Νάντια Καφφετζή: «Εκείνοι που τολμούν και παίρνουν μικρά ρίσκα, συνειδητοποιούν πόσο συγκινητικά σημαντικοί και τεράστιοι γίνονται»

«Έξοδος»: Φένια Παπαδόδημα και Γεράσιμος Γεννατάς στο θέατρο ΕΛΕΡ
25 Νοεμβρίου 2022
Δημήτρης Πασσάς: «Επιστήμη και θέατρο συναντώνται στο “Photograph 51” και το ένα φωτίζεται από το άλλο»
28 Νοεμβρίου 2022

Η Νάντια Καφφετζή ερμηνεύει στην παράσταση «Ρίσκο» που παρουσιάζεται στο θέατρο Olvio σε σκηνοθεσία Τάσου Σωτηράκη.

Sharing is caring!

 

Συνέντευξη στη Μαριλένα Θεοδωράκου

 

Είναι η Μάνια στην παράσταση του έργου «Ρίσκο» της Δήμητρας Παπαδήμα. Η ηθοποιός Νάντια Καφφετζή, μιλάει στο theatermag για το ρόλο που ερμηνεύει, τη συνεργασία της με τον Τάσο Σωτηράκη, ο οποίος σκηνοθετεί την παράσταση και έχει κάνει και την πρωτότυπη μουσική, και μας απαντά κατά πόσο πρέπει να παίρνουμε στη ζωή μας ρίσκο. Η παράσταση κάνει πρεμιέρα στις 7 Δεκεμβρίου στο θέατρο Olvio, με τον Γιώργο Καφετζόπουλο ως Άλεξ και τη Νάντια Καφφετζή ως Μάνια.

 

Ποιες ήταν οι σκέψεις σας όταν διαβάσατε το έργο «Ρίσκο» της Δήμητρα Παπαδήμα;

Είχα διαβάσει το έργο, πολύ πριν αποφασιστεί να είμαι κι εγώ μέρος του. Μου το είχε στείλει η Δήμητρα, λέγοντάς μου απλά: «Ρίξε μια ματιά σε παρακαλώ σε αυτό». Τίποτα άλλο. Αρχικά, όταν ξεκίνησα να διαβάζω, έγινε κάτι μέσα μου πολύ συγκινητικό, νομίζω δεν το έχω πει καν στην ίδια. Με είδα ως Μάνια, το ρόλο δηλαδή που τελικά και θα υποδυθώ. Με είδα κανονικά μπροστά μου. Άκουσα τη φωνή της Μάνιας, είδα το βλέμμα της. Διαφορετικά όλα από εκείνα της τωρινής Νάντιας, αλλά ταυτόχρονα και τόσο γνώριμα. Βαθιά κρυμμένα κάπου σε ένα συρτάρι. Και είπα απλά: «Εδώ είμαστε». Τι να πρωτοπώ για το έργο που έχει γράψει η Δήμητρα; Όπως έχει πει πολύ σωστά ο Τάσος, ο σκηνοθέτης μας, «ευτυχώς που δεν έχει καταλάβει ακόμα το γρονθοκόπημα που έγραψε!». Μόνο αυτό θα πω και θα αφήσω το κείμενο να μιλήσει στη σκηνή.

 

H Νάντια Καφφετζή, ο Τάσος Σωτηράκης και ο Γιώργος Καφετζόπουλος, συνεργάζονται στην παράσταση «Ρίσκο» που παρουσιάζεται στο θέατρο Olvio. (Φωτογραφίες: Γιώργος Καλφαμανώλης).

 

«Ρίσκο». Τι σημαίνει ο τίτλος του και ποιο είναι το θέμα του;

Έχουμε μάθει πιστεύω να ενοχοποιούμε τις λέξεις. Και η λέξη «ρίσκο» έχει μια αποκρουστική χροιά για πολλούς από εμάς. Τη φοβόμαστε. Την αποφεύγουμε, ακόμα και στο λεξιλόγιό μας. Και όταν τη χρησιμοποιούμε, είναι για να νουθετήσουμε συνήθως κάποιον να προσέχει, να κρατάει μικρό καλάθι για τις επιλογές του.

