Είδαμε την παράσταση «Ποντικοπαγίδα» σε σκηνοθεσία Κίρκης Καραλή

Πάολα Καλλιγά: «Δεν ξέρω τι ακριβώς σημαίνει να είναι κανείς μισάνθρωπος. Μάλλον όμως, έχουμε μισανθρωπικές τάσεις όλοι μας. Το χρειαζόμαστε, ίσως, για να νιώθουμε μοναδικοί»
29 Νοεμβρίου 2022
Ευσταθία και Βίκυ Βολιώτη στο «Ιζαμπέλ Ρεμπώ, ο δικός μου Αρθρούρος»
29 Νοεμβρίου 2022

Ο θίασος της παράστασης «Ποντικοπαγίδα» που σκηνοθετεί η Κίρκη Καραλή στο θέατρο Νέος Ακάδημος. (Φωτογραφία/ Trailer: Πάτρικλος Σκαφίδας).

Sharing is caring!

 

Γράφει η Θεατρολόγος Μαρία Μαρή

 

Η «Ποντικοπαγίδα», ένα από τα θρυλικά έργα της Άγκαθα Κρίστι, παρουσιάζεται για δεύτερη χρονιά στο θέατρο Νέος Ακάδημος, σε σκηνοθεσία και δραματουργική επεξεργασία Κίρκης Καραλή. Πρόκειται για παραγωγή της Happy Productions, με οκτώ σημαντικούς πρωταγωνιστές του θεάτρου, τους Μάριο Αθανασίου, Πηνελόπη Αναστασοπούλου, Ράνια Οικονομίδου, Δημήτρη Πετρόπουλο, Νίκο Πολυδερόπουλο, Βαγγέλη Σαλευρή, Χάρη Τζωρτζάκη και Σάννυ Χατζηαργύρη.

Οι οκτώ αυτοί χαρακτήρες, βρίσκονται εγκλωβισμένοι σε μια πανσιόν της ελληνικής επαρχίας, κάπου στις αρχές της δεκαετίας του 1990, όπου να σημειώσουμε δεν υπήρχαν κινητά τηλέφωνα. Μοιάζουν όλοι παγιδευμένοι σε αυτή την πανσιόν, από το χιόνι, τις διακοπές του ρεύματος, το κομμένο τηλέφωνο. Μοιάζουν να είναι ασύνδετα πρόσωπα μεταξύ τους. Το σίγουρο είναι ότι δεν γνωρίζονται. Πώς όμως έτυχε να βρεθούν όλοι στο ίδιο μέρος; Τους έχει στήσει κάποιος παγίδα; Με ποιον σκοπό; Άγνωστα τα κίνητρά του και κυρίως η ταυτότητά του!

 

 

 

Το έργο

Η «Ποντικοπαγίδα» (The Mousetrap) της Άγκαθα Κρίστι, είναι ένα από τα μακροβιότερα θεατρικά έργα, αφού η ομότιτλη παράσταση παίζεται αδιάκοπα στο West End του Λονδίνου από το 1952, παρά τις αμφιβολίες της ίδιας της συγγραφέως, που πίστευε ότι η θεατρική ζωή του έργου της, δεν θα ξεπερνούσε τους δύο μήνες πάνω στο σανίδι.

Η αρχική του εκδοχή το 1947, ήταν ραδιοφωνική, βασισμένη στο αδημοσίευτο, τότε, διήγημα της Αγκάθα Κρίστι με τίτλο «Τρία τυφλά ποντίκια». Τον τίτλο «Ποντικοπαγίδα», τον εμπνεύστηκε από το θεατρικό έργο που στήνει ο Άμλετ στο ομώνυμο έργο του Σαίξπηρ, για να συλλάβει την ενοχή της μητέρας και του πατριού του. Στήνει, δηλαδή, ένα θέατρο μέσα στο θέατρο, υιοθετώντας μια αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά, προκειμένου να μπερδέψει τους ενόχους και να φέρει στο φως την αλήθεια. Κι αυτή η έμπνευση της Άγκαθα Κρίστι δεν είναι καθόλου τυχαία… Η «Ποντικοπαγίδα» έχει παιχτεί σε όλο τον κόσμο με τεράστια επιτυχία κι έχει μεταφραστεί σε 50 γλώσσες.

