Αλίκη Στενού: «Τόσα χρόνια μετά είμαστε στο ίδιο σημείο που ακόμα και σήμερα μας απασχολούν τα ίδια ζητήματα»

Πρωτομαγιά στο ΚΠΙΣΝ με μουσική, εικαστικά, αναγνώσεις, εργαστήρια και καγιάκ
27 Απριλίου 2022
Η «Lulu» στο θέατρο Μικρό Άνεσις
28 Απριλίου 2022

H Αλίκη Στενού σκηνοθετεί την παράσταση του έργου «Πεθαίνω σαν χώρα» του Δημήτρη Δημητριάδη.

Sharing is caring!

 

Συνέντευξη στη Μαριλένα Θεοδωράκου

 

Υπογράφει τη σκηνοθεσία στην παράσταση «Πεθαίνω σαν χώρα». Η Αλίκη Στενού μιλάει στο theatermag για το έργο του Δημήτρη Δημητριάδη, το οποίο γραμμένο το 1978, μας κάνει μάρτυρες μιας χώρας που καταρρέει, σε έναν χρόνο όπου καμιά γυναίκα δεν φέρνει πια παιδί στον κόσμο. Μετά από χίλια χρόνια πολέμου και ενώ ο εχθρικός στρατός πρόκειται να περάσει από ώρα σε ώρα τα σύνορα, βλέπουμε το έθνος να διαλύεται, εξουθενωμένο από την ίδια του την ιστορία και ανίκανο πια να αντισταθεί. Η παράσταση κάνει πρεμιέρα στις 3 Μαΐου στο Bios, με τους ηθοποιούς Λίνα Κομνηνού, Συμεών Κωστάκογλου, Δήμητρα Νταντή, Αντώνης Σανιάνος και Αλίκη Στενού, ενώ μουσικός επί σκηνής είναι ο Νίκος Τουλιάτος.

 

 

«Το κείμενο του Δημήτρη Δημητριάδη, ήταν η αρχή όλων για αυτήν την παράσταση. Αφενός, είχα γυρίσει από το Λονδίνο στην Ελλάδα, όπου ζούσα αρκετό καιρό και έψαχνα τη σχέση μου με αυτή τη χώρα» λέει η σκηνοθέτις Αλίκη Στενού. «Αφετέρου, η αλήθεια είναι ότι καθώς έχω μια πολύ ιδιαίτερη σχέση με την Ελλάδα, χρόνια τώρα, ψάχνω τη σχέση μου με αυτή τη χώρα. Στο παρελθόν είχα πάει στο Βερολίνο, γύρισα, μετά έφυγα για το Μόναχο, ξαναγύρισα, πήγα στο Λονδίνο και επέστρεψα στην Ελλάδα.

Υπήρχε πάντα η αγωνία και το ερώτημα “τι είναι αυτή η χώρα για μένα;”. Τί σημαίνει για μένα συναισθηματικά, πού με μπλοκάρει και με κρατάει πίσω και μου στερεί πράγματα που ονειρεύομαι και θέλω να παλέψω γι’ αυτά. Πόσο μπορώ να τα καταφέρω επαγγελματικά εντός συνόρων και πόσο, ίσως, δεν μπορώ να τα καταφέρω εντός συνόρων και ψάχνω κάτι εκτός, στο εξωτερικό. Οπότε, από αυτό κυρίως προέκυψε μια μεγάλη σύνδεση, ακόμα και με τον τίτλο του έργου. Σε πρώτο επίπεδο το “Πεθαίνω σαν χώρα” μου μίλησε στην ψυχή σαν τίτλος και μόνο.

Στη συνέχεια, όταν άρχισα να διαβάζω το κείμενο αναλυτικά στάθηκα στον τελευταίο μονόλογο που είναι μια επιστολή προς τη χώρα, σα να μιλά με ό,τι σημαίνει αυτή η χώρα, με ό,τι βάρη υπάρχουν από προηγούμενες γενιές. Από τον πόλεμο, που όπως λέει το έργο, είναι χίλια χρόνια ήδη, και έχει γράψει πάνω στις ψυχές όλων των ανθρώπων. Κάποια στιγμή, λέει και ο ίδιος ο Δημητριάδης, ότι τα αδιέξοδα μοιάζουν σα να είναι στις ψυχές των ανθρώπων, οπότε σαν και οι ίδιοι να είναι το εμπόδιο του εαυτού τους. Δεν αρκεί μόνο ένα “κατηγορώ” σε κάτι έξω από εσένα, γιατί και εσύ είσαι μέρος αυτής της χώρας. Ο διάλογος, με το τι είναι τελικά αυτό που μας κρατάει πίσω και πως μπορούμε να το προσπεράσουμε και να πάμε σ’ ένα “μετά” που παραμένουμε αισιόδοξοι. Σ’ ένα “μετά” όπου μπορούμε να ονειρευόμαστε και να προσπαθούμε, γιατί νιώθουμε νέοι. Εκεί, ήταν που συνδέθηκα με το κείμενο πολύ, καθώς επίσης και με το σκοτάδι του κειμένου».

 

Οι ηθοποιοί της παράστασης «Πεθαίνω σαν χώρα» που σκηνοθετεί η Αλίκη Στενού. (Φωτογραφίες: Κωνσταντίνος Καρδακάρης).

 

Πέντε ηθοποιοί- αφηγητές

«Στη σκηνή είμαστε πέντε ηθοποιοί και μαζί μας είναι ο Νίκος Τουλιάτος στα κρουστά, τον οποίο και θεωρώ αναπόσπαστο κομμάτι της ομάδας μας» συνεχίζει η Αλίκη Στενού. «Είναι ένας πολύ γλυκός και δημιουργικός άνθρωπος, που μας έχει βοηθήσει με τη μουσική του. Οι πέντε ηθοποιοί, Λίνα Κομνηνού, Συμεών Κωστάκογλου, Δήμητρα Νταντή, Αντώνης Σανιάνος και εγώ, είμαστε σαν ένα είδος αφηγητών πάνω στη σκηνή.

Θεωρώ τον ρόλο αυτό, του αφηγητή, από τους πιο σημαντικούς στο θέατρο για έναν ηθοποιό: ο αφηγητής που έρχεται να πει μια ιστορία την οποία ενδεχομένως έχει ακούσει ή έχει ζήσει. Και αφήνεται λίγο ανοιχτό για το ποια είναι η χρονιά εκείνη που ξεκινάει το έργο, το οποίο είναι γραμμένο το 1978, θα μπορούσε να μιλάει για μια μακρινή χρονιά, αλλά και για το τώρα που εμάς αυτό μας απασχολεί.
Σε κάθε περίπτωση οι πέντε αφηγητές εκφράζουν την προσωπική τους αγωνία, μέσα από τη δική τους φωνή και τη δική τους επαφή -τελικά- με την Ιστορία και την κληρονομιά αυτής της χώρας.

Προσέγγισα ατομικά τον κάθε ηθοποιό και η πρώτη συζήτηση που είχαμε ήταν πάνω στην ερώτηση “ποια είναι η σχέση σου με τη χώρα”. Ξεκινάω από το προσωπικό βίωμα, πέρα από την ιστορία μας στην οποία είναι πάντα χρήσιμο να ανατρέξει κανείς, με αφορούσε αρκετά η προσωπική σύνδεση του καθενός. Νομίζω ότι σαν γενιά έχουμε φάει αρκετά χαστούκια και με ενδιαφέρει πολύ να δω που βρίσκεται η ψυχή του καθενός σε σχέση με αυτό το κείμενο. Πέρα από την ιστορία του, τα όνειρά του, τις προσπάθειές του ή τα αδιέξοδά του».

 

O Νίκος Τουλιάτος είναι ο μουσικός επί σκηνής στην παράσταση «Πεθαίνω σαν χώρα». (Φωτογραφίες: Κωνσταντίνος Καρδακάρης).

 

Η μουσική του Νίκου Τουλιάτου

«Ο Νίκος Τουλιάτος είναι μαζί μας επί σκηνής και είναι πολύ υποστηρικτικός. Είμαι πολύ χαρούμενη που ανταποκρίθηκε με πολύ θέρμη στην πρότασή μου» εξηγεί η Αλίκη Στενού. «Για το Νίκο, όλο το περιβάλλον του, ό,τι βγάζει ήχο είναι εν δυνάμει μουσικό όργανο. Είναι πάνω στη σκηνή, αναδύεται κάπως από το σκηνικό το οποίο έχει μια αποδόμηση σαν στοιχείο και ανάμεσα σε αυτά τα αποδομημένα υλικά, βρίσκει και ο Νίκος τα πατήματά του για τους ήχους που παράγει. Έχει και μια διάδραση με τους ηθοποιούς, στοιχειώδη, και είναι ένα άλλο στοιχείο το οποίο αφήνεται λίγο στον θεατή να κάνει το δικό του μοντάζ για το τι είναι ο Νίκος. Θα μπορούσα να πω ότι είναι ο χρόνος, η προηγούμενη γενιά και άλλα πολλά, αλλά θα μου άρεσε πιο πολύ να το αφήσω σε αυτό που καταλαβαίνει ο καθένας.
Είναι τόσο κρίμα που το έργο “Πεθαίνω σαν χώρα” του Δημήτρη Δημητριάδη, είναι ακόμα τόσο επίκαιρο. Είναι μια δυστοπία από πολέμους και δυστυχώς, τόσα χρόνια μετά είμαστε στο ίδιο σημείο που ακόμα και σήμερα μας απασχολούν τα ίδια ζητήματα».

 

 

Πληροφορίες για την παράσταση «Πεθαίνω σαν χώρα»

Κείμενο: Δημήτρης Δημητριάδης
Σκηνοθεσία: Αλίκη Στενού
Μουσικός Επί Σκηνής (Κρουστά): Νίκος Τουλιάτος
Σύνθεση Ηλεκτρονικού Ηχοτοπίου: Τάκης Π.
Κοστούμια/Σκηνικά: Σοφία Παπαγεωργίου
Κατασκευή σκηνικών: Αρτοδυναμική Πέλλετ
Κίνηση: Λίνα Κομνηνού
Φωνητική Διδασκαλία: Γεωργία Κατσίβελου
Σχεδιασμός Φωτισμού: Θωμάς Οικονομάκος
Βοηθός σκηνοθέτη: Δήμητρα Νταντή
Φωτογραφίες/Trailer: Κωνσταντίνος Καρδακάρης
Επικοινωνία: Χρύσα Ματσαγκάνη
Παραγωγή: ομάδα ΚΝΟΤ

Ερμηνεύουν (αλφαβητικά): Λίνα Κομνηνού, Συμεών Κωστάκογλου, Δήμητρα Νταντή, Αντώνης Σανιάνος, Αλίκη Στενού

 

Πού: Bios, Πειραιώς 84, Αθήνα, τηλ. 210 3425335, http://pireos84.bios.gr/

Πότε: από Τρίτη 3 Μαΐου 2022 και κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21.00. Έως Τρίτη 7 Ιουνίου 2022

Τιμές εισιτηρίων: 12 ευρώ (γενική είσοδος), 8 ευρώ (μειωμένο), 5 ευρώ (ατέλειες)

Διάρκεια παράστασης: 70 λεπτά

Προπώληση εισιτηρίων: Viva.gr