Τάσος Χαλκιάς: «Η κωμωδία είναι η αξία των ανθρώπων και της ζωής τους, με τα ευτράπελα, τις χαρές και τις λύπες της»

Τι θα δούμε φέτος στο Μικρό Θέατρο Κεραμεικού;
30 Αυγούστου 2022
Ο Βασίλης Παπαβασιλείου σκηνοθετεί τη «Μεγάλη μαγεία» στο Θέατρο Alhambra
31 Αυγούστου 2022

Ο Τάσος Χαλκιάς στην παράσταση «Αριστοφάνης – Ηρώνδας: Contra tempo» που ανεβαίνει από το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, σε σκηνοθεσία Γιάννη Ρήγα.

Sharing is caring!

Συνέντευξη στη Μαριλένα Θεοδωράκου

 

Το αποτέλεσμα μιας πρωτότυπης «διαμάχης» ανάμεσα στους ποιητές Αριστοφάνη και Ηρώνδα, αποτυπώνεται στην παράσταση του έργου «Αριστοφάνης – Ηρώνδας: Contra tempo» του Άκη Δήμου, στην οποία ο Τάσος Χαλκιάς ερμηνεύει το Δούλο του Ηρώνδα. Ο ηθοποιός, μιλάει στο theatermag για τους δύο ποιητές, τη λαϊκή απόδοση των αρχαίων μας δραματικών κειμένων, την κωμωδία, καθώς και για τον μεγαλύτερο πλούτο της χώρας μας, που είναι ο αρχαίος μας πολιτισμός. Τη σκηνοθεσία της μεγάλης καλοκαιρινής παραγωγής του ΚΘΒΕ, υπογράφει ο Γιάννης Ρήγας.

 

«Mε τον Ηρώνδα, είχα ασχοληθεί στο Εθνικό Θέατρο το 1982, με κάποιους άλλους μιμιάμβους από αυτούς που αναφέρεται το έργο που ανεβάζουμε τώρα, σε μια παράσταση που έγινε στη Νέα Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου και με ένα επιτελείο πολύ σπουδαίο και σημαντικό» εξηγεί ο ηθοποιός Τάσος Χαλκιάς.
«Το έργο “Αριστοφάνης – Ηρώνδας: Contra tempo”, είναι μια δημιουργική σύνθεση κειμένων του Άκη Δήμου, ενός πανέξυπνου νεοέλληνα, το τονίζω το νεοέλληνα, γιατί προσωπικά πιστεύω ότι η εξυπνάδα δεν είναι ένα στοιχείο που χαρακτηρίζει το νεοέλληνα. Δεν σημαίνει ότι είναι χαζός, αλίμονο, διότι μετά την εξυπνάδα δεν πάμε στη χαζομάρα κατευθείαν. Υπάρχουν ενδιάμεσα στάδια, πάρα πολλά, αλλά το λέω αυτό με την έννοια, ότι άλλο είναι να εξυπνακίζεις, να κάνεις δηλαδή πλακίτσες και άλλο να είσαι έξυπνος και να έχεις χιούμορ. Έχει μεγάλη διαφορά.

Για να εξηγούμαι, νεοέλληνες είναι όσοι γεννήθηκαν από τη δεκαετία του 1980 και μετά, γιατί μέχρι τότε οι Έλληνες βρίσκονταν σε συνεχής αγώνες για να αποκαταστήσουν τη δημοκρατία, τις οικογένειές τους, τα προβλήματα του Εμφυλίου, οπότε έφαγαν το χρόνο τους σε πολύ σοβαρά θέματα και δεν είχαν χρόνο να εξυπνακίζουν. Από εκεί και πέρα, όταν άρχισαν να έχουν χρόνο, άρχισε και το σχολείο να χαλαρώνει, έφυγαν τα αρχαία Ελληνικά από τη μέση, η μεγαλύτερη βλακεία αυτού του κράτους και όσων το κυβερνάνε και ιδιαίτερα αυτών των δύο σημαντικών υπουργών που νομίζουν ότι κρατούν ασήμαντα υπουργεία. Όπως είναι το υπουργείο Παιδείας και το υπουργείο Πολιτισμού.