Στην Ελλάδα, πρωτοπαίχτηκε από τον θίασο του Δημήτρη Παπαμιχαήλ τη σεζόν 1962 – 1963, στην επαρχία, στον Πειραιά και στην Αθήνα στο θέατρο «Φλορίντα» της Λεωφόρου Αλεξάνδρας (σήμερα εκεί βρίσκεται το ξενοδοχείο «Παρκ»), όπου και έκανε πρεμιέρα στις 10 Αυγούστου, σε σκηνοθεσία Μήτσου Λυγίζου, σκηνογραφία Γιώργου Ανεμογιάννη και μετάφραση Δέσπως Διαμαντίδου.

 

Η Σάννυ Χατζηαργύρη και η Ράνια Οικονομίδου. (Φωτογραφία/ Trailer: Πάτρικλος Σκαφίδας).

 

Η παράσταση

Η υπόθεση του έργου, στην εκδοχή της Κίρκης Καραλή η οποία υπογράφει και τη δραματουργική επεξεργασία, εκτυλίσσεται σε μια απομονωμένη πανσιόν μιας ελληνικής επαρχίας, την ώρα που το χιόνι πέφτει πυκνό. Οκτώ ήρωες, ο καθένας με τις ιδιαιτερότητές του, έρχονται να μείνουν σε ένα παλιό σπίτι που κληρονόμησαν οι χαρακτήρες που ερμηνεύουν ο Βαγγέλης Σαλευρής και η Πηνελόπη Αναστασοπούλου. Οι ηθοποιοί κρατούν το πραγματικό τους όνομα για το ρόλο τους και αυτό είναι μια ιδιομορφία της διασκευής. Δηλαδή, ο Βαγγέλης Σαλευρής είναι ο Βαγγέλης και η Πηνελόπη Αναστασοπούλου είναι η Πηνελόπη. Η σκηνοθέτις, έφερε στο καθαρά ελληνικό περιβάλλον την υπόθεση του έργου.

Ο Βαγγέλης και η Πηνελόπη, λοιπόν, αποφάσισαν να λειτουργήσουν το σπίτι που κληρονόμησαν ως πανσιόν και να το ονομάσουν «το χάνι του Βαγγέλη». Μέσα στον ενθουσιασμό τους, ως «αλλαγμένοι» Βαγγέλης και Πηνελόπη, δέχτηκαν κρατήσεις, χωρίς όμως να ελέγξουν αυτούς που ζήτησαν να μείνουν στην πανσιόν τους. Το αποτέλεσμα είναι πως τα πράγματα γίνονται πιο περίπλοκα, με την επικείμενη κακοκαιρία και τη βαριά χιονόπτωση. Με αριστοτεχνικό τρόπο, η συγγραφέας στήνει την πλοκή του αστυνομικού μυθιστορήματός της, γεγονός που απολύτως έχει τηρηθεί στη δραματουργική επεξεργασία και τη σκηνοθεσία της Κίρκης Καραλή. Ουσιαστική η θεατρική απόδοση του Αντώνη Γαλέου.

Στο χώρο υποδοχής εισέρχονται σιγά σιγά, όσοι θα μείνουν στην πανσιόν. Μπαίνουν μέσα χιονισμένοι και βιαστικοί να γλιτώσουν από τη βαρυχειμωνιά. Η Πηνελόπη, κάνει διάφορες εργασίες προετοιμάζοντας το χώρο, ενώ παίζει η τηλεόραση, όπου αναφέρεται ένας φόνος, που έγινε στην Αθήνα και από εκείνη τη στιγμή, χτίζεται σταδιακά η καχυποψία του θεατή και ασκείται η παρατηρητικότητά του, ώστε με ενδιαφέρον και οξυδέρκεια, να αναζητά ο ίδιος τον δολοφόνο, για τον οποίο, πληροφορούνται αργότερα ότι βρίσκεται ανάμεσά στους θαμώνες της πανσιόν και ενώ είναι εγκλωβισμένοι από το χιόνι.

