Τέσσερις ηθοποιοί μιλούν για την παράσταση «Αυτοί και τα παντελόνια τους»

Η «Οικογένεια Νώε» στο θέατρο Πόρτα
29 Σεπτεμβρίου 2022
«Γέρμα – el cuerpo muerto» από την ομάδα Αrte Libera στο Bios Basement
30 Σεπτεμβρίου 2022

Sharing is caring!

 

Συνέντευξη: Μαριλένα Θεοδωράκου

 

Η νεοσύστατη ομάδα Θεατρείς μιλά στο theatermag για παράσταση «Αυτοί και τα παντελόνια τους», η οποία παρουσιάζεται στο Θέατρο Αλκμήνη από τις 7 Οκτωβρίου. Το πρωτότυπο κείμενο και τη διασκευή υπογράφουν ο Πάνος Γεωργουλής και η Μαριλένα Μοραγλή, η οποία έχει κάνει και τη σκηνοθεσία, ενώ και οι δύο ερμηνεύουν μαζί με τον Άπο Κυπραίο και τον Δημήτρη Κωνσταντέλη.

 

 

Πώς αποφασίσατε να ανεβάσετε την παράσταση «Αυτοί και τα παντελόνια τους»;

Όλα ξεκίνησαν από το μονόπρακτο του Ιάκωβου Καμπανέλλη «Αυτός και το παντελόνι του», απ’ όπου είναι εμπνευσμένος και ο τίτλος. Σκεφτήκαμε ότι ο χαρακτήρας που περιγράφει ο Ιάκωβος Καμπανέλλης, δεν είναι ο μοναδικός στο θέατρο που η μοίρα του καθορίζεται από το τρύπιο του παντελόνι, πως η ιδέα του ρούχου είναι κάτι που όλους μας έχει απασχολήσει. Είναι ένα θέμα που ενώ αναφέρεται σε διάφορα θεατρικά έργα, δεν είναι ποτέ η κεντρική τους ιδέα.

Επόμενη στάση, ήταν «Ο Αρχοντοχωριάτης» του Μολιέρου, ένας χαρακτήρας που γίνεται θύμα των επιτήδειων, προκειμένου να εισχωρήσει στην αριστοκρατία, μεταξύ αυτών και του ράφτη του. Κι έπειτα ήρθε η ιδέα, για το πώς μπορεί κανείς να εκμεταλλευτεί ένα κοστούμι για να ασκήσει εξουσία, όπως ο Επίσκοπος ή ο Ανακριτής, που εμπνευστήκαμε από «Το Μπαλκόνι» του Ζενέ.

Από την άλλη πλευρά, φορώντας κάποιος ένα κοστούμι πιο ακριβό, μπορεί να γίνει εκείνος ο εκμεταλλευτής των άλλων, εικόνα πολύ συνηθισμένη και στις μέρες μας, αλλά που περιγράφεται πολύ παραστατικά στον «Επιθεωρητή» του Γκόγκολ, ενώ υπάρχουν και άνθρωποι που το κοστούμι «τους φοράει» και γίνεται το είναι τους, η ύπαρξη τους, όπως η λιβρέα του Φιρς στο «Βυσσινόκηπο» του Τσέχωφ.

Και τέλος, έρχεται να προστεθεί μία πιο σύγχρονη πινελιά, γιατί το έργο μας δεν έχει εποχή, όπου ένα κορίτσι που γεννήθηκε αγόρι, η Αγνή, επιλέγει να μη στενεύεται πια στο παντελόνι της κοινωνικής συμμόρφωσης, ενώ ένας ώριμος ηλικιακά άνδρας, το Πτώμα, επιλέγει τα διακριτικά μιας ομάδας, που τον κάνουν να αισθάνεται ότι ανήκει στους οπαδούς της και ότι με αυτό τον τρόπο, εντάσσεται σε κάτι πραγματικά σημαντικό γι’ αυτόν. Όλοι οι παραπάνω χαρακτήρες, αποτελούν τα πρόσωπα της παράστασης «Αυτοί και τα παντελόνια τους».