Όμως, η κυβέρνηση αντιμετωπίζει, τουλάχιστον το δεύτερο, σαν το μηδαμινότερο υπουργείο που υπάρχει που η Ελλάδα, καθώς όπου και να φτύσεις τη χώρα μας θα αφρίσει το έδαφος και θα βγάλει αρχαία, πόσω μάλλον να τη σκάψεις. Σχετικά με τα αρχαιολογικά ευρήματα, γίνονται έρευνες, οι αρχαιολόγοι βρίσκουν διάφορα, τα συντηρούν για κάποιο καιρό, στη συνέχεια τα ξεχνάμε και τελικά δεν δημιουργούνται μουσεία και επισκέψιμοι χώροι για το κοινό και τους τουρίστες. Ο μεγαλύτερος πλούτος που είναι ο αρχαίος μας πολιτισμός και που είναι θαμμένος κάτω από τα πόδια μας, τον έχουμε γραμμένο εκεί που δεν πιάνει μελάνι.

Αυτό σημαίνει ότι οι “Έλληνες” που κυβερνούν αυτόν τον τόπο, προφανώς δεν έχουν μεγάλη αγάπη για τον τόπο τους ή μάλλον δεν έχουν σωστή αγάπη για αυτόν τον τόπο. Ξέρετε, τα συναισθήματα ξεχειλίζουν πολλές φορές. Αγαπάμε δεξιά, αριστερά, δώθε, κείθε, πάνω, κάτω, αλλά με ποιον τρόπο και πώς ακριβώς αγαπάμε μας είναι λίγο άγνωστο. Με αυτή την έννοια πιστεύω ότι αντιμετωπίζει και η κυβέρνηση το υπουργείο Πολιτισμού. Έξω από τις σκανδαλοθηρίες, που είναι πράγματα που πουλάνε και έχουν δημοσιογραφικό ενδιαφέρον. Μιλάω για την ουσία».

 

 

Ο Αριστοφάνης, ο Ηρώνδας και ο Άκης Δήμου

«Έχουμε, λοιπόν, να κάνουμε με τον Άκη Δήμου, έναν σπουδαίο συγγραφέα του σήμερα, έναν σημαντικό νεοέλληνα, έξυπνο και με πολύ χιούμορ, που αυτόματα τον κάνει να διαφέρει -όπως είπα προηγουμένως- από τις γενεές που καθιέρωσαν κάποια καινούργια μοτίβα» συνεχίζει ο Τάσος Χαλκιάς. «Ο Άκης Δήμου έχει καταφέρει να γράψει ένα πολύ σημαντικό έργο, εφάμιλλο αν θέλετε, της αρχαίας Αττικής Κωμωδίας.

Τηρεί την αριστοφανική δομή, θέλει δε θέλει, γιατί χρησιμοποιεί τη “Λυσιστράτη” του Αριστοφάνη αυτούσια, θέλοντας να μιλήσει για το περιεχόμενό της που είναι αντιπολεμικό καθαρά. Όποιος νομίζει ότι η “Λυσιστράτη” αφορά μόνον τις γυναίκες που είπαν ότι τελειώσαμε με τον έρωτα, μέχρι να τελειώσετε και εσείς με τον πόλεμο, πλανάται.

Η Λυσιστράτη, είναι μια αντιπολεμική κραυγή και θα πρέπει σαν τέτοιους να ερμηνεύσουμε τους αρχαίους, να κάτσουμε να δούμε τι είπανε κάτω από αυτά που φαίνονται στην εύκολη μετάφραση των νεοφιλολόγων, που ασχολούνται με τις μεταφράσεις των αρχαίων κειμένων και ιδιαίτερα με τις δραματουργίες και με τους τρεις τραγικούς μας. Αισχύλο, Σοφοκλή, Ευριπίδη, αλλά και με τον Αριστοφάνη, γιατί και εκεί πρέπει να είναι επιτυχημένες οι μεταφράσεις τους.

Ο Άκης Δήμου, λοιπόν, χρησιμοποιεί ένα μεγάλο μέρος της Λυσιστράτης για να πει αυτά που θέλει, σε σχέση με το σήμερα, τις αντιδράσεις των ανθρώπων του σήμερα, περνώντας και φιλτράροντας μέσα από έναν κωμωδιογράφο της νεοελληνιστικής εποχής, τον Ηρώνδα, ο οποίος έζησε μετά τον Αριστοφάνη, κάπου την εποχή της αιχμαλωσίας μας από τους Ρωμαίους, το 130 π.Χ.

