Τάσος Δημητρόπουλος: «Αυτό που χρειάστηκε να ξεμάθω στην παράσταση “Τα Δεκανίκια ή πώς ξέμαθα να περπατώ”, ήταν το να επικοινωνώ διά του λόγου»

Ο Στάθης Λιβαθινός σκηνοθετεί την παράσταση «Berlin Alexanderplatz» στο Θέατρο της Οδού Κυκλάδων
23 Νοεμβρίου 2022
Ελένη Ζαραφίδου: «Ο τίτλος της παράστασης προετοιμάζει τον θεατή, γι’ αυτό που θα παρακολουθήσει»
24 Νοεμβρίου 2022

Ο Τάσος Δημητρόπουλος ερμηνεύει στην παράσταση «Τα Δεκανίκια ή πώς ξέμαθα να περπατώ» που σκηνοθετεί η Δανάη Τίκου στο θέατρο Olvio.

Sharing is caring!

 

Συνέντευξη στη Μαριλένα Θεοδωράκου

 

Ερμηνεύει αρκετούς ρόλους, όπως έναν διεφθαρμένο ιερέα, έναν χειροπράκτη θεραπευτή, τον συνοδό του βασιλιά στο κυνήγι κ.ά. Ο Τάσος Δημητρόπουλος μιλάει στο theatermag για την παράσταση «Τα Δεκανίκια ή πώς ξέμαθα να περπατώ», η οποία παρουσιάζεται στο θέατρο Olvio.

Πρόκειται για μια από τις πιο ιδιαίτερες, γοητευτικές και απολαυστικές παραστάσεις των τελευταίων ετών της ομάδας Art Vouveau, που έχει ανέβει περισσότερες από δέκα φορές μέχρι τώρα. Η ομάδα Art Vouveau, χρησιμοποιεί την εκφραστική «γλώσσα» της σιωπής, καθώς η ιστορία ξετυλίγεται με άξονα τις τεχνικές αφήγησης του βωβού́ κινηματογράφου και της slapstick κωμωδίας.

 

Θα θέλατε να κάνουμε μια αναδρομή της παράστασης «Τα Δεκανίκια ή πώς ξέμαθα να περπατώ»;

Θα ξεκινήσω την ιστορία, πριν την ύπαρξη της παράστασης «Τα Δεκανίκια ή πώς ξέμαθα να περπατώ». Από έναν καφέ το 2013 στα Εξάρχεια, με τη Δανάη Τίκου να μου επικοινωνεί την αγάπη της για τον βωβό κινηματογράφο, το πόσο θα ήθελε να εξερευνήσει τον κώδικα αυτόν στη θεατρική σκηνή και ότι με σκεφτόταν, αν θα με ενδιέφερε να έρθω σε επαφή με έναν τέτοιο σκηνικό κώδικα. Φυσικά με ενδιέφερε, φυσικά είπα το ναι..
Και πήρα τη θέση μου στη διαμόρφωση ενός παζλ ανθρώπων, φίλων, συμφοιτητών και συνεργατών (Θανάσης Μεγαλόπουλος, Φοίβος Συμεωνίδης, Αφροδίτη Κλεοβούλου, Χρήστος Παληογιάννης, Μαρία Ψαρολόγου, Μυρτώ Πανάγου), που βρίσκαμε ενδιαφέρον να εξερευνήσουμε, την μη άρθρωση λόγου, σαν τρόπο έκφρασης στη σκηνική δράση.

Κάπως έτσι, βρεθήκαμε ένα τσούρμο άνθρωποι, να δουλεύουμε ασταμάτητα σε υπόγεια και να ανακαλύπτουμε τη μαγεία αυτού του κώδικα. Ως προς την αφήγηση, τη διάδραση, το timing της κωμωδίας, την επικοινωνία του δράματος, την αλληλεπίδραση με τη μουσική κτλ.