Το έργο, είναι ακριβώς αυτό για μένα. Ένα αόρατο χέρι που μας κλείνει το στόμα, ή μας τραβάει από τα μαλλιά πίσω σε κάποια μας απόφαση. Μπορεί να ‘ναι η κοινωνία και τα στερεότυπά της, μπορεί η οικογένειά μας, τα βιώματα που έχει ο καθένας μας. Μπορεί -δυστυχώς- να είμαστε κι εμείς οι ίδιοι, το χέρι αυτό. Και το «Ρίσκο», η παράσταση αυτή, είναι μια αληθινή σύγκρουση εαυτών, παράλληλων ζωών. Δύο εντελώς διαφορετικές υπάρξεις, που φαινομενικά συγκρούονται μεταξύ τους, αλλά στην πραγματικότητα συγκρούονται με τους εαυτούς τους. Όλοι αυτό κάνουμε άλλωστε. Προσπαθούν με όλη τους τη ψυχή, να θυμηθούν τον εαυτό τους, χωρίς αυτή τη φωνούλα, χωρίς εκείνο το χεράκι που τους τραβάει προς τα κάπου συγκεκριμένα. Να θυμηθούν και να αναγνωρίσουν τον εαυτό τους ατόφιο και «λευκό χαρτί». «Οι κόλλες χαρτί -λέει ο Γιώργος στην παράσταση- είναι μάλλον λευκές για να τις μαυρίζουμε» … Αυτό.

 

 

Θα θέλατε να μας πείτε λίγα λόγια για το ρόλο που ερμηνεύετε;

Η Μάνια, είναι μια γυναίκα που έχει ζήσει μια τελείως άλλη ζωή, πριν επιλέξει να ζήσει όπως ζει τώρα. Τα έχει δοκιμάσει όλα, ξέρει τη ζωή καλώς ή κακώς και από τη δύσκολη πλευρά της. Είναι ένα παιδί που δεν γνώρισε πατέρα, είχε δύσκολη παιδική και εφηβική ηλικία. Φτώχεια, ανέχεια και στερήσεις, για να συντηρεί ένα σπίτι στα Εξάρχεια με τη μητερα της. Τα κατάφερε μόνη της, χωρίς στήριξη. Έχει πια δικό της φροντιστήριο και είναι σύζυγος, επιχειρηματίας και σε λίγο καιρό και μητέρα. Είναι, ξέρεις, από εκείνα τα παιδιά που με την πρώτη ματιά σου φαίνονται σκληρά σαν καρύδια. Άτρωτα. Πως έχουν αποδείξει με κάποιο τρόπο ότι δεν τους αγγίζει τίποτα, θα τα καταφέρνουν πάντα με επιτυχία. Κι όλοι είναι ήσυχοι για εκείνους.

Όμως «δεν είναι όλα το περιτύλιγμα», όπως ακούγεται στο έργο. Εκεί ήρθε και η ταύτισή μου, αν θες με τη Μάνια. Έψαχνα καιρό το σημείο συνάντησής μας και το βρήκα σε αυτό ακριβώς. Στο ότι δηλαδή, κάποιοι άνθρωποι σχεδόν, από τη γέννησή τους, βαπτίζονται από τον περίγυρό τους οι «δυνατοί». Αλλά, ξέρεις και οι δυνατοί ακόμα, λυγίζουν μπροστά στην ίδια τη ζωή και τη μοίρα. Πολλές φορές…Αυτή είναι η Μάνια. Και είναι η κάθε «Μάνια».

