Γιώργος Καστρουνής: «Δεν μπορούμε να επηρεάσουμε ή να εμπνεύσουμε τους άλλους, αν δεν έχουμε συνδεθεί μαζί τους συναισθηματικά»

Ο Νικόλας Βαγιονάκης για δεύτερη χρονιά με το «Μεφίστο» στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης
22 Νοεμβρίου 2022
Ο Τάσος Σωτηράκης σκηνοθετεί το «Ρίσκο»
22 Νοεμβρίου 2022

Ο Γιώργος Καστρουνής είναι ηθοποιός, σκηνοθέτης, διδάσκει και διευθύνει τη θεατρική σχολή Actors in Action.

Sharing is caring!

 

Συνέντευξη στη Μαριλένα Θεοδωράκου

 

Γράφει ποίηση, θεατρικά έργα και διδάσκει στη δική του θεατρική σχολή, «Actors in Action». Ο πολυπράγμων ηθοποιός και σκηνοθέτης, Γιώργος Καστρουνής, μας μιλάει για το Σύστημα Στανισλάβσκι, την Συναισθηματική Νοημοσύνη, τη συγγραφή, τις θεατρικές ομάδες στη σχολή του και εξηγεί τον τρόπο που μπορούμε να βελτιώσουμε την επικοινωνία μας με τους άλλους.

 

«Είμαι συγγραφέας, γράφω ποίηση και θεατρικά έργα. Αγαπώ πολύ τη συγγραφή, είναι το πάθος μου», λέει ο συγγραφέας και σκηνοθέτης Γιώργος Καστρουνής. «Μου αρέσει η δράση, η πράξη, γι’ αυτό και με έχει κερδίσει το θεατρικό έργο σαν μέσο και όχι τόσο πολύ το μυθιστόρημα, που είναι κυρίως αφηγηματικό».

 

 

Το Σύστημα Στανισλάβσκι και η Συναισθηματική Νοημοσύνη

«Σπούδασα», μας λέει ο Γιώργος Καστρουνής, «στη σχολή υποκριτικής, “The American Academy of Dramatic Arts”, στη Νέα Υόρκη, μια πολύ γνωστή και αξιόλογη σχολή υποκριτικής, από όπου έχουν περάσει ηθοποιοί όπως ο Ρόμπερτ Ρέντφορντ, ο Τζον Κασαβέτης, ο Ντάνι Ντε Βίτο, ο Κερκ Ντάγκλας, και πολλοί άλλοι. Στη συνέχεια, έκανα μεταπτυχιακές σπουδές στο θέατρο, πάντα στην Αμερική. Η εμπειρία μου εκεί, με έκανε να αγαπήσω το Σύστημα Στανισλάβσκι και να διδαχθώ πολλά πράγματα από αυτό, τόσο στην υποκριτική, όσο και στην καθημερινότητά μου. Από το 2009, διευθύνω τη θεατρική σχολή, “Actors in Action”, η οποία στεγάζεται στην οδό Βασιλίσσης Σοφίας 51, στο Κολωνάκι. Οι άνθρωποι που παρακολουθούν τα μαθήματά μας, προέρχονται από διάφορα επαγγέλματα και έχουν επιλέξει να μάθουν τη μέθοδο διδασκαλίας μας, γιατί θέλουν να εκφραστούν, ακόμα και να “τσαλακωθούν”. Με άλλα λόγια, στοχεύουν να βελτιώσουν τις επικοινωνιακές τους δεξιότητες και την έκφραση των συναισθημάτων τους.

Θα ήθελα εδώ, να σημειώσω ότι διδάσκω το Σύστημα Στανισλάβσκι, το οποίο όπως προανέφερα, έχει διπλή αξία. Αφενός, σε βοηθάει να είσαι πιο πειστικός, πιο τρισδιάστατος και πιο αυθεντικός πάνω στη σκηνή, δηλαδή να παίζεις ελεύθερα, χωρίς μούτες, μανιέρες, επιτήδευση και υπερβολές. Μαθαίνεις να παίζεις στο “εδώ και τώρα” με ενσυνειδητότητα, καθόλου προκατασκευασμένα και προαποφασισμένα. Αφετέρου, σε βοηθά στην προσωπική σου ζωή στο να γίνεις καλύτερος και πιο ολοκληρωμένος άνθρωπος, καθώς ενισχύει και εκγυμνάζει την συναισθηματική μας νοημοσύνη και κατ’ επέκταση την αποτελεσματική επικοινωνία.