Σε αυτά τα χρόνια, λοιπόν, υπάρχει ο Ηρώνδας, ο οποίος γράφει τους περίφημους μιμιάμβους. Τι είναι οι μιμίαμβοι; Είναι μικρές ιστορίες που συχνά πυκνά μένουν ανολοκλήρωτες, χωρίς να έχουν κάποιο τέλος δηλαδή, οι οποίοι θίγουν ένα ζήτημα, θα έλεγα εξ απαλών ονύχων. Δεν μπαίνουν στην ουσία του προβλήματος, απλώς το πληροφορούν και το κοινωνούν με τον τρόπο που ο καθένας μπορεί να το εισπράξει.

Οπωσδήποτε, καταλαβαίνουμε ότι με τον μεγάλο συγγραφέα Αριστοφάνη και με όλα τα σπουδαία έργα που έχει γράψει, σύγκριση συγγραφική δεν μπορεί να υπάρξει. Προβληματισμός εποχής στον Ηρώνδα εκείνης της ντεκαντάτσιας εποχής, πτώσης των αξιών και του πολιτισμού δεν μπορεί να υπάρξει. Ο Αριστοφάνης βρέθηκε να γράφει τον 5ο προς 4ο αιώνα π.Χ. για την Ελλάδα και την Αθήνα ιδιαιτέρως, όπου άνθισε ο πολιτισμός, οι νομικές επιστήμες, η αστρονομία, τα μαθηματικά, η φιλοσοφία, δραματουργία με τους τρεις σπουδαίους συγγραφείς που ανέφερα προηγουμένως και έτσι εντάσσεται το έργο και το περιεχόμενό του μέσα σε αυτό.

Ο νεοέλληνας ο Άκης Δήμου, συγκρίνει με τον σκληρότερο δυνατό τρόπο, έναν πολύ σπουδαίο Έλληνα συγγραφέα κωμωδιογράφο τον Αριστοφάνη, με έναν συγγραφέα των νεοελληνιστικών χρόνων τον Ηρώνδα, ο οποίος ανακαλύφθηκε πολύ πρόσφατα. Βλέπουμε πόσο πολύ απέχει η φιλοσοφία και οι αξίες των ιδεών στα κείμενα του ενός, από τα κείμενα του άλλου».

 

 

Η κωμωδία σήμερα και το λεγόμενο gag

«Οτιδήποτε καταγράφεται σε μια εποχή, είναι σαφές ότι μιλάει για την εποχή του» λέει ο ηθοποιός Τάσος Χαλκιάς. «Εάν δεν μιλάει για την εποχή του και προσπαθούμε εμείς να πάρουμε την εποχή που γράφτηκε και να τη φέρουμε στο σήμερα για να γίνει κατανοητό από το κοινό, μοιάζει σαν κάποιοι να σκέφτονται ότι οι άνθρωποι του σήμερα, είναι λιγότερο σκεπτόμενοι και δεν θα καταλάβουν την αρχαία τραγωδία. Έτσι, την κατεβάζουν στο πεζοδρόμιο. Αυτά είναι χυδαιότητες κατά του αρχαίου δράματος και ιδιαίτερα της τραγωδίας.

Μιλάμε, όμως, για Αριστοφάνη και για Αττική κωμωδία. Ο Άκης Δήμου έφερε το έργο του Αριστοφάνη με σημερινό χιούμορ και σημερινό προβληματισμό, μέσα όμως από τη συγκεκριμένη μανιακά ουσιαστική γραφή του, και όχι τυχάρπαστα για να πούμε πέντε αστεία. Σήμερα στην κωμωδία επικρατεί το λεγόμενο gag, δηλαδή πότε θα πούμε το αστείο που ούτε καν δεν το προετοιμάζουμε, αλλά ξαφνικά το ρίχνουμε και αν πιάσει έπιασε. Αν δεν πιάσει, λέμε ότι είναι χαζός ο κόσμος και δεν το κατάλαβε. Δεν είναι έτσι τα πράγματα.