Πέρασε ένας χρόνος και κάτι, ώσπου, αποφασίσαμε αυτή την ωραία ενέργεια που είχαμε κατακτήσει να τη διοχετεύσουμε σε ένα έργο και να δημιουργήσουμε παράσταση. Αρχίσαμε να ψάχνουμε έργα και δεν αργήσαμε, να καταλήξουμε στα «Δεκανίκια», που τυχαία είχε πέσει στα χέρια μου και είχα διαβάσει πρόσφατα. Συμφωνήσαμε όλοι και αρχίσαμε να δουλεύουμε. (Δυστυχώς κάποια άτομα εγκατέλειψαν και λογικό, όταν αφιερώνεις τόσο χρόνο χωρίς να έχεις οικονομικές απολαβές). Κάπου εκεί, ήρθε και μας συνάντησε ο μουσικός της ομάδας μας Γιάννης Σελέκος, ο οποίος μπούκαρε με τέτοιον τρόπο, που ακόμη μέχρι σήμερα, δεν θα μπορούσα να φανταστώ άλλο άτομο να κουμπώνει καλύτερα στον ήχο-μουσική που συμπληρώνει έναν τέτοιο σκηνικό κώδικα.

Με την όρεξη, λοιπόν, του καθενός και της καθεμιάς μας, τη βοήθεια φίλων συντελεστών (π.χ. Ελένη Βαρδαβά | σκηνικά-κοστούμια, Camilo Bentancor | επιμέλεια κίνησης), την βοήθεια φιλικών χώρων (Baumstrasse) και χωρίς καμία οικονομική βοήθεια, παρά μόνο αδειάζοντας τις τσέπες μας, φτάσαμε στην δημιουργία της Art Vouveau (η ιδεά του ονόματος της ομάδας ανήκει στον Χρήστο Παληογιάννη) και στην υλοποίηση της πρώτης μας παράσταση, των «Δεκανικιών» μας.

Έκτοτε, παρουσιάστηκαν για τρία χρόνια στην Αθήνα, κάπου στο ενδιάμεσο Θεσσαλονίκη, Πήλιο κ.ά. Κάπου εκεί, εγώ αποχώρησα από ενεργό μέλος της ομάδας (σημαντική η συνεισφορά του Αντώνη Πριμηκύρη στην αντικατάσταση μου) και ύστερα ταξιδέψαν ακόμα παραπέρα, στην Προύσα και την Τραπεζούντα της Τουρκίας.

Μετά από αποχή (από τα Δεκανίκια) κάποιων χρόνων, η ομάδα ανέβασε άλλες παραγωγές, πάλι επιχορηγούμενη από τις δικές της τσέπες και με την αποκλειστική αγάπη του κόσμου και μετά από άλλες αποχωρήσεις μελών της… και αφού επέστρεψα κι εγώ (ευχαριστώ τα υπόλοιπα μέλη για την συγκατάθεση τους να επιστρέψω σαν ενεργό μέλος και ένα μεγάλο μπράβο στα άτομα αυτά: Φοίβος Συμεωνίδης, Δανάη Τίκου, Θανάσης Μεγαλόπουλος, Αφροδίτη Κλεοβούλου, που παρόλες τις οικονομικές σφαλιάρες που έχει δεχτεί η ομάδα κράτησαν γερά και δεν σταμάτησαν ποτέ να εμπιστεύονται τη φωνή της Art Vouveau και σαν «δεκανίκια» να τη στηρίζουν).

Φέτος, αποφασίσαμε λοιπόν, να ξαναπροσφέρουμε στο κοινό αυτή την ιστορία που τόσο αγαπάμε να αφηγούμαστε! Συνοδοιπόρος σε αυτό το εγχείρημα, βρέθηκε και ο Γιάννης Οικονομίδης που εντάχθηκε στην παράσταση σα να ήταν από πάντα μαζί μας, καθώς κατέχει βαθιά γνώση της βωβής αφήγησης. Κλείνοντας όλο αυτό το μυθιστόρημα για την ιστορία της Art Vouveau και της παράστασής μας «Τα Δεκανίκια ή πώς ξέμαθα να περπατώ», καταλήγουμε στο σήμερα, στο θέατρο Olvio και στις μέχρι τώρα πετυχημένες παραστάσεις μας. Σας περιμένουμε τις Κυριακές στις 18.30 μέχρι και τις 4 Δεκεμβρίου. (μακάρι να καταφέρουμε να συνεχίσουμε και μετέπειτα).