 

 

Ποια είναι τα θέματα που θίγονται στην παράσταση;

Το έργο, πραγματεύεται στ’ αλήθεια πολύ καίρια θέματα, ίσως ας μου επιτραπεί και ο όρος «τα πιο φλέγοντα». Ξεκινώντας από το πιο απλό και ταυτόχρονα το πιο δύσκολο στη σημερινή εποχή, την ανάγκη της επικοινωνίας. Δεν μιλάμε πια, μα το πιο σοβαρό απ’ όλα: δεν ακούμε. Κάνουμε πως ακούμε κάποιον που μας ανοίγει τη ψυχή του, μας εμπιστεύεται ένα κομμάτι της, αλλά στην πραγματικότητα απαντάμε μηχανικά ή ακόμα χειρότερα, λέμε όσα θέλουμε να πούμε χωρίς να έχουμε ακούσει πραγματικά. Δεν υπάρχει ενσυναίσθηση. Δεν μπαίνουμε στα ρούχα του άλλου.

Και αυτός είναι και ο λόγος που η δική μου, τουλάχιστον, γενιά νιώθει τέτοια μοναξιά. Ένα ακόμα θέμα που προσπαθούμε να προσεγγίσουμε, είναι οι δύο πόλοι της ζωής που αποφασίζει κάποιος να ζήσει: από τη μια, αυτός που αμφισβητεί τα πάντα κι όλους, έχει αληθινή οργή, θέλει την εκδίκηση ή και όχι τελικά, γιατί τη δοκίμασε και δεν βγάζει πουθενά ούτε κι αυτή και από την άλλη, μια πιο συμβιβασμένη διαδρομή, με μυστικά και λάθη που σε κάνουν να φαίνεσαι λίγο πιο κουρασμένος, πιο γερασμένος από την ηλικία σου.

Τελικά όμως και οι δύο δεν έχουν λόγο και υπόσταση; Γιατί να ‘ναι όλα άσπρο- μαύρο; Υπάρχει ευτυχώς και το γκρι. Α, και ένα ακόμα θέμα που μπορεί να μην φαίνεται με την πρώτη ματιά, αλλά πάντα θα θίγεται γιατί είναι – αν με ρωτάς- η πεμπτουσία όλων, είναι εκείνο του έρωτα. Του έρωτα για τη ζωή, του απωθημένου, του ασυμβίβαστου έρωτα, του συμβιβασμένου, του έρωτα που σε αλλάζει, σε μεταμορφώνει κι εκείνου που ήρθε για κάποιο λόγο. Αυτό που μένει, είναι να βρεις και να αγαπήσεις αυτόν τον λόγο.

Πώς δουλέψατε με τον σκηνοθέτη Τάσο Σωτηράκη;

Ο Τάσος μας! Θα σου μιλήσω για τη δική μου εμπειρία, γιατί με τον Γιώργο είμαστε διαφορετικοί άνθρωποι και έχουμε και άλλη εμπειρία στο χώρο. Εγώ συγκεκριμένα δεν έχω! Χαχαχα! Μετά τις πτυχιακές μου εξετάσεις, που γίνανε παράσταση μετά κόπων και βασάνων λόγω της εμφάνισης του covid πριν δύο χρόνια ακριβώς, δεν έτυχε να συμμετέχω ξανά σε θεατρική παράσταση. Ο Τάσος, λοιπόν, είτε συνειδητά είτε και εντελώς ασυνείδητα, εννοώ λόγω της αγάπης του για το θέατρο και τη δουλειά του, με βοήθησε να απαλλαγώ από κατάλοιπα της δραματικής σχολής.
Και περήφανα σου λέω ότι το κατάφερε, το καταφέραμε, αλλά κυρίως το κατάφερε σε έναν εντυπωσιακό βαθμό. Δηλώνει μόνο ηθοποιός και όχι σκηνοθέτης. Εγώ θα σου πω, πως είναι σαν να το κάνει χρόνια. Και αυτό ίσως πηγάζει από τον ίδιο τον Τάσο, την ευγένειά του, την λεπτότητα στο πως θα σου μιλήσει, πως θα σε κάνει να τον εμπιστευτείς. Ο Τάσος, λοιπόν είναι εκείνη η περίπτωση που λέγαμε πριν: Ακούει. Σε ακούει πραγματικά. Σε παρατηρεί σαν σκάνερ. Θέλει να σε μάθει σε βάθος, όχι σε αυτά που δείχνεις στην επιφάνειά σου. Και εγώ το κατάλαβα εξ’ αρχής, το εκτίμησα, «του το έδωσα». Αυτή ήταν η δουλειά μας, νομίζω. Το να του εμπιστευτούμε αυτό που είμαστε. Ακόμα και τις γκρίνιες μας ή τα παράπονα. Για μένα, δεν γίνεται αλλιώς να δουλευτεί ένας ηθοποιός από έναν μαέστρο- σκηνοθέτη. Πρέπει να είσαι απέναντί του γυμνός, ειλικρινής και ανοιχτός. Ελπίζω πως το καταφέραμε οι τρεις μας σε μεγάλο βαθμό.