Το κάθε πρόσωπο έχει τη δική του ιστορία και βαρύνεται από το δικό του παρελθόν. Ο φόβος τους κυκλώνει όλους. Εκτυλίσσεται μια ιστορία εκδίκησης και εκκαθάρισης λογαριασμών, ανάμεσα σε κάποιους γονείς που κακοποίησαν τα τρία παιδιά τους. Κάθε τόσο, σαν μια απειλή, σαν μια τρομακτική υπενθύμιση, ακούγεται το μακάβριο τραγούδι – ποίημα «Τα τρία τυφλά ποντίκια». Τα ματωμένα ίχνη του δολοφόνου, συνοδεύονται από ένα μακάβριο μοτίβο «Τα τρία τυφλά ποντικάκια», ένα παιδικό τραγουδάκι, που έχει κάποια μυστηριώδη σχέση με τον δολοφόνο και τα θύματά του. Ο αστυνόμος θα δοκιμάσει μία σειρά από έξυπνα τεχνάσματα, προκειμένου να παγιδεύσει τον δολοφόνο, όμως εκείνος βρίσκει τρόπο να ξεγλιστράει. Το ποίημα είναι απειλή, αλλά και προειδοποίηση. Πρέπει ο καθένας να απελευθερωθεί από τα παιδικά του τραύματα και όλοι τους έχουν βαθιά κρυμμένα μυστικά και πληγές. Η ταυτότητα του καθενός, αμφισβητείται, το ίδιο και η αθωότητά του. Όλοι είναι ύποπτοι, όμως ένας μόνο είναι ο δολοφόνος.

 

Η Πηνελόπη Αναστασοπούλου και ο Χάρης Τζωρτζάκης. (Φωτογραφία/ Trailer: Πάτρικλος Σκαφίδας).

 

Οι φωτισμοί, η μουσική, τα σκηνικά και τα κοστούμια

Στο κλίμα μυστηρίου που δημιουργείται από γραφής, συμβάλλουν λειτουργικά οι φωτισμοί της Μελίνας Μάσχα, με το ημίφως, το ομιχλώδες σκοτάδι με τα φωτισμένα αντικείμενα, σε συνδυασμό με την πρωτότυπη μουσική του Αντώνη Παπακωνσταντίνου, που δημιουργεί ένταση και σαπένς, ειδικά στις σκηνές των φόνων και της επερχόμενης απειλής, του φόβου.

Τα σκηνικά της Άσης Δημητρολοπούλου, μοντέρνα και πολυμορφικά. Ένα σύστημα μεγάλων μαξιλαριών – καθισμάτων, που αρχικά λειτουργεί ως καναπές, αλλάζει ανάλογα με τις ανάγκες, όταν χρειάζεται να δημιουργηθεί ένα καινούργιο κάθισμα ή η αίσθηση ενός άλλου δωματίου, ενώ διαθέτει κρυψώνες για κάποια κομβικά -για τη λύση του μυστηρίου- αντικείμενα.

Τα κοστούμια, επίσης από την Άση Δημητρολοπούλου, κάποια πολύ χαρακτηριστικά όπως αυτό της συντηρητικής Ράνιας Οικονομίδου, του εκκεντρικού Χάρη Τζωρτζάκη ή του αστυνομικού σκιέρ Νικ με την αμερικανόφιλη κουλτούρα, ενώ όλα τα υπόλοιπα ακολουθούν τη νοοτροπία και φυσική ροή του αντίστοιχου ρόλου.

 

 

Οι ερμηνείες

Η Ράνια Οικονομίδου, μια ηθοποιός με τεράστια εμπειρία στο θέατρο, ερμηνεύει με απόλυτη λεπτομέρεια και ενδελεχή μελέτη μια ηλικιωμένη, υπερβολικά παράξενη και νευρωτική γυναίκα, που δεν είναι ποτέ ευχαριστημένη με τίποτα. Γίνεται σε όλους αντιπαθής από την αρχή. Δεν μπορεί να δεχτεί ότι μια πανσιόν δεν έχει προσωπικό, μαγείρισσα και καθαρίστριες και ότι οι ιδιοκτήτες κάνουν τα πάντα μόνοι τους. Οι υπόλοιποι θαμώνες, την χαρακτηρίζουν «Μέγαιρα», καρακάξα, γλωσσοκοπάνα, καθώς όλο γκρινιάζει και επιπλήττει τους πάντες.

Όταν η ιδιοκτήτρια Πηνελόπη, δικαιολογείται ότι δεν βρίσκει εύκολα προσωπικό για τις εργασίες της πανσιόν, η Ράνια εκτοξεύει ρατσιστικά και κακόβουλα σχόλια, ότι «οι κατώτερες τάξεις δεν αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους». Πολλοί οι κοινωνικοί υπαινιγμοί και οι αναγνώσεις αυτού του έργου, που μπορεί να φαίνεται αρχικά ένα απλό αστυνομικό μυθιστόρημα, αλλά σε ένα βαθύτερο επίπεδο, κρύβει ένα κοινωνικό δράμα. Ωστόσο, μέσα στο βαρύ κλίμα, που περιγράψαμε πιο πάνω, δεν λείπουν οι σκηνές που προκαλούν γέλιο. Αστεία ντυσίματα, ένας αστυνομικός σκιέρ, παραξενιές, σχολιασμοί.

Ο ρόλος της Σάννυ Χατζηαργύρη, ως Σάννυ, δίνει μια πινελιά φρεσκάδας, καθώς πρόκειται για μια γυναίκα που, όχι μόνο, είναι γοητευτική, ατίθαση και κοσμογυρισμένη, αλλά έχει χιούμορ και ταμπεραμέντο επαναστάτριας. Να μείνουμε και στο ρόλο του Ταγματάρχη, που υποδύεται ο Δημήτρης Πετρόπουλος, ο οποίος ψάχνει να βρει στοιχεία για τον δολοφόνο, αλλά η αδυναμία του στο αλκοόλ τον κάνει συμπαθητικό και αστείο. Ο Μάριος Αθανασίου, ως Αστυνομικός- σκιέρ, είναι ο μόνος που κατορθώνει να διαλευκάνει την υπόθεση. Υπάρχει η σκηνή, όπου κόβονται οι γραμμές του τηλεφώνου και όλοι νιώθουν παγιδευμένοι σαν να έχουν βρεθεί στην … «Ποντικοπαγίδα». Βλέποντας την παγίδα αυτή, ο Αστυνομικός- σκιέρ έρχεται οικειοθελώς, σαν σωτήρας τους.

Όλοι οι ήρωες υποπτεύονται ο ένας τον άλλον. Ο Νικ (Νίκος Πολυδερόπουλος) μιλά με κακή αμερικάνικη προφορά που βέβαια είναι σκηνική οδηγία, δίνει την εντύπωση ότι είναι χαζοχαρούμενος, αντιθέτως δεν είναι καθόλου και αυτό αποδεικνύεται στο τέλος, ειδικά όταν μιλά χωρίς τη χαρακτηριστική του προφορά. Υπέροχος ο Χάρης Τζωρτζάκης, ως περίεργος εστέτ αρχιτέκτονας, που φλερτάρει με ό,τι κινείται και χρησιμοποιεί το ψευδώνυμο Λύσανδρος. Είναι από τους πρώτους που αντιπαθεί η Ράνια και ζηλεύει ο Βαγγέλης, γιατί θεωρεί ότι φλερτάρει τη γυναίκα του.

Η «Ποντικοπαγίδα», κατά την Κίρκη Καραλή, είναι μια έξυπνη παράσταση που κατορθώνει να αρπάξει το ενδιαφέρον του κοινού, να δημιουργήσει την κατάλληλη ατμόσφαιρα και κυρίως να ψυχαγωγήσει ευχάριστα. Ωραίες ερμηνείες, ενδιαφέρουσα θεατρική μεταφορά, και άψογη συνεργασία των συντελεστών της παράστασης για να αποδοθεί το αστυνομικό μυθιστόρημα της Άγκαθα Κρίστι στη σκηνή και να εμπλακεί ενεργά ο θεατής στη λύση του.

 

 

Πληροφορίες για την παράσταση «Ποντικοπαγίδα»

Συγγραφέας: Αγκάθα Κρίστι
Σκηνοθεσία / Δραματουργική επεξεργασία: Κίρκη Καραλή
Θεατρική απόδοση: Αντώνης Γαλέος
Πρωτότυπη Μουσική: Αντώνης Παπακωνσταντίνου
Σκηνικά/Κοστούμια: Άση Δημητρολοπούλου
Φωτισμοί: Μελίνα Μάσχα
Φωτογραφία/ Trailer: Πάτρικλος Σκαφίδας
Γραφιστική Επιμέλεια: Μάριος Γαμπιεράκης (Μαύρα Γίδια)
Βοηθός Σκηνοθέτη: Λητώ Τριανταφυλλίδου
Hair style& make up: Le Boudoir/ Εύα Τόμπρου
Διεύθυνση Παραγωγής: Ιωάννης Παντελίδης
Προβολή / Επικοινωνία: Νταίζη Λεμπέση
Παραγωγή: Happy Productions
Θεατρικές επιχειρήσεις: Μπάμπης Κράλιοβιτς

Πρωταγωνιστούν: Μάριος Αθανασίου, Πηνελόπη Αναστασοπούλου, Ράνια Οικονομίδου, Δημήτρης Πετρόπουλος, Νίκος Πολυδερόπουλος, Βαγγέλης Σαλευρής, Χάρης Τζωρτζάκης, Σάννυ Χατζηαργύρη

 

Πού: Θέατρο Νέος Ακάδημος, Ακαδημίας και Ιπποκράτους 17, Αθήνα,

Πότε: από 1 Οκτωβρίου 2022 και κάθε Δευτέρα στις 19.00, Τρίτη στις 20.00, Τετάρτη και Σάββατο στις 18.00, Κυριακή στις 20.30

Προπώληση: https://www.viva.gr/tickets/theater/neos-akadimos/i-pontikopagida/

Τιμές εισιτηρίων:
Δευτέρα-Τετάρτη: Ζώνη Α: 20€ / Ζώνη Β: 18€ / Ζώνη Γ: 15€
Τρίτη: Γενική Είσοδος 15€
Σάββατο-Κυριακή: Ζώνη Α: 22€ / Ζώνη Β: 20€ / Ζώνη Γ: 15€
Άνεργοι, Πολύτεκνοι, ΑΜΕΑ, Συνοδοί ΑΜΕΑ, 65 ετών, Φοιτητές: 15€ (εκτός Σαββάτου/Κυριακής)
Ειδικές τιμές για ομαδικές κρατήσεις άνω των 15 ατόμων (στο τηλέφωνο 210 0080900)

Extra Εορταστικές Παραστάσεις:

Δευτέρα 26/12/22 18.00
Τρίτη 27/12/22 18.00
Δευτέρα 02/01/23 18.00
Τρίτη 03/01/23 18.00

Δεν θα πραγματοποιηθούν οι παρακάτω παραστάσεις:
Πέμπτη 17/11/22
Σάββατο 24/12/22
Σάββατο 31/12/22