 

 

Ποιο είναι το θέμα του έργου;

Το βαθύτερο θέμα του έργου για εμένα, θα έλεγα πως είναι η ανθρώπινη υπόσταση και το πώς αυτή διαμορφώνεται μέσα από την αντίληψη ενός ανασφαλούς, απαίδευτου βασιλιά με δικτατορικές τάσεις. Ενός λαού με υποτακτικές τάσεις και κάποιων εξαιρέσεων που προτάσσουν το δικαίωμα τους για ζωή και ανθρώπινη φυσιολογία.

 

 

Θα θέλατε να μας πείτε λίγα λόγια για το ρόλο σας; Τι χρειάστηκε να μάθετε ή να «ξεμάθετε»;

Ο βασικός ρόλος που υποδύομαι, μαζί με αρκετούς άλλους (όπως έναν διεφθαρμένο ιερέα, έναν χειροπράκτη θεραπευτή, τον συνοδό του βασιλιά στο κυνήγι κ.ά.), είναι αυτός του μικρού λούστρου, στην αρχική εικόνα της κοινωνίας. Είναι ένας διάφανος αντιήρωας, που παρατηρεί και συναναστρέφεται τους πάντες, οδηγούμενος από αγάπη για τον κόσμο και τον άνθρωπο. Η απορία, τον οδηγεί στη σοφία και είναι αυτός που επιλέγει να αποσυρθεί από την κοινωνία του αυταρχικού παραλογισμού, τη στιγμή που αυτή εξαπανθρωπίζεται πλήρως.

Είναι αυτός που δεν θα δεχτεί να ξεμάθει να περπατάει, είναι αυτός που θα αποσυρθεί παράμερα από την κοινωνία, περιμένοντας το κάλεσμα να υπενθυμίσει την ανθρώπινη υπόσταση, που μοιάζει ξεχασμένο παρελθόν, και να εκτελέσει το χρέος του στην ιστορία.

Αυτό που χρειάστηκε να ξεμάθω, ήταν το να επικοινωνώ διά του λόγου. Αυτό που χρειάστηκε να μάθω, ήταν το πώς το σώμα μου και το βλέμμα μου, θα μπορέσει να εκφράσει τα συναισθήματά του, τις σκέψεις του και κατ’ επέκταση το κρύψιμο αυτών, όπου αυτό ήταν παραστασιακά αναγκαίο.

 

 

Πώς συνεργαστήκατε με τη σκηνοθέτιδα Δανάη Τίκου;

Η Δανάη είναι πάνω απ’ όλα ένας υπέροχος, ενεργός άνθρωπος, ένα άτομο με σφαιρική κρίση και αντίληψη των πραγμάτων, άρα, ένα αντικειμενικό βλέμμα κάτω από τη σκηνή, γεμάτο απορία για τον κόσμο και αγωνία, για ανάδειξη της ιστορίας, καθώς και ένα ανοιχτό βλέμμα συμπαίκτριας πάνω στη σκηνή με διάθεση για διάδραση.

Για μένα, είναι το ιδανικότερο μυαλό της ομάδας, γυναίκα βλέπεις, ώστε να μαντρώσει τις ιδέες και τις απόψεις μας και να τις διαμορφώσει σε παράσταση. Την πιστεύω πολύ, σαν καλλιτέχνιδα και από την πρώτη στιγμή που βρεθήκαμε να κουβεντιάσουμε για την ομάδα, είχα μεγάλη χαρά που θα συνεργαστώ μαζί της.