 

 

Τελικά, πρέπει κανείς να παίρνει «Ρίσκο»;

Είναι ρητορική η ερώτηση έτσι; Δεν υπάρχει κανένα πρέπει σε αυτά τα πράγματα. Υπάρχει μόνο, μια εσωτερική ανάγκη που σε κάνει να θες να το πάρεις. Απλά δεν μπορείς άλλο, νιώθεις ότι θα σκάσεις. Προσωπικά αν με ρωτάς, οι άνθρωποι που δεν έχουν νιώσει ποτέ ένα τέτοιο συναίσθημα με τρομάζουν. Νομίζω ότι θα κάνουν μια μέρα ένα τέτοιο μπαμ, που δεν θα έχει επιστροφή. Υπάρχει μια μεγάλη μερίδα ανθρώπων που συμβιβάστηκαν σε κάτι, ξέχασαν τα θέλω τους, τα όνειρά τους, κάνουν ότι δεν τα βλέπουν ή δεν τα ακούν ή ακόμα πιο θλιβερό- δεν είχαν και ποτέ. Δυστυχία. «Δύσκολα πράγματα και καταθλιπτικά. Βαριέμαι…» που λέει κι ο Άλεξ στην παράσταση.

Δεν θα σου πω αν πρέπει να πάρει κανείς το ρίσκο, δεν κουνάμε το δάχτυλο σε κανέναν άλλωστε. Θα ευχηθώ μόνο, εκείνοι που τολμούν και παίρνουν μικρά ρίσκα, καθημερινά να συνειδητοποιούν πόσο συγκινητικά σημαντικοί και τεράστιοι γίνονται, όταν κοιτάζονται στον καθρέφτη τους! Αυτό πρεσβεύω και υπερασπίζομαι βαθιά.

 

 

Πληροφορίες για την παράσταση «Ρίσκο»

Κείμενο: Δήμητρα Παπαδήμα
Σκηνοθεσία – Πρωτότυπη μουσική: Τάσος Σωτηράκης
Βοηθός σκηνοθέτη: Θαλασσινή Βοστ
Σκηνικά – Κοστούμια: Αλεξάνδρα Στεφανίδου
Φωτισμοί: Γιώργος ΦωτόπουλοςΦωτογραφίες: Γιώργος Καλφαμανώλης

Επικοινωνία: Μαρίκα Αρβανιτοπούλου | Art Ensemble

Ερμηνεύουν: Γιώργος Καφετζόπουλος, Νάντια Καφφετζή

 

Πού: Θέατρο Olvio, Ιερά Οδός 67 και Φαλαισίας 7, Βοτανικός, τηλ. 210 3414118

Πότε: από 7 Δεκεμβρίου 2022 και κάθε Τετάρτη και Πέμπτη στις 21.00

Διάρκεια παράστασης: 75 λεπτά

Τιμές εισιτηρίων: 13 ευρώ (γενική είσοδος), 11 ευρώ (μειωμένο)

Προπώληση εισιτηρίων: https://www.viva.gr/tickets/theater/risko/

Προσφορά προπώλησης: 9 ευρώ