Ο ακρογωνιαίος λίθος στο Συστήματος Στανισλάβσκισ είναι το μαγικό “εάν”. Τι μας λέει ο Στανισλάβσκι για την προσέγγιση ενός ρόλου, όπως για παράδειγμα μιας άστεγης ή μιας βασίλισσας; Θα μπορούσε κάποιος να φανταστεί την άστεγη ή την βασίλισσα και να την μιμηθεί. Το πρόβλημα με αυτόν τον τρόπο, είναι ότι μπορεί ο ηθοποιός να υποπέσει σε υπερβολές και τελικά να δημιουργήσει μια άστεγη “καρικατούρα”, μονοδιάστατη. Εμείς δε θέλουμε κάτι ψεύτικο, αλλά κάτι αληθινό, ώστε να συγκινηθεί ο θεατής, να εμπλακεί στο δρώμενο. Άρα χρησιμοποιούμε το μαγικό “εάν” του Στανισλάβσκι, που λέει “εάν” ήμουν εγώ σε αυτή τη θέση (της άστεγης π.χ.) πώς θα αντιδρούσα; Δανείζεις, δηλαδή, την προσωπικότητά σου στο ρόλο και έτσι ο ρόλος ακουμπάει πάνω σε γνώριμο έδαφος, σε σένα. Οι αντιδράσεις είναι δικές σου και όχι ξένες. Συνεπώς, είσαι πολύ πιο πειστικός, γιατί το συναίσθημα βγαίνει από μέσα σου, από τον ίδιο σου τον εαυτό. Δεν είναι προσποιητό. Αυτός ο τρόπος, όπως λένε στην Αμερική, είναι το inside-out (από το μέσα προς τα έξω) και όχι το outside-in (απ’ έξω προς τα μέσα). Με άλλα λόγια, δεν παίζουμε τεχνικά, αλλά με πραγματικό συναίσθημα. Αυτό είναι το Σύστημα που υιοθετούν ηθοποιοί όπως οι Al Pacino, Jack Nicholson, Robert De Niro και Meryl Streep.

Και αυτό ακριβώς το Σύστημα διδάσκω στη θεατρική μου σχολή, “Actors in Action”, το οποίο όπως ανέφερα προηγουμένως έχει προεκτάσεις και στην ίδια μας τη ζωή, γιατί μας μαθαίνει να κτίζουμε γέφυρες επικοινωνίας και συνδεσιμότητας μέσω τον συναισθημάτων. Προκειμένου να συνδεθούμε με κάποιον, πρέπει να το κάνουμε μέσω του συναισθήματος και πιο συγκεκριμένα, μέσω της ενσυναίσθησης. Να μπούμε, δηλαδή, στα παπούτσια του άλλου, να τον ακούσουμε, και να τον κατανοήσουμε. Η στείρα λογική από μόνη της, η άκαμπτη “μυαλουδίλα”, δεν μπορεί να φέρει το επιθυμητό αποτέλεσμα. Με τα επιχειρήματα μόνο, δεν καταφέρνεις να επηρεάσεις και να πείσεις τον άλλο. Πρέπει να βάλεις σε λειτουργία και το συναίσθημα, για να “ξεκλειδώσει” ο άλλος και να τον αγγίξεις συναισθηματικά, στην καρδιά. Αυτό μαθαίνουμε μέσα από μια διαδικασία επιλεγμένων βιωματικών ασκήσεων, που έχουν σαν στόχο να μας απαλλάξουν από τα βαρίδια εγκατεστημένων συμπεριφορών, προκαταλήψεων, ταμπού και πάσης φύσεως αναστολών».

 

 

 

Οι Θεατρικές Ομάδες στη Σχολή «Actors in Action»

«Οι θεατρικές ομάδες στη σχολή, “Actors in Action”, ξεκίνησαν το 2009. Τα μαθήματα ξεκινάνε κάθε Οκτώβριο και ολοκληρώνονται τον Ιούνιο, όπου παρουσιάζουμε διάφορα θεατρικά έργα, σε κάποιο κεντρικό θέατρο των Αθηνών», εξηγεί ο Γιώργος Καστρουνής. «Συνήθως επιλεγώ μονόπρακτα, ώστε όλοι οι μαθητές να έχουν την ευκαιρία να παίξουν βασικούς ρόλους. Έργα των Τεννεσί Ουίλιαμς, Άντον Τσέχωφ, Ευγένιου Ο’ Νηλ, και άλλων κλασικών συγγραφέων.