 

 

Τι σημαίνει ο τίτλος της παράστασης και πάνω σε ποια κείμενα βασιστήκατε;

Τα αρχικά κείμενα που μας ενέπνευσαν είναι: «Αυτός και το παντελόνι του» του Ι. Καμπανέλλη (από όπου είναι εμπνευσμένος και ο τίτλος), «Ο Αρχοντοχωριάτης» του Μολιέρου, «Το μπαλκόνι» του Ζενέ, «Ο Επιθεωρητής» του Γκόγκολ και «Ο Βυσσινόκηπος» του Τσέχωφ.
Όμως δε μείναμε εκεί. Καταρχάς, γεννήθηκαν οι ρόλοι των δύο κομπέρ, από τη Μαριλένα Μοραγλή και τον Πάνο Γεωργουλή, οι οποίοι συνδέουν, σχολιάζουν και «φωτίζουν» τους πιο πάνω χαρακτήρες. Κι έπειτα, γεννήθηκε η ανάγκη να προστεθούν στο έργο και μορφές πιο σύγχρονες, ώστε να φανεί ξεκάθαρα πως το κοστούμι δεν είναι κάτι που όριζε τους ανθρώπους σε παλιότερες εποχές, αλλά εξακολουθεί να τους ορίζει και σήμερα.

Το κείμενο της Αγνής, είναι εξ ολοκλήρου γραμμένο από τον Πάνο Γεωργουλή, ενώ το κείμενο του Πτώματος είναι γραμμένο από τη Μαριλένα Μοραγλή, με την καθοριστική παρέμβαση του Δημήτρη Κωνσταντέλη. Ο τίτλος της παράστασης, είναι μία παραφθορά του τίτλου του έργου του Ι. Καμπανέλλη και παραπέμπει ξεκάθαρα στην ιδεολογία που κρύβεται πίσω από τα ρούχα που φοράμε και κατ’ επέκταση, στο βάρος που έχει η εικόνα μας για μας τους ίδιους, αλλά και για τους άλλους.

 

 

Ποια θέματα φωτίζονται στην παράσταση με αυτό το έργο;

Ο κύριος άξονας του έργου μας είναι το ρούχο (παντελόνι) και τι αυτό εκπροσωπεί γι’ αυτόν που το φοράει ή γι’ αυτόν που το βλέπει. Στην παράσταση, όλοι φοράμε παντελόνια (γυναίκες και άνδρες) μια και το παντελόνι είναι πια ένα ρούχο κοινό για όλα τα φύλα.

Ένα «παντελόνι», λοιπόν, μπορεί να είναι ένδειξη της κοινωνικής τάξης, του οικονομικού status, της καταξίωσης ενός προσώπου. Μπορεί ακόμα, να είναι αφορμή για bullying, κοινωνικό ή φυλετικό ρατσισμό, διαχωρισμό και εκφοβισμό. Από την άλλη πλευρά, κάποιες φορές, το ρούχο χαρακτηρίζει τους ανθρώπους, τους κάνει να «ανήκουν» σε μια κοινότητα, τους εξυψώνει στα μάτια των άλλων ή τους κάνει να φαίνονται υποδεέστεροι, ταπεινοί, «ανάξιοι λόγου».
Αυτοί, πάνω κάτω, ήταν οι προβληματισμοί που οδήγησαν σε αυτή την παράσταση, οι ιδεολογίες και οι απόψεις που κρύβονται πίσω από ένα τόσο καθημερινό και απλό αντικείμενο, όπως το ρούχο.

 

 

Μπορείτε να μας πείτε λίγα λόγια για το ρόλο που ερμηνεύετε;

Μαριλένα Μοραγλή: Η αρχική ιδέα, ήταν ο ρόλος μου να είναι εντελώς βοηθητικός και να παίζει ουσιαστικά, το συνδετικό κρίκο ανάμεσα στις μορφές που παρουσιάζονται στο έργο μας. Τελικά, δημιουργήθηκε ένας ρόλος κομπέρ, ο οποίος εκτός από το να σχολιάζει, παρεμβαίνει στην πραγματικότητα των χαρακτήρων, είναι λαμπερός και τις περισσότερες φορές κωμικός. Η αλήθεια είναι, ότι κανένας μας δεν παίζει έναν μόνο ρόλο σε αυτή την παράσταση. Και αυτό, είναι ιδιαίτερα γοητευτικό, αλλά και δύσκολο, γιατί χρειάζεται μέσα σε λίγα λεπτά να μετακινηθείς από μία ψυχοσύνθεση σε μία άλλη, να αλλάξεις ρούχα, εμφάνιση, διάθεση. Έτσι κι εγώ, εκτός από το βασικό ρόλο του κομπέρ, παρουσιάζομαι ως μία κυνική πόρνη, που σχολιάζει την τάση των ανθρώπων να φοράνε μία στολή και να νομίζουν, ότι μπορούν να ασκούν εξουσία στη ψυχή και το σώμα των άλλων, μία παρουσιάστρια εκπομπής (από αυτές που βλέπουμε συχνά στην ελληνική τηλεόραση).

Δημήτρης Κωνσταντέλης: Ο πρώτος μου ρόλος, είναι ο ήρωας από το «Αυτός και το παντελόνι του». Είναι ο ρόλος που αγαπώ περισσότερο από όλους, όπου ένας άνθρωπος με αφορμή το σχισμένο παντελόνι του, κάνει μια αναδρομή στο παρελθόν για πράγματα που έζησε και άλλα που θα ήθελε να ζήσει. Ο δεύτερος ρόλος, ο Ανακριτής, είναι ένας ρόλος που μέσα από χιουμοριστικά στοιχεία, μας δείχνει πώς μέσα από ένα ρούχο, ένας άνθρωπος μπορεί να αλλάξει. Ο τρίτος μου ρόλος, είναι ένας οργανωμένος οπαδός κάποιας ομάδας, ένας ultras, που μέσα από τη φανέλα της ομάδας, μπορεί να ρισκάρει τα πάντα και να κάνει τα πάντα για το όνομα της. Ο τέταρτος ρόλος μου, είναι ένα διαχρονικό λαμόγιο, που ενώ δεν έχει στον ήλιο μοίρα, πουλάει φούμαρα στους γύρω του

Άπος Κυπραίος: Ο πρώτος ρόλος μου, της Αγνής, ενός αγοριού που τον στένευε και δεν του ταίριαζε το «παντελόνι» του φύλου με το οποίο γεννηθηκε και έτσι διάλεξε, δημιούργησε και φόρεσε αυτό που ο ίδιος ή μάλλον η ίδια, επέλεξε και τελικά το ταίριαξε και με την εμφάνιση της. Ο δεύτερος ρόλος αυτός του Αρχοντοχωριάτη, ενός ανθρώπου που θέλει να αναρριχηθεί κοινωνικά, θέλει τόσο πολύ να αλλάξει, να ξεφύγει που πέφτει θύμα των επιτήδειων.
Ο τρίτος ρόλος, αυτός του επισκόπου, ένας κωμικοτραγικος χαρακτήρας που μέσα από την σεξουαλική διαστροφή του, χρειάζεται το «ρούχο» και τα αξεσουάρ του, για να νιώσει ικανοποίηση. Και τέλος του Φιρς από τον Βυσσινοκηπο, ενός γεράκου, τόσο συνηθισμένου να δεχεται εντολές, «που μοιάζει η λιβρέα του να τον έχει απορροφήσει».

 

 

Θα θέλατε να μας βάλετε λίγο στο κλίμα της παράστασης; Μπορείτε να μας περιγράψετε τα σκηνικά, τα κοστούμια, τους φωτισμούς;

Τα σκηνικά και τα κοστούμια της παράστασης είναι μία ομαδική δουλειά. Τα σκηνικά σχεδιάστηκαν και κατασκευάστηκαν από τη Μαριλένα Μοραγλή και το Δημήτρη Κωνσταντέλη, όπως και αρκετά από τα αντικείμενα του φροντιστηρίου. Είναι απλά καθημερινά αντικείμενα, όπως είναι και το θέμα της παράστασης μας.

Μια γαϊδούρα, όπου κρέμονται όλα τα χαρακτηριστικά ρούχα δεσπόζει στο χώρο, εκπροσωπώντας όλους τους χαρακτήρες που ντύνονται από αυτή, παίζοντας κατά κάποιο τρόπο το ρόλο της κοινωνίας που έχει χώρο για όλους και για όλα. Επίσης, ένας καθρέφτης, όπου ο κάθε χαρακτήρας μπορεί να καθρεφτιστεί και να αυτοκαθοριστεί. Με τη μόνη διαφορά, ότι ο καθρέφτης δεν έχει γυαλί, ώστε να αφήνει και τις μορφές του έργου, αλλά και τους θεατές ίσως, να προσαρμόσουν το είδωλο τους σε αυτό που εκείνοι επιθυμούν να δουν. Και τα δύο πιο πάνω αντικείμενα είναι χρυσά, τονίζοντας τη ματαιοδοξία και τη χλιδή που μπορεί να κρύβουν.

Κατά τα άλλα υπάρχουν καρέκλες και τραπεζάκια που παραπέμπουν σε άλλες εποχές και φωτίζονται ανάλογα με το χαρακτήρα που είναι κάθε φορά επί σκηνής. Λόγω του θέματος, δώσαμε ιδιαίτερη σημασία στα κοστούμια της παράστασης, ώστε να φαίνεται ανάγλυφα η σημασία που δίνουμε στα ρούχα, είτε αυτά είναι εποχής είτε σύγχρονα. Κάποια από αυτά, είναι φτιαγμένα από εμάς τους ίδιους, γιατί για εμάς το θέατρο δεν είναι μόνο υποκριτική, αλλά συνδυάζει όλες τις τέχνες μαζί και μας δίνει την ευκαιρία να εκφραστούμε δημιουργικά και με άλλους τρόπους. Και νομίζω ότι τα καταφέρνουμε πολύ καλά και σε αυτό.

Ο φωτισμός είναι απλός και έχει κατά βάση στόχο, να αναδείξει τους χαρακτήρες και να δημιουργήσει άλλοτε μία ατμόσφαιρα εποχής κι άλλοτε το φωτεινό και λαμπερό πλατό μιας εκπομπής ή της σκηνής μιας επιθεώρησης.

 

 

Πληροφορίες για την παράσταση «Αυτοί και τα παντελόνια τους»

Πρωτότυπο κείμενο και διασκευή: Μαριλένα Μοραγλή, Πάνος Γεωργουλής (βασισμένο σε έργα Καμπανέλλη, Μολιέρου, Ζενέ, Γκόγκολ, Τσέχωφ)
Σκηνοθεσία: Μαριλένα Μοραγλή
Κινησιολογία: Νατάσα Παπαμιχαήλ
Σκηνικά, κοστούμια, μουσική: Ομάδα Θεατρείς
Video, επεξεργασία ήχου: Αλέξης Φάλαντας
Φωτογραφίες: Φανή-Μαρία Χατζή
Σχεδιασμός Αφίσας/banner: Ελένη Πάρλα
Υπεύθυνη επικοινωνίας: Μαρίκα Αρβανιτοπούλου | Art Ensemble

Παίζουν (με αλφαβητική σειρά): Πάνος Γεωργουλής, Άπος Κυπραίος, Δημήτρης Κωνσταντέλης, Μαριλένα Μοραγλή

 

Πού: Θέατρο Αλκμήνη, Αλκμήνης 8-12, Κάτω Πετράλωνα, Στάση Μετρό Κεραμεικός

Πότε: από Παρασκευή 7 Οκτωβρίου 2022 και κάθε Παρασκευή στις 21.15

Διάρκεια παράστασης: 80 λεπτά

Εισιτήρια: 12€ (γενικής είσοδος), 8€ (φοιτητικό, ΑΜΕΑ, ανέργων, γκρουπ), 5€ (ατέλεια ηθοποιών, σπουδαστών)

Προπώληση εισιτηρίων ticket services: 210 7234567 και στο https://www.ticketservices.gr/event/aftoi-kai-pantelonia-tous
Ταμείο θεάτρου Αλκμήνη: τηλ. 2103428650, 6930590839