύο παιδιά δεν αντιλαμβάνονται το λόγο που πρέπει να είναι απομονωμένα, είναι μια ακόμα πληγή. Ντρέπονται να φανούν. Φοβούνται ότι οι άλλοι θα τρομάξουν αν τους δουν. Μια ακόμα αντιστοιχία, θα μπορούσαμε να πούμε ότι υπάρχει και με τον «Φαντασμένο». Όπως στο παραμύθι της Ζωρζ Σαρή, έτσι και στο «Μπλου» της Ηρώς Κισσανδράκη, καταλαβαίνουμε ότι μόνο η αντιμετώπιση και η αποδοχή της πραγματικότητας οδηγεί στην αληθινή ευτυχία. Ο ψηλομύτης Φαντασμένος, έχει μια ιδιομορφία στο πρόσωπό του, έχει μια χαρακτηριστική μύτη και αρνιέται πεισματικά να δει την αλήθεια, μέχρι που ο έρωτας θα μπει στη ζωή του και θα νιώσει ευτυχισμένος, μόνο τη μέρα που θα συνειδητοποιήσει την πραγματικότητα και θα την αποδεχτεί. Η πραγματικότητα εισχωρεί μόνη της, χωρίς να μπορεί κανείς να την αποτρέψει. Η ελευθερία είναι δικαίωμα και τα ένστικτα δεν ελέγχονται.

 

 

Οι ερμηνείες, οι μάσκες, η μουσική, η σκηνοθεσία

Ο Γιώργος Αλεβιζάκης υποδύεται τον κύριο Σμιθ. Μυστηριώδης, λιγομίλητος, κλείνει τη δουλειά με την καινούργια οικονόμο με αριστερή χειραψία. Κάνει, επίσης, τον πανδοχέα που εμφανίζεται κυρίως με ένα εκφραστικό χέρι και τον ρομαντικό νεαρό που φλερτάρει τη Λίζ και τον γιατρό που δίνει τις απαραίτητες απαντήσεις.

Η Λιζ (Χρύσα Κοτταράκου) και ο Λουκ Κομπς (Δημήτρης Τσιγκριμάνης), τα δυο αδέρφια, φορούν σε όλη την παράσταση μπλε μάσκες. Η κίνηση του σώματος και του κεφαλιού τους, είναι τόσο εκφραστική που πραγματικά ανταποκρίνονται πλήρως στις απαιτήσεις του ρόλου τους, με τον έλεγχο του ρυθμού των κινήσεών τους εν γένει, με τον κώδικα του σώματος.

Οι εκπληκτικές μάσκες της εικαστικού Μάρθας Φωκά, πράγματι έχουν τον κυρίαρχο ρόλο. Οι μάσκες είναι σαν να έχουν γίνει ένα με το πρόσωπο των ηθοποιών, έχουν λόγο και δημιουργούν χαρακτήρες. Εκπληκτική κατασκευή, που όταν πια οι ηθοποιοί στο τέλος της παράστασης τις άφησαν πάνω στο τραπέζι, συγκέντρωσαν το ενδιαφέρον των θεατών.

Η μάσκα από μόνη της έχει έκφραση και ζωή. Η Μάρθα Φωκά είναι σκηνογράφος, ενδυματολόγος και μασκοποιός, απόφοιτη της Σχολής Καλών Τεχνών του ΑΠΘ (Τμήμα Θεάτρου). Οι θεατρικές της κατασκευές και μάσκες είναι πολύ ιδιαίτερες, εξάλλου η θεατρική μάσκα είναι ένα σημαντικό εργαλείο υποκριτικής και μεταμόρφωσης που χρησιμοποιείται από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Η μάσκα στη συγκεκριμένη παράσταση, συμβάλλει στο να κρύβονται τα αδέλφια, ωστόσο καθώς είναι τόσο εκφραστικές, παράλληλα επιτρέπουν στους ηθοποιούς να εξωτερικεύουν συναισθήματα και σκέψεις.

Η πρωτότυπη μουσική του έργου από τον Γιώργο Μιζήθρα, δημιουργεί την κατάλληλη ατμόσφαιρα μυστηρίου, που συμβαδίζει με την έξυπνη κίνηση της Γιάννας Μελλά και τη σκηνοθεσία της Ηρώ Κισσανδράκη, σε αυτή την παράσταση που φλερτάρει μεταξύ της μαύρης κωμωδίας και διάφανου δράματος.
Πρόκειται για ένα ενδιαφέρον κείμενο, με μια ευφυέστατη σκηνοθεσία που υπογράφει η Ηρώ Κισσανδράκη. Η οικονομία των κινήσεων, όπως για παράδειγμα αυτή του ξενοδόχου με την εμφάνιση και κίνηση μόνο του χεριού του, με το άσπρο γάντι, την ελεγχόμενη παρουσία των άλλων ρόλων, ώστε να πετύχει, όπως και το πέτυχε να εστιάσει ο θεατής, στην ασθένεια, στην ιδιαιτερότητα, στον εγκλεισμό και στους τρόπους αντιμετώπισης των κοινωνικών προβλημάτων.

 

 

Πληροφορίες για την παράσταση «Μπλου»

Σκηνοθεσία και Σύλληψη-Δραματουργία: Ηρώ Κισσανδράκη
Κινησιολογία: Γιάννα Μελλά
Μουσική Σύνθεση: Γιώργος Μιζήθρας
Σκηνικά: Alexandra Kal
Κοστούμια: Ηρώ Κισσανδράκη
Κατασκευή Κοστουμιών: Atelier Tsiouni
Μάσκες: Μάρθα Φωκά
Βοηθός Σκηνοθέτη: Γιάννα Μελλά
Φωτογραφίες – Trailer: Χρήστος Συμεωνίδης
Ηθοποιοί: Δημήτρης Τσιγκριμάνης, Χρύσα Κοτταράκου, Γιώργος Αλεβυζάκης, Ηρώ Κισσανδράκη
Οργάνωση Παραγωγής: Καίτη Αυγουστάκη
Παραγωγή: URBAN THEATRE
Επικοινωνία: Γιώτα Δημητριάδη

 

Πού: Θέατρο 104 Black Box , Ευμολπιδών 41, Αθήνα 118 54 (Μετρό Κεραμεικός), tηλέφωνο: 695 126 9828

Πότε: από 3 Δεκεμβρίου 2022 και κάθε Σάββατο και Κυριακή στις 21.15

Διάρκεια παράστασης: 80 λεπτά

Τιμές εισιτηρίων: 12 ευρώ (ενιαίο), 8 ευρώ (μειωμένο)

Προπώληση: https://www.viva.gr/tickets/theater/mplou/