Η ομάδα μας είναι ερασιτεχνική, ωστόσο κάθε παράσταση που ανεβάζουμε στο τέλος της χρονιάς, αγγίζει επαγγελματικό επίπεδο. Έχει ενδιαφέρον να υπάρχει μια πρόκληση, αλλά είναι και κάτι που αρέσει στους ίδιους τους συμμετέχοντες. Ο σκοπός άλλωστε, δεν είναι να φτάσουμε στο τέλειο, αλλά να εκτεθούμε σε κάτι όμορφο, που θα μας ιντριγκάρει και θα μας εξελίξει. Τα μονόπρακτα π.χ. του Ουίλιαμς μας προβληματίζουν, έχουν μηνύματα, μας αφυπνίζουν και διευρύνουν το πνεύμα μας. Είναι ωραίο να βάζουμε το μυαλό μας να δουλέψει, να μην επιλεγούμε ένα απλοϊκό κείμενο χωρίς ουσία, μόνο και μόνο για να προκαλέσουμε επιφανειακό γέλιο στο κοινό. Θέλουμε να μπούμε κάτω από την επιφάνεια και να εξερευνήσουμε τα εσώψυχα των διαφόρων χαρακτήρων ενός θεατρικού έργου.

Είναι εντυπωσιακό ότι υπάρχουν πολλά ταλέντα σε αυτές τις ερασιτεχνικές ομάδες. Για παράδειγμα, το ρόλο του Φραγκίσκου στην παράσταση ενός δικού μου θεατρικού έργου, το “Θεός Απών”, ερμήνευσε με επιτυχία ο Νίκος Λάμπρου, ο οποίος είναι λογιστής. Πραγματικά, ήταν πολύ καλός και τον εμπιστεύτηκα σε αυτόν το ρόλο. Ξεκίνησε από την ερασιτεχνική μας ομάδα και έπαιξε σε επαγγελματική παράσταση. Το “Θεός Απών”, ήταν μια επαγγελματική δουλειά σε δική μου παράγωγη και σκηνοθεσία, που ανεβάσαμε στο “Θέατρο της Ημέρας” το 2018. Πήγε πολύ καλά με συνεχόμενες sold out παραστάσεις.

Tο κοινό αγκάλιασε το έργο, το ίδιο και οι ηθοποιοί. Πρόσφατα, τιμήθηκα με το 1ο Βραβείο κειμένου στον Διαγωνισμό Πρωτότυπου Θεατρικού Έργου από την Ένωση Σεναριογράφων Ελλάδας, για το έργο μου, “Casus Belli”, που ανέβασα στο “Θέατρο Παραμυθίας”. Πρόκειται για μια σύνθεση πέντε μονoπράκτων, με θέμα τη “μάχη” ανάμεσα στα δυο φύλα, που έχουν στόχο να ευαισθητοποιήσουν το κοινό ενάντια σε κάθε μορφή βίας (λεκτική, σωματική, συναισθηματική, ψυχική) που υφίστανται τα δύο φύλα από τη μεταξύ τους αλληλεπίδραση. Ένα από αυτά τα μονόπρακτα, “Ο Ρόλος”, αφορά παιχνίδια εξουσίας, και έχει να κάνει με σεξουαλική κακοποίηση και βιασμό, κάτι -δυστυχώς- πολύ επίκαιρο στις μέρες μας».

 

 

 

Η Ποίηση

«Συνεργάζομαι με τις Εκδόσεις 24 Γράμματα. Γράφω ποίηση, αλλά ένα διαφορετικό είδος ποίησης, με την έννοια ότι στα κείμενά μου, το ρήμα είναι το κυρίαρχο στοιχείο και όχι το δεσμευτικό επίθετο. Το επίθετο, κατά κάποιον τρόπο, δεσμεύει και κατευθύνει τον αναγνώστη για αυτό που θα νιώσει. Αυτός ο τρόπος, προσωπικά, δεν μου ταιριάζει, διότι για μένα έχει μεγαλύτερη βαρύτητα το ρήμα και κατ’ επέκταση η πράξη, η δράση. Ένα νεύμα, ένα χαμόγελο, ένα γέλιο, ένα κλάμα, ένα γύρισμα της πλάτης, λένε πολύ περισσότερα από όλα τα επίθετα του κόσμου. Έτσι, ο θεατής ερμηνεύει μια πράξη και το μήνυμα που τη συνοδεύει, όπως θέλει ο ίδιος. Το επίθετο μπορεί να τον περιορίσει στο πώς να νιώσει, σε αντίθεση με το ρήμα, όπου η δράση προσφέρει ένα ελεύθερο πεδίο στην φαντασία του αναγνώστη. Γι’ αυτό και τα ποιήματά μου έχουν μια θεατρικότητα».