Οπότε, όταν έφτασε η στιγμή να αποφασίσουμε ποιο άτομο θα στερηθεί τη χαρά του να παίξει στην παράσταση (για αρχή τουλάχιστον) και να αναλάβει την ευθύνη της σκηνοθεσίας, προσωπικά μού ήταν ξεκάθαρο ότι αυτό το άτομο, όφειλε να είναι η Δανάη, εφόσον αυτή είχε και την αρχική ιδέα να ξεψαχνίσουμε αυτόν τον κώδικα. Έτσι και έγινε, ομόφωνα. Και όλα κύλησαν ομαλά, με υγεία και συνεργασία.

 

 

Χρησιμοποιείτε τις τεχνικές αφήγησης του βωβού́ κινηματογράφου και της slapstick κωμωδίας. Θα θέλατε να μας μιλήσετε για αυτό;

Η αφετηρία του σκηνικού μας κώδικα, όπως ανέφερα και πριν, ήταν ο Βωβός κινηματογράφος. Από τη μεριά της κωμικής του διάστασης, μελετήσαμε τον κινηματογράφο του Buster Keaton και του Charlie Chaplin, προσπαθώντας να αναλύσουμε και να κατανοήσουμε τη λειτουργία του gag, τη ρυθμολογία, τη γεωμετρία του σώματος και του κάδρου και την τραγική κωμικότητα της δραματουργίας αυτών των μεγάλων δημιουργών.

Από τη μεριά της πιο «σκοτεινής απεικόνισης» μιας ιστορίας, ανατρέξαμε στο σινεμά των εκφραστών του Γερμανικού Εξπρεσιονισμού όπως οι: Fritz Lang, F. W. Murnau, Erich von Stroheim κ.ά., πρωτοπόρων σκηνοθετών της εποχής του βωβού κινηματογράφου, αντλώντας την σωματική αφήγηση του εξπρεσιονισμού και του μελοδράματος, ως εργαλεία απεικόνισης πιο σκοτεινών συναισθημάτων, σαν μια αντιδιαστολή στη λειτουργία της κωμικής διάθεσης και ανάδειξη του σκοταδιού της ιστορίας μας, όπου αυτή δραματουργικά το επέβαλε.

 

 

Πληροφορίες για την παράσταση «Τα Δεκανίκια ή πώς ξέμαθα να περπατώ»

Διασκευή:  Ομάδα Αrt Vouveau
Σκηνοθεσία: Δανάη Τίκου
Βοηθός σκηνοθέτη: Πωλίνα Χρυσάφη
Σκηνικά – Κοστούμια: Ελένη Βαρδαβά
Μουσική – Πιάνο:  Γιάννης Σελέκος
Επιμέλεια κίνησης: Camilo Bentancor
Φωτισμοί: Περικλής Μαθιέλλης
Video: Τάσος Δημητρόπουλος
Φωτογραφίες: Τάσος Δημητρόπουλος
Ηθοποιοί: Τάσος Δημητρόπουλος, Αφροδίτη Κλεοβούλου, Θανάσης Μεγαλόπουλος, Johnny O, Φοίβος Συμεωνίδης, Δανάη Τίκου
Μουσικός επί σκηνής: Γιάννης Σελέκος

 

Πού: Θέατρο Olvio, Ιερά Οδός 67 και Φαλαισίας 7, Βοτανικός, τηλ. 210 3414118 (5 λεπτά, περπατώντας, από το σταθμό Μετρό Κεραμεικός)

Πότε: από 7 Οκτωβρίου 2022 και κάθε Κυριακή στις 18.30

Προπώληση: https://www.viva.gr/tickets/theater/ta-dekanikia-i-pos-ksematha-na-perpato

Εισιτήρια: 16 ευρώ και 12 ευρώ (μειωμένο)

Θα μας βρείτε:
www.artvouveau.com
Instagram page: artvouveau
Facebook page: art vouveau