14 ηθοποιοί απαντούν σε 5 ερωτήσεις για την παράσταση «Η Επανάσταση δεν θα γίνει ποτέ»

Τη «Νύχτα της Κουκουβάγιας» σκηνοθετούν ο Δημήτρης Αγαρτζίδης και η Δέσποινα Αναστάσογλου
2 Απριλίου 2022
«Heart Project» την Κυριακή 10 Απριλίου στο Ξενοδοχείο Μπάγκειον
3 Απριλίου 2022

Η θεατρική ομάδα ContraTiempo παρουσιάζει την παράσταση «Η Επανάσταση δεν θα γίνει ποτέ» η οποία κάνει πρεμιέρα στις 8 Απριλίου στο Ξενοδοχείο Μπάγκειον.

Sharing is caring!

 

Συνέντευξη: Μαριλένα Θεοδωράκου

 

Υπό τον τίτλο «Η Επανάσταση δεν θα γίνει ποτέ», η νέα θεατρική ομάδα ContraTiempo συστήνεται στο αθηναϊκό κοινό. Πρόκειται για ένα έργο γραμμένο από τον Δημοσθένη Παπαδόπουλο, ο οποίος υπογράφει τη σκηνοθεσία, τα σκηνικά και τη μουσική επιμέλεια της παράστασης. Δεκατέσσερις ηθοποιοί απαντούν στις πέντε ερωτήσεις που τους έθεσε το theatermag και αφορούν στην εν λόγω παράσταση που κάνει πρεμιέρα στις 8 Απριλίου στο Ξενοδοχείο Μπάγκειον.

 

 

Ποιες ήταν οι σκέψεις σας όταν διαβάσατε το έργο «Η Επανάσταση δεν θα γίνει ποτέ»;

Μάγδα Τασούλα: Αρχικά, μού δημιουργήθηκαν πολλές απορίες, καθώς πρόκειται για ένα έργο που θέλει πολύ διάβασμα και τριβή, για να φτάσει κανείς στην ουσία του. Μιλά απόλυτα στο σήμερα, στο χθες και πιθανότατα στο αύριο. Τα ζητήματα που θέτει ο Ζαν Ζενέ στο «Μπαλκόνι» μεταφέρονται άρτια κι εξίσου ισχυρά μέσα από το διασκευασμένο κείμενο, που απλώς μεταφέρει την ιστορία πιο «σφιχτά».

Αποστόλης Παπαδημητρίου: Σκέφτηκα πως πρόκειται για ένα εξαιρετικά επίκαιρο και σκληρό έργο. Πρόκληση για τον ηθοποιό είναι η υποκριτική προσέγγιση οποιουδήποτε ρόλου, εξαιτίας των διφορούμενων ή ακόμα πιο σωστά, των αντιτιθέμενων υποκριτικών υφών που απαιτεί το έργο.

Νίκος Μυλωνόπουλος: Η πρώτη σκέψη δεν ήταν μία ήταν δύο μαζί. Πόσο επίκαιρος είναι ο Ζενέ και ότι μόνο ο Δημοσθένης θα μπορούσε να αντιληφθεί απόλυτα το έργο του.

Αλέξανδρος Πασχάλης: Oι πρώτες μου σκέψεις ήταν ότι πρόκειται για ένα πολύ επίκαιρο έργο, γι’ αυτά που μας συμβαίνουν και ότι μεταφέρονται στον θεατή με έναν ποιητικό τρόπο.

Ανδρέας Γιαννακούλας: Η πρώτη ανάγνωση με συγκίνησε πολύ. Μου άφησε πολύ έντονα συναισθήματα και πολλά ερωτήματα. Το έργο με συνεπήρε, με ενθουσιασε και με τρόμαξε. Η πρώτη μου σκέψη ήταν αν μπορώ και αν θα καταφέρω να δώσω πνοή σε αυτές τις γραμμές.

Βίκη Χαλαύτρη: Πώς ένα τέτοιο έργο υψηλής λογοτεχνίας, κεντημένο με δεξιοτεχνία και χιούμορ από τον συγγραφέα φωτίζει με αλληγορία θέματα εξουσίας και σχέσεων μέσα από μια πένα λεπίδα. Οι πιο μύχιες σκέψεις έρχονται στην επιφάνεια, αλλά έχουν κόστος. Όπως όλα όσα μας εξελίσσουν. Είναι πιο επίκαιρο από ποτέ.