 

 

 

Η Εξωλεκτική Επικοινωνία και το Συναίσθημα

«Παράλληλα με την καλλιτεχνική μου δραστηριότητα, έχω και ένα Κέντρο Ξένων Γλωσσών, όπου διδάσκουμε δέκα γλώσσες» συνεχίζει ο Γιώργος Καστρουνής. «Και σε αυτή την επαγγελματική μου ιδιότητα, μπορώ να πω ότι η θεατρική μου παιδεία με έχει βοηθήσει με τον εξής τρόπο: Μπορώ να προσεγγίζω τους μαθητές πιο αποτελεσματικά, να τους εμπνέω, να τους δίνω κίνητρα. Όλα όσα έμαθα στην Αμερική στη θεατρική σχολή, τα προσαρμόζω και τα εφαρμόζω στη διδασκαλία των αγγλικών για παράδειγμα. Έτσι, συνδέομαι με τους μαθητές και αυτό είναι πολύ σημαντικό, όσον αφορά την μεταδοτικότητα γνώσεων.

Δεν μπορούμε να επηρεάσουμε ή να εμπνεύσουμε τους άλλους, αν δεν έχουμε συνδεθεί μαζί τους συναισθηματικά. Η εξωλεκτική επικοινωνία είναι το 93% της επικοινωνίας και μόνο το 7% είναι λεκτικό. Δηλαδή, αν θέλω να πω σε κάποιον που δεν έχει ιδιαίτερη όρεξη να βγούμε: «Πάμε σινεμά;» π.χ. , και το πω στείρα, χωρίς να χρησιμοποιήσω την ανάλογη γλώσσα του σώματος, χωρίς να κάνω ιδιαίτερη βλεμματική επαφή, και μιλώντας άχρωμα, άτονα, με μια φωνή επίπεδη (flat), το πιο πιθανό είναι να απορρίψει την πρότασή μου και να μου πει: “Όχι!”

Ο ρυθμός και η χροιά της φωνής, λοιπόν, ο τονισμός, η ένταση, η σωματική έκφραση, οι χειρονομίες, τα νεύματα, παίζουν σημαντικότατο ρόλο στην επικοινωνία. Αν τα αφαιρέσουμε όλα αυτά και επικεντρωθούμε μόνο στα λόγια, στις “γυμνές” λέξεις: “Πάμε σινεμά;”, είναι πολύ πιθανό να μην πάρουμε θετική απάντηση. Αν όμως, εμπλουτίσουμε τα λόγια μας με εξωλεκτικούς παράγοντες και συναίσθημα, η επαφή αποκτά άλλη δυναμική και μπορούμε τότε να επηρεάσουμε τους άλλους. Κατά τη γνώμη μου, δεν μπορούμε να επικοινωνούμε μόνο με το 7% , θέλουμε και το άλλο 93%. Αυτό ισχύει και στο θέατρο, καθώς το σώμα και φωνή είναι οι μεγάλοι πρωταγωνιστές πάνω στη σκηνή. Το τονίζω αυτό, γιατί πολλοί άνθρωποι, ακόμα και στις θεατρικές ομάδες που έχω, βλέπω ότι δεν εκμεταλλεύονται στο μέγιστο τις εξωλεκτικές ιδιότητες της επικοινωνίας και αυτό ακριβώς προσπαθούμε να βελτιώσουμε και να ενισχύσουμε στα μαθήματα.

Συνοψίζοντας, το Σύστημα Στανισλάβσκι, όχι μόνο μας μαθαίνει να είμαστε πιο πειστικοί, αυθόρμητοι, αυθεντικοί, και τρισδιάστατοι πάνω στη σκηνή, αλλά επίσης έχει σαν στόχο να βελτιώσει την επικοινωνιακή μας δεξιότητα, να αυξήσει την ικανότητά μας να ασκούμε επιρροή, να προσφέρει ό,τι γνώση χρειάζεται να έχουμε, για να δημιουργήσουμε σχέσεις εμπιστοσύνης και ανταπόκρισης, και τέλος να μας τροφοδοτήσει με όλες τις απαραίτητες τεχνικές, ώστε να εκλεπτύνουμε και να επεκτείνουμε τη φυσική μας αυτή ικανότητα. Έτσι, το Σύστημα Στανισλάβσκι είναι ένα μοναδικό μέσο αυτοβελτίωσης, καθώς βοηθάει όλους μας, όχι μόνο στην προσωπική, αλλά και στην κοινωνική και επαγγελματική μας ζωή!».

 

 

 

 

 

Info

●ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΣΤΡΟΥΝΗΣ, Acting Coach, “Actors in Action”
►American Academy of Dramatic Arts New York City,
►Master of Arts in Theater Arts, USA
●ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ: “Actors in Action”, Βασιλίσσης Σοφίας 51, 1ος όροφος, Κολωνάκι,
Μετρό Ευαγγελισμός
●ΚΙΝΗΤΟ: 6944386730
●ΠΡΟΦΙΛ Facebook: (George Kastrounis A): https://www.facebook.com/george.kastrounisa
●ΣΕΛΙΔΑ Facebook: ACTORS IN ACTION, Καλλιτεχνική Διεύθυνση: Γιώργος Καστρουνής): https://www.facebook.com/actorsinaction