Στην κωμωδία δεν γράφουμε σκόρπια αστεία, τα οποία είναι ατάκτως γραμμένα. Η κωμωδία είναι η αξία των ανθρώπων και της ζωής τους, με τα ευτράπελα, τις χαρές και τις λύπες της. Ας πούμε ότι η κωμωδία στενεύει περισσότερο το δικό της περιθώριο προς το χιούμορ και μέσα στο αστείο αυτό, προσπαθεί από την αντίθετη πλευρά του σημαντικού προβλήματος, που είναι στη μια μεριά του νομίσματος, να φέρει ανάποδα το νόμισμα από την άλλη πλευρά του και να δούμε την ιλαρή πλευρά των πραγμάτων. Και μέσα από αυτή, ίσως πιο νηφάλια, πιο άνετα και χαρούμενα, να ερμηνεύσουμε πολλά περισσότερα πράγματα του προβληματισμού, παρά μέσα από τη δραματική του αξία, γιατί αυτή περνάει μέσα στο πετσί και στο αίμα των ανθρώπων και δεν φεύγει εύκολα από πάνω».

 

 

Ο θίασος του Ηρώνδα και ο θίασος του Αριστοφάνη

«Η αντίθεση των δύο συγγραφέων, φέρνει συγκρούσεις ανάμεσα σε δύο Χορούς και δύο θιάσους, οι οποίοι υπάρχουν πάνω στη σκηνή» συνεχίζει ο Τάσος Χαλκιάς. «Είναι ο θίασος του Ηρώνδα και ο θίασος του Αριστοφάνη. Κάποια στιγμή όλα αυτά γίνονται με την παρέμβαση του θεού Διονύσου, όπου αυτός ξύπνησε και ήθελε να πληροφορήσει το νεκρό Αριστοφάνη, γι’ αυτό και τον ανασταίνει και τον φέρνει στη ζωή. Του λέει ότι “δεν είσαι πια ο μόνος κωμωδιογράφος, υπάρχει και ένας άλλος, ο Ηρώνδας και καλό θα ήταν να μιλήσεις μαζί του και να δείτε μήπως γράψετε κάτι μαζί.

Ο Αριστοφάνης έχει τον λεγόμενο δούλο του. Αν το δούμε σε αντιστοιχία με τη σαιξπηρική εποχή και ο Σαίξπηρ καταγράφει βασιλικές προσωπικότητες, σπουδαίες και σημαντικές, όπως ο Βασιλιάς Ληρ και ο κάθε βασιλιάς έχει το λεγόμενο τρελό του. Ο τρελός, που ήταν ένα είδος συμβούλου του βασιλιά που τον συμβούλευε μέσα από το χιούμορ, μέσα δηλαδή από το καραγκιοζιλίκι. Να σημειώσουμε ότι τα καμώματα του Καραγκιόζη, δεν ήταν χαζομάρες, αλλά αντιθέτως ευφιολογήματα, ενός λαϊκού ανθρώπου, του Καραγκιόζης εν προκειμένω, για να αποφεύγει τον σκόπελο των Σουλτάνων και των πασάδων.

Ο Καραγκιόζης είναι μεγάλη φυσιογνωμία και όχι προς κοροϊδία, αλλά προς κατανόηση, γιατί οτιδήποτε κλασικό έχει το δικό του φως και σε προκαλεί να το κοιτάξεις χωρίς να τυφλωθείς. Το κλασικό πρέπει να το κατανοείς για να μπορέσεις να το κοιτάξεις κατάματα, αλλιώς καταφεύγεις σε άλλα τερτίπια και σε άλλου είδους μεταφράσεις. Βάζεις μια χλαμύδα ή καλύτερα ένα σύγχρονο κοστούμι και ένα σκισμένο τζιν, πετάς και λίγη ραπ μουσική και πηγαίνεις στην Επίδαυρο. Δεν είναι έτσι το πράγμα. Μόνο έτσι δεν είναι.

Είναι πολύ πιο αυστηρό, με την καλή έννοια του αυστηρού, όχι την ακατανόητη, αλλά την κατανοητή από τους πάντες. Λαϊκό θέαμα είναι η τραγωδία άλλωστε. Οι άνθρωποι πήγαιναν και έβλεπαν παραστάσεις επί ώρες ολόκληρες, έχοντας μαζί τους τον τορβά με το φαγητό τους. Όποιοι νομίζουν ότι είναι ιντελεκτουέλ και πάνε να το ερμηνεύσουν μέσα από άλλα πράγματα, λανθάνουν. Δεν υπήρχε πιο λαϊκή απόδοση των αρχαίων μας δραματικών κειμένων, από τις μεταφράσεις του Γιάννη Γρυπάρη ή του Σπύρου Μελά και από άλλους συγκεκριμένους ανθρώπους, οι οποίοι ήταν δάσκαλοι του γένους. Η μετάφραση ενός θεατρικού κειμένου, δεν έχει να κάνει με το πόσο γνώστης είναι κανείς της αρχαίας ελληνικής γλώσσας, καθώς η ερμηνεία των λέξεων είναι δραματουργική. Γι’ αυτό και δεν είναι εύκολο να βρεις λέξεις, όπως για παράδειγμα στην ποίηση η ίδια η λέξη λέγεται άτι και όχι άλογο. Αυτό συμβαίνει, διότι η ποίηση είναι ένα άλλο σκαλοπάτι προς την ευφυΐα, προς τη γνώση, προς το κάλος.

Όλοι οι ρόλοι έχουν πέσει σε πολύ καλά χέρια καλλιτεχνών ηθοποιών, τον Ηρώνδα ερμηνεύει ο Κωνσταντίνος Χατζησάββας, ο Ταξιάρχης Χάνος είναι ο Αριστοφάνης, ο Δημήτρης Πιατάς, ο Δούλος του Αριστοφάνη, ενώ ο Σταμάτης Γαρδέλης  είναι ο θεός Διόνυσος. Εγώ ερμηνεύω, τον Δούλο του Ηρώνδα και όλοι μαζί υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του Γιάννη Ρίγα ξεκινήσαμε μια μεγάλη περιοδεία από τη Θεσσαλονίκη,  η οποία θα ολοκληρωθεί την Τετάρτη 7 Σεπτεμβρίου στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού».

 

 

Πληροφορίες για την παράσταση «Αριστοφάνης – Ηρώνδας: Contra tempo»

Δημιουργική σύνθεση κειμένων: Άκης Δήμου
Σκηνοθεσία: Γιάννης Ρήγας
Σκηνικά-Κοστούμια: Αλεξάνδρα Σιάφκου, Αριστοτέλης Καρανάνος
Μουσική-Προσαρμογή στίχων: Γιώργος Χριστιανάκης
Χορογραφία-Επιμέλεια κίνησης: Αναστασία Κελέση
Φωτισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος
Μουσική διδασκαλία: Χρύσα Τουμανίδου
Διδασκαλία ακροβατικών: Ηλέκτρα Καρτάνου
Βοηθός σκηνοθέτη: Αντρέας Κουτσουρέλης
Βοηθός σκηνογράφων-ενδυματολόγων: Δανάη Πανά
Φωτογραφίες: Τάσος Θώμογλου
Οργάνωση παραγωγής: Φιλοθέη Ελευθεριάδου

Η μουσική της παράστασης ηχογραφήθηκε στο studio Royal Alzheimer Hall, με ηχολήπτες τον Τίτο Καργιωτάκη και τον Χρήστο Χαρμπίλα και στο studio M, με ηχολήπτες τον Γιώργο Μάνιο και Βασίλη Στεργίου.

Έπαιξαν οι μουσικοί: Γιώργος Αβραμίδης (τρομπέτα), Γιάννης Μαρίνος (τρομπόνι), Βασίλης Μπαχαρίδης (τύμπανα, κρουστά), Κώστας Τσούγκρας (ακορντεόν), Φώτης Σιώτας (βιολί, βιόλα), Νίκος Βελιώτης (τσέλο), Γιώργος Χριστιανάκης (πιάνο, πλήκτρα, κρουστά, κιθάρα).

Πρωταγωνιστούν (με σειρά εμφάνισης): Ταξιάρχης Χάνος (Αριστοφάνης-Κινησίας), Δημήτρης Πιατάς (Λέλεξ: Δούλος Αριστοφάνη -Μυρρίνη), Σταμάτης Γαρδέλης  (Διόνυσος), Κωνσταντίνος Χατζησάββας  (Ηρώνδας), Τάσος Χαλκιάς  (Ιππώναξ: Δούλος Ηρώνδα- Κέρδωνας)

Διανομή (με σειρά εμφάνισης):
Πολυξένη Σπυροπούλου (Ταξιθέτρια) Βιβή Μιτσίτσκα (Σάσα Ψαρομηλίγκου), Μαργαρίτα Αλεξιάδη  (Βίττινα), Παναγιώτης Καμμένος (Γάστρωνας- Κότταλος- Δρίμυλος), Νίκος Βατικιώτης (Πυρρίας – Σώμα – Γρύλλος- Κυρία), Ηλέκτρα Καρτάνου (Μητρίχη), Λίνος Μάνεσης (Γύλλη), Μάρα Μαλγαρινού (Λυσιστράτη), Τερέζα Καζιτόρη (Γυναίκα– Κυκνώ – Κυρία), Σπύρος Σιδέρης  (Γέρος), Θαλασσινή Βοσταντζόγλου (Μυρρίνη – Γυναίκα), Θεοφανώ Τζαλαβρά (Λαμπιτώ), Γιάννης Τσεμπερλίδης (Κλεονίκη), Βασίλης Παπαδόπουλος  (Κήρυκας), Αριστοτέλης Ζαχαράκης (Λαμπρίσκος – Οπίσθιος), Γρηγόρης Παπαδόπουλος (Θράσσα–Πρόβουλος), Βιργινία Ταμπαροπούλου  (Μητροτίμη), Ιωάννα Δεμερτζίδου (Μητρώ),Τάσος Τυρογαλάς (Κυρία), Θάνος  Κοντογιώργης (Λεωνίδας Χασαλεύρης)

Χορός
Θίασος Αριστοφάνη: Θαλασσινή Βοσταντζόγλου, Τερέζα Καζιτόρη, Θάνος Κοντογιώργης, Μάρα Μαλγαρινού, Γρηγόρης Παπαδόπουλος, Βασίλης Παπαδόπουλος, Σπύρος Σιδέρης, Θεοφανώ Τζαλαβρά, Γιάννης Τσεμπερλίδης

Θίασος Ηρώνδα: Μαργαρίτα Αλεξιάδη, Νίκος Βατικιώτης, Ιωάννα Δεμερτζίδου, Αριστοτέλης Ζαχαράκης, Παναγιώτης Καμμένος, Ηλέκτρα Καρτάνου, Λίνος Μάνεσης, Βιργινία Ταμπαροπούλου, Τάσος Τυρογαλάς

 

Πού: Ωδείο Ηρώδου Αττικού, Αθήνα

Πότε: Τετάρτη 7 Σεπτεμβρίου 2022, στις 21.00

Διάρκεια παράστασης: 90 λεπτά
 
Τιμές εισιτηρίων:
ΔΙΑΚΕΚΡΙΜΕΝΗ :  35€
Α΄ZΩΝΗ: 30€
Β΄& Γ΄ ΖΩΝΗ: 25€
ΆΝΩ  ΔΙΑΖΩΜΑ (Δ): 20 €
ΆΝΩ  ΔΙΑΖΩΜΑ (Ε): 15€
ΆΝΩ  ΔΙΑΖΩΜΑ (ΣΤ):  10€  *
ΆΝΩ  ΔΙΑΖΩΜΑ (ΣΤ):  5€ ΑΤΕΛΕΙΕΣ -Ισχύουν ατέλειες ΕΣΗΕΜΘ, ΕΣΗΕΑ, ΣΕΗ, Τμημάτων Θεάτρου, Δραματικών Σχολών, Σκηνοθετών.

*Στο άνω διάζωμα έχει ενιαία τιμή 10€ και περιλαμβάνει και τα εκπτωτικά  Φοιτητικό & Άνω των 65

Προπώληση εισιτηρίων: ntng.gr, viva.gr, 11876, wind, public, mediamarkt, Πανεπιστημίου 39 (στοά Πεσμαζόγλου)

Τηλεφωνικά: Δε-Πα 10:00-18:00 -2118008181, Σα-Κυ 10:00-18:00 – 210 3225109
ΑΜΕΑ: 210 3221 897  | Δε-Πα 10:00-17:00 & tameia@aefestival.gr

Πληροφορίες για προπώληση εισιτηρίων: http://aefestival.gr/plirofories-eisitirion/

 

 

Aκολουθούν οι εξής σταθμοί περιοδείας: 

Τετάρτη 31 Αυγούστου- Συκιές, Ανοιχτό Θέατρο Συκεών «Μάνος Κατράκης»

Τετάρτη 7 Σεπτεμβρίου- Αττική, Ωδείο Ηρώδου Αττικού

Κυριακή 11 Σεπτεμβρίου- Πειραιάς, Βεάκειο Δημοτικό Θέατρο

Τετάρτη 14 Σεπτεμβρίου-  Παπάγου, Κηποθέατρο Παπάγου