Γιώργος Αντωνόπουλος: «Η Επανάσταση δεν θα γίνει ποτέ» είναι εμπνευσμένη από «Το μπαλκόνι» του Ζαν Ζενέ. Η πρώτη επαφή επομένως, ήταν αποκλειστικά με «Το μπαλκόνι», το οποίο στην πορεία μετατράπηκε στο παρόν έργο. Με το Θωμά Θάνο και το Δημοσθένη Παπαδόπουλο, διαβάσαμε πολλά έργα, το συγκεκριμένο όμως ήταν το κοινό σημείο τομής μας. Σκεφτήκαμε ενστικτωδώς περισσότερο, ότι αυτό θα είναι το έργο που θα ανεβάσουμε.

Μυρτώ Λελόβα: Με γοήτευσε το συνεχές παιχνίδι πραγματικότητας και ονείρου και η επανάσταση που σε όλο το έργο είναι προ των πυλών. Η πανδημία ήταν τότε προ των πυλών. Το έργο, ήταν δύσκολο αλλά άκρως γοητευτικό και γεμάτο ποίηση. Όλοι στο έργο θέλουν να υποδυθούν έναν ρόλο και μέσα από αυτόν να υπάρξουν ή μάλλον να εξουσιάσουν. Ίσως γιατί η πραγματικότητα είναι σκληρή και το έχουμε ανάγκη ίσως γιατί μεγαλώνουμε εγκλωβισμένοι και μόνο όταν γινόμαστε κάποιος άλλος είμαστε ελεύθεροι.

Νικόλας Αλεξίου: Πρόκειται για ένα έργο βαθιά πολιτικό χωρίς την παραμικρή ανησυχία να ταχθεί κάπου. Ένα ατόφιο ποίημα, γραμμένο σε μια γλώσσα μοναδική, από ένα ελεύθερο πνεύμα που συγγενεύει τόσο με τη διανόηση όσο και με το πεζοδρόμιο.

Ζωή Κουσάνα: Όταν διάβασα το έργο, σχεδόν έναν χρόνο πριν, σκέφτηκα ότι είναι πιο επίκαιρο από ποτέ. Και επιβεβαιώνομαι μέχρι και σήμερα, μέρα με τη μέρα όλο και πιο πολύ.

Γιάννης Νταής: Η πρώτη μου σκέψη διαβάζοντάς το, ήταν ότι θα ήθελα πάρα πολύ να ασκήσω μια από αυτές τις εξουσίες μήπως και καταφέρω και αλλάξω κάτι στον κόσμο μας, πράγμα το οποίο δεν συμβαίνει στο έργο.

Θωμάς Θάνος: Το πόσο επίκαιρο είναι το έργο αυτό.

Δήμητρα Κόκκορη: Το έργο είναι εμπνευσμένο από το «Μπαλκόνι» του Ζενέ, έργο ούτως ή άλλως αγαπημένο μου, που με τη διασκευή του Δημοσθένη Παπαδόπουλου αγάπησα περισσότερο. Δυστυχώς, είναι πιο σύγχρονο από ποτέ. Αφορά τη σκληρότητα, την πανδημία, τη δίψα για κάθε είδους εξουσία και τον πόλεμο. Είναι πραγματικά ανατριχιαστικό το πόσο επίκαιρο είναι.

Βαγγέλης Ραφαήλ Καλλίτσογλου: Αυτό το έργο ανήκει στην κατηγορία θέατρο του παραλόγου. Είναι ένα καθαρά ποιητικό έργο κι ομολογώ πως στην αρχή δεν μπορούσα να καταλάβω τη σύνδεση αυτού του ποιητικού λόγου με την υποκριτική απόδοση του. Όταν το τοπίο έγινε πιο ξεκάθαρο, το λάτρεψα!

 

Οι ηθοποιοί Βίκη Χαλαύτρη, Ζωή Κουσάνα, Νικόλας Αλεξίου, Θωμάς Θάνος, Ανδρέας Γιαννακούλας και Αποστόλης Παπαδημητρίου.

 

Ποιο είναι το θέμα του έργου;

Μάγδα Τασούλα: Η ακροβασία ψευδαίσθησης και πραγματικότητας. Οι σκοτεινές πλευρές του ανθρώπου, αυτό που ο Γιούνγκ ονόμασε «Σκιά». Η σαθρότητα του πολιτικού συστήματος και της κοινωνίας. Το όνειρο μιας Επανάστασης που δεν γίνεται ποτέ.

Αποστόλης Παπαδημητρίου: Η δράση εκτυλίσσεται σ’ έναν οίκο ανοχής ή πιο σωστά σ’ έναν οίκο ψευδαισθήσεων την ώρα που έξω βοά η εξέγερση. Πρόκειται για μια δοξολογία της Εικόνας και του Ειδώλου και βλέπουμε πως μέσα από μια μη-πραγματικότητα μπορεί το Είναι της κοινωνίας να βρει την πλήρη εμπραγμάτωση.

Νίκος Μυλωνόπουλος: Με λίγα λόγια πρόκειται για έναν εκκεντρικό οίκο ανοχής που πολίτες πληρώνουν για να μεταμφιεστούν σε ανθρώπους με αξιώματα, όπου μέσα στον οίκο ασκούν ψεύτικη εξουσία για προσωπική τους ικανοποίηση. Όμως, κάτι συμβαίνει στην πόλη και η εξουσία έρχεται στην πραγματικότητα στα χέρια τους, αλλά δεν θα κρατήσει για πολύ.

Αλέξανδρος Πασχάλης: Αφορά έναν οίκο ανοχής ψευδαισθήσεων, δηλαδή άνθρωποι επιλέγουν να υποδυθούν κάτι άλλο από αυτό που είναι μέσα σε έναν οίκο ανοχής και έξω από αυτόν τον οίκο γίνεται μια επανάσταση, μια επανάσταση που δεν γίνεται ποτέ.

Ανδρέας Γιαννακούλας: Το έργο εκτυλίσσεται μέσα σε ένα μπουρδέλο. Εκεί παίζεται ένα παιχνίδι. Όποιος εισέρχεται σε αυτό το μπουρδέλο υιοθετεί  έναν ρολο. Οι άνθρωποι μέσα στο μπουρδέλο έχουν μάθει να ζουν μέσα από την εναλλαγή ρόλων. Γι’ αυτούς, οι σχέσεις που αναπτύσσονται μεταξύ των ρόλων τους, είναι η πραγματικότητά τους.
Επομένως, δημιουργούνται μέσα σε αυτή, κάποιοι κώδικες συμπεριφοράς, συνεπώς κάποιοι θεσμοί, οι οποίοι αντικαθιστούν την πραγματική ζωή με μια εικόνα της, με το είδωλό της. Η αλήθεια, μας παρουσιάζεται μεταμφιεσμένη, αντανακλώμενη μέσα από τον παραμορφωτικό καθρέφτη των ρόλων που συσχετίζονται. Ρόλοι οι οποίοι ξεπερνούν τους ίδιους τους ανθρώπους που τους υποδύονται, υπήρχαν πριν από αυτούς και θα υπάρχουν και μετά από αυτούς, αφού είναι γέννημα της φαντασίας τους.

Είναι κομμένοι και ραμμένοι σε αυτό που θα ήθελαν να είναι και όχι σε αυτό που είναι. Δρουν και πράττουν σα να μην υπάρχει τέλος, σα να μην υπάρχει θάνατος, με αποτέλεσμα να επιζητούν όλο και περισσότερη εξουσία, ώστε να νιώσουν το αίσθημα της αθανασίας, διαταράσσοντας έτσι τη φυσική ισορροπία. Ρόλοι που γεννήθηκαν από το φόβο του θανάτου κι από τον πόνο της επίγνωσης.

Έξω από το μπουρδέλο μαίνεται μια επανάσταση, ένα όργιο ενστίκτων και σκοταδιού, μια βίαιη εξέγερση που είναι έτοιμη να απαλλαγεί από κάθε ρόλο, κάθε εικόνα, κάθε είδωλο, κάθε θεσμό, κάθε «μπουρδέλο». Θα πετύχει τον σκοπό της; Ο τίτλος απαντά. Το «γιατί» θα το δείτε στην παράσταση.

Βίκη Χαλαύτρη: Το θέμα του είναι η εξουσία, η διαστροφή και η διαστρέβλωση των σχέσεων μέσα στο πολιτικό και κοινωνικό σύστημα υπό το πρίσμα της μεταμφίεσης σε έναν οίκο ψευδαισθήσεων. Ο ρομαντισμός. Ο έρωτας. Που σταματά το όνειρο και που ξεκινάει η πραγματικότητα; Η επανάσταση έχει ξεκινήσει. Γίνεται τελικά επανάσταση;

Γιώργος Αντωνόπουλος: Το κεντρικό θέμα του έργου είναι πολύ εύκολα αντιληπτό από τις πρώτες σκηνές. Το πραγματικό του θέμα όμως, θα το αφήσουμε στη δική σας επεξεργασία. Για να δούμε τι και αν πετύχαμε κάτι;

Μυρτώ Λελόβα: Η επανάσταση που γίνεται είναι σα να μην έγινε και η ιδέα η ίδια «δολοφονείται» από αυτούς που τη γεννήσαν. Αν είχε σχήμα θα ήταν κύκλος. Ένας κύκλος. Όλα για την εικόνα και την αναγνώριση. Για την εξουσία. Και στο τέλος η μοναξιά. Και πάλι απ’ την αρχή.

Νικόλας Αλεξίου: Οι ανθρώπινες ψευδαισθήσεις. Η αποθέωση της εικόνας και η απώλεια του εαυτού. Η κρίση των ρόλων στην κοινωνία. Η απάτη της εξουσίας.

Ζωή Κουσάνα: Πρόκειται για ένα έργο-αλληγορία για τη φύση του ανθρώπου γαλουχημένου στο δυτικό πολιτισμό, την εξουσία που διαφθείρει, το σύστημα που ζει και επιβάλλεται μέσω αδικιών και προσωπικών συμφερόντων, τα όνειρα των νέων μέσα σε μια γενικότερη δυστοπία κι όλα αυτά με ένα καυστικό και έξυπνο χιούμορ που σε κάνει να αναρωτιέσαι αν πρέπει να γελάσεις ή να ουρλιάξεις! Δεν είναι αυτό επίκαιρο;

Γιάννης Νταής: Ο οίκος ψευδαισθήσεων της μαντάμ Ίρμα ή αλλιώς ο σημερινός ψηφιακός κόσμος με τις κάθε λογής «εφαρμογές», οπτικοακουστικά μέσα, gadget, ένα ψηφιακό μπουρδέλο, η μεταμοντέρνα αγορά των εικόνων που εντός διακινούνται κάθε λογής απελευθερωμένες επιθυμίες.

Θωμάς Θάνος: Με το Δημοσθένη Παπαδόπουλο και το Γιώργο Αντωνόπουλο είδαμε αρκετά έργα, όταν συζητούσαμε για τη θεατρική μας σύμπραξη. «Το Μπαλκόνι» του Ζαν Ζενέ, ήταν το έργο που μας έκανε κλικ αμέσως, διότι πέραν των υποκριτικών του απαιτήσεων, αποτελεί μια αλληγορία σχετικά με την κοινωνία, την πολιτική, την επανάσταση. Με αφορμή αυτό προέκυψε και το κείμενο της παράστασης.

Δήμητρα Κόκκορη: Σε ένα παλιό ξενοδοχείο που λειτουργεί ως ένας ιδιόρρυθμος οίκος ανοχής, πολίτες πληρώνουν για να μεταμφιεστούν σε ανθρώπους με υψηλά αξιώματα και να ασκήσουν εξουσία. Στην πόλη έχει ξεκινήσει εξέγερση. Ο υποκινητής της εξέγερσης αναζητείται. Τα πρόσωπα που πληρώνουν για να υποδυθούν τους ρόλους, γίνονται τα πραγματικά πρόσωπα μιας κυβέρνησης που σκοπό έχει να πατάξει κάθε επαναστατική κίνηση, ώστε να συνεχίσει να διοικεί ανενόχλητη, παραβιάζοντας βασικά ανθρώπινα δικαιώματα και λειτουργώντας υπέρ ενός συστήματος που έχει σαν βάση το χρήμα και το προσωπικό συμφέρον.

Βαγγέλης Ραφαήλ Καλλίτσογλου: Από φιλοσοφική άποψη το έργο ασχολείται με την μάχη της αυθόρμητης συμπεριφοράς του ανθρώπου, η οποία προέρχεται μόνο από τη γενετική πληροφορία με την επιβαλλόμενη «ηθική» συμπεριφορά η οποία προέρχεται από τις επιρροές που δεχόμαστε. Από πολιτικό κοινωνική άποψη, πραγματεύεται την σχεδόν ερωτική εξάρτηση που έχουν η εξουσία και η αντίσταση μεταξύ τους. Πόσο καλά συμπληρώνει η μία την άλλη; Πόσο η μία είναι μέρος της άλλης;

 

Οι ηθοποιοί Μυρτώ Λελόβα, Δήμητρα Κόκκορη, Αλέξανδρος Πασχάλης, Γιώργος Αντωνόπουλος, Γιάννης Νταής, Μάγδα Τασούλα, Βαγγέλης Ραφαήλ Καλλίτσογλου και Νίκος Μυλωνόπουλος.

 

Θα θέλατε να μας πείτε λίγα λόγια για το ρόλο που ερμηνεύετε;

Μάγδα Τασούλα: Στο έργο έχω τέσσερις διαφορετικούς ρόλους, οι τρεις εκ των οποίων είναι ρόλοι μέσα στους ρόλους. Η Εξομολογουμένη, η Κλέφτρα και η Πόρνη είναι γυναίκες που δουλεύουν στον Οίκο. Ντύνονται και «παίζουν» αυτό που τους ζητά ο κάθε πελάτης. Η μία, μάλιστα, δυσκολεύεται να εισχωρήσει στην ψευδαίσθηση, γιατί ανησυχεί με όσα γίνονται έξω. Ο τέταρτος ρόλος μου είναι μια φωτογράφος.

Αποστόλης Παπαδημητρίου: Ερμηνεύω το ρόλο του Επισκόπου, ενός εκ των εκπροσώπων της Εξουσίας. Ένας μάλλον κόντρα-ρόλος, όπως συνηθίζουμε να λέμε, με μεγάλο σκηνικό ενδιαφέρον.

Νίκος Μυλωνόπουλος: Στην παράσταση υποδύομαι τον Στρατηγό που είναι ο ανώτατος στρατιωτικός βαθμός. Μεταμφιέζομαι, λοιπόν, από απλός πολίτης σε στρατηγό που είναι επιφορτισμένος από την ηγεσία του στρατού του πολέμου και τις συνέπειες αυτού, ο οποίος αναζητεί εν τέλη έναν ένδοξο ψεύτικο θάνατο.

Αλέξανδρος Πασχάλης: Υποδύομαι έναν Σκλάβο του Οίκου ανοχής. Υπάρχουν δύο Σκλάβοι σε όλο το έργο που ουσιαστικά αντικατοπτρίζουν τον απλό λαό. Αυτόν που δέχεται αμάσητες τις εξελίξεις, τα νέα μέτρα, τα μνημόνια και απλά αυτός συνεχίζει να κυλάει τη ζωή του για τους άλλους από πάνω.

Ανδρέας Γιαννακούλας: Ερμηνεύω έναν σκλάβο του μπουρδέλου. Ο σκλάβος μοιάζει με ένα κεράκι που σιγοκαίει ξεχασμένο, σε μια γωνιά που κανείς δεν νοιάζεται. Κάνει όλες τις δουλειές του μπουρδέλου, είναι αθόρυβος, πέρνα απαρατήρητος. Μιλάει μόνο μια φορά στο τέλος, όταν τον ρωτούν, όταν τον προστάζουν να μιλήσει.
Μια τραγική φιγούρα, ένας άνθρωπος καταδικασμένος στο πεπρωμένο του, το οποίο και έχει αποδεχτεί. Δεν του έχει μείνει τίποτα, παρά μόνο η αλήθεια του.

Βίκη Χαλαύτρη: Η Ίρμα, είναι η διευθύντρια ενός ιδιόρρυθμου οίκου ψευδαισθήσεων. Μέσα από την μεταμφίεση, προσφέρει στους πελάτες τη δυνατότητα να ασκήσουν την αντίστοιχη εξουσία που επιθυμούν. Μέσα από τα είδωλα του Επισκόπου, του Στρατηγού και του Δικαστή, αναπαρίστανται οι σκοτεινές πλευρές της εξουσίας.

Γιώργος Αντωνόπουλος: Εγώ καμώνομαι έναν άνθρωπο, ο όποιος σε έναν οίκο ανοχής παίζει το ρόλο του δικαστή. Η λέξη-κλειδί είναι η «εξουσία».

Μυρτώ Λελόβα: Η Κάρμεν έχει σταματήσει να εργάζεται ως πόρνη και διαχειρίζεται τα οικονομικά του οίκου, καθώς η διευθύντριά του την κρατάει δίπλα της ως βοηθό. Ο κόσμος της είναι το μπουρδέλο, όπως λέει και η ίδια. Ζει για τις μεταμφιέσεις που έκανε η ίδια και για τις αναπαραστάσεις του πορνείου, χωρίς να έχει πλήρη επίγνωση της πραγματικότητας. Υπομονετικά, παραμένει στο σκοτάδι και ονειρεύεται το φως. Η Κάρμεν μένει στη σιωπή. Είναι μέρος του παιχνιδιού και το υπηρετεί πιστά. Βρέθηκε εκεί, παραμένει εκεί, βουτάει στον ονειρικό μη υπαρκτό κόσμο της και συνεχίζει να ζει. Όταν μετά την πανδημία ξέσπασε ο πόλεμος στην Ουκρανία, σκέφτηκα και εμείς τι κάνουμε; Τίποτα. Παρακολουθούμε τις εξελίξεις. Μένουμε στη σιωπή.

Νικόλας Αλεξίου: Είμαι ο «Απεσταλμένος» της βασίλισσας. Ένας εκπρόσωπος του παλατιού, που την κρίσιμη στιγμή της πολιορκίας του βρίσκεται κι αυτός, διόλου τυχαία, στον οίκο ανοχής για να εκτελέσει το διπλωματικό του καθήκον.

Ζωή Κουσάνα: Εγώ ερμηνεύω την Σαντάλ. Η Σαντάλ είναι ένα νέο κορίτσι που το έσκασε από το «σύστημα» με το όνειρο να το ανατρέψει, να το αλλάξει και να βοηθήσει και η ίδια στην κοινωνική αλλαγή, στην επανάσταση. Αλλά μάλλον συνειδητοποιεί ότι το να το σκάσει δεν είναι τόσο απλό.

Γιάννης Νταής: Ο αρχηγός της Αστυνομίας, που όλοι περιμένουν να έρθει και κυρίως η μαντάμ Ίρμα, δυσανασχετεί σε έντονο βαθμό καθώς δεν βρίσκεται ούτε ένας πελάτης να τον υποδυθεί σε αυτόν τον οίκο ψευδαισθήσεων για να περάσει στην αιωνιότητα που τόσο πολύ επιθυμεί.

Θωμάς Θάνος: Ερμηνεύω τον Ροζέ, τον υδραυλικό του οίκου. Είναι ένα νέο παιδί και υποκινητής της επανάστασης.

Δήμητρα Κόκκορη: Η Παλόμα είναι ένα πλάσμα που ακροβατεί ανάμεσα στη ζωή και το θάνατο. Το φως και το σκοτάδι. Εγκλωβισμένη κι αυτή μέσα σ’ αυτόν τον «Οίκο Ψευδαισθήσεων» δραπετεύει μόνο για λίγα λεπτά τυλιγμένη στη λευκή μοναξιά της, «δυστυχώντας με την τέχνη της», όπως λέει κι ο Ζενέ.

Βαγγέλης Ραφαήλ Καλλίτσογλου: Υποδύομαι τον Αρτύρ ή αλλιώς Δήμιος. Αυτός είναι ο νταβατζης του μπουρδέλου. Πιστός στην Ίρμα, την Μαντάμ του μπουρδέλου. Ο Αρτύρ είναι συνεσταλμένος. Αισθάνεται το τέλος που έρχεται. Είναι μια αινιγματική φιγούρα.

 

 

Πώς ήταν η συνεργασία σας με τον σκηνοθέτη της παράστασης Δημοσθένη Παπαδόπουλο;

Μάγδα Τασούλα: Είναι μεγάλη τύχη που συνεργάστηκα μαζί του, γιατί με τις γνώσεις και το ταλέντο του με εμπνέει και μαθαίνω δίπλα του, ενώ ταυτόχρονα μπορώ να του απευθυνθώ σαν φίλη. Δεν έχει πάνω του τίποτα το επιτηδευμένο που μπορεί να κομπλάρει έναν νέο ηθοποιό. Είναι απλός, κάνει χαβαλέ, βγάζει πολλή δουλειά και οριακά ξεχνάς ότι είσαι σε πρόβα.

Αποστόλης Παπαδημητρίου: Ο Δημοσθένης, ο οποίος ήταν και δάσκαλος μου στη δραματική σχολή, είναι θαρρώ ένας εξαιρετικά εμπνευσμένος και διαυγής σκηνοθέτης που μεταδίδει ξεκάθαρα τις απαιτήσεις του, καθώς αναλύει σε βάθος το έργο με το οποίο εμπλέκεται και μας το μεταφέρει σ’ εμάς τους ηθοποιούς. Είναι ένας άνθρωπος που θαυμάζω και είναι ευλογία να δουλεύει κανείς μαζί του.

Νίκος Μυλωνόπουλος: Ο Δημοσθένης είναι ένας ωραίος άνθρωπος και ακόμα ωραιότερος σκηνοθέτης. Τον είχα καθηγητή στην σχολή, οπότε ήξερα που έμπλεκα. Η συνεργασία μας είναι εξαιρετική, δύσκολη μεν εξαιρετική δε, γιατί είναι ένας σκηνοθέτης με απαιτήσεις πολλές, δουλεύει πολύ σκληρά ο ίδιος και θέλει το καλύτερο από τους ηθοποιούς του και το καταφέρνει. Μιλάμε για την λεπτομέρεια της λεπτομέρειας, που είναι και το καλύτερο της υπόθεσης στην συνεργασία μας, διότι μου ταιριάζει απόλυτα η μέθοδός του.

Αλέξανδρος Πασχάλης: Εξαιρετική. Με τον Δημοσθένη Παπαδόπουλο πρωτοσυναντηθήκαμε στη σχολή και ήδη από τότε υπάρχει χημεία. Πλέον, σαν σκηνοθέτης μου μπορώ να πω ότι είναι μια μεγάλη και όμορφη εμπειρία και ότι μαθαίνω πολλά χρήσιμα πράγματα μαζί του.

Ανδρέας Γιαννακούλας: Εξαιρετική. Ο Δημοσθένης Παπαδόπουλος εκτός από σκηνοθέτης μου είναι και δάσκαλος. Τον αγαπώ πολύ.

Βίκη Χαλαύτρη: Η συνεργασία με τον Δημοσθένη Παπαδόπουλο είναι γεμάτη από πάθος, έρωτα και πίστη για τη δουλειά. Για το θέατρο. Είναι ένας υπέρ ταλαντούχος καλλιτέχνης, γενναιόδωρος, έχει ένα όραμα και το υπερασπίζεται μέχρι τέλους. Και ως ηθοποιός και ως σκηνοθέτης. Και μια αξιοζήλευτη επιμονή. Είναι τεράστια τύχη και χαρά να δουλεύω μαζί του. Μας πρόσφερε το δώρο να συναντηθούμε και να δημιουργήσουμε κάτι τόσο σπουδαίο σε πολύ δύσκολες συνθήκες. Είμαι ευγνώμων.

Γιώργος Αντωνόπουλος: Ήταν μία πολύπλοκη και πολυεπίπεδη συνεργασία. Επειδή με τον Θωμά Θάνο κάναμε και την παραγωγή της παράστασης, δεν είχαμε μία απλή συνεργασία ηθοποιού-σκηνοθέτη. Αυτό που μπορώ να πω είναι ότι άξιζε τον κόπο, ήταν μία καλή αρχή. Ελπίζω να φανεί και επί σκηνής όλη η δουλειά που έγινε.

Μυρτώ Λελόβα: Τα μάτια του Δημοσθένη όταν δουλεύει παίρνουν φωτιά. Αυτό με γοητεύει και με «σηκώνει από τη θέση μου». Είναι απαιτητικός, αλλά  πάντα μαζί μας με τον τρόπο του. Να σε παίρνει κάποιος από το χεράκι χωρίς να θελήσει να το καταλάβεις για να ξέρεις πάντα ότι είσαι εσύ που το κάνει. Εσύ, ο ηθοποιός. Εσύ, ο άνθρωπος. Και πάνω απ’ όλα η ιστορία. «Να πούμε την ιστορία πρώτα απ’ όλα για να καταλάβει αυτός που θα έρθει». Αυτό λέει πάντα ο Δημοσθένης. Και συμφωνώ απόλυτα. Να ακουστεί πεντακάθαρα η ιστορία που αφηγούμαστε. Παραμένει δάσκαλος.

Νικόλας Αλεξίου: Είναι ευτύχημα  να έχεις ένα σκηνοθέτη που αγαπάει αυτό που κάνει, επιλέγει πάντα αυτό που τον εκφράζει πραγματικά και καταφέρνει να σε εμπνεύσει με τη στάση του. Είναι απόλυτα δοσμένος στην πρόβα και καταφέρνει να κερδίσει το καλύτερο από τον καθένα μας.

Ζωή Κουσάνα: Ο Δημοσθένης είναι ένας έντονος, ευφυής και φοβερά ταλαντούχος καλλιτέχνης. Και ως ηθοποιός και ως σκηνοθέτης. Το να δουλεύει κανείς μαζί του, είναι μια εμπειρία μοναδική και λατρεμένη. Είναι πιστός, δημιουργικός και μαζί του μπαίνουμε όλοι σ’ ένα «τρανς», όπως συνηθίζει να λέει, δημιουργικότητας! Μέσα σε πολύ δύσκολους καιρούς, εμείς δημιουργούσαμε και χανόμασταν σε κόσμους, όχι και τόσο μακρινούς απ’ τον δικό μας. Είναι μεγάλη μου τιμή και χαρά. Νιώθω ευγνωμοσύνη και αγάπη. Απέραντη.

Γιάννης Νταής: Το λειτούργημά του έχει εκείνη την ευγένεια που είναι απαραίτητη για να προτείνει στους ονειροπόλους ηθοποιούς, σαν και μας, μια εικόνα που θα μας παρηγορούσε.

Θωμάς Θάνος: Υπέροχη όπως πάντα. Υπήρξε δάσκαλός μου στη δραματική σχολή και τον γνώριζα καλά. Όποτε, όλα κύλησαν αρμονικά.

Δήμητρα Κόκκορη: Με τον Δημοσθένη Παπαδόπουλο πέρα από το ότι ήταν δάσκαλός μου στη δραματική σχολή Βεάκη, έχουμε συνεργαστεί ξανά στο παρελθόν σε παραστάσεις του και ως ηθοποιός και ως βοηθός του, σε έργο που σκηνοθετούσε και έπαιζε. Πράγμα που από μόνο του, δηλώνει πόσο πολύ εκτιμώ τον ίδιο και τη δουλειά του. Πέρα από την αισθητική του με την οποία συνδέομαι απόλυτα, μ’ αρέσει πολύ ο τρόπος που αφηγείται τις ιστορίες σε καθετί που διασκευάζει και σκηνοθετεί. Το σημαντικότερο όλων όμως, είναι το γεγονός ότι δουλεύει με μεγάλη λεπτομέρεια τα πάντα, συγχρόνως αφήνει χώρο να αναπνεύσεις μέσα σε όλο αυτό και πάντα φωτίζει την καλύτερη εκδοχή του εκάστοτε ηθοποιού, με αποτέλεσμα να δημιουργεί μεγάλη ασφάλεια στον ηθοποιό που σκηνοθετεί.

Βαγγέλης Ραφαήλ Καλλίτσογλου: Αυτή είναι η πρώτη φορά που δουλέψαμε μαζί. Αρχικά ομολογώ ότι δεν καταλάβαινα και πολλά. Ο Δημοσθένης είναι ένας σκηνοθέτης στη κορυφή της καριέρας του και εγώ ένας ηθοποιός στο ξεκίνημα. Δυσκολευόμουν να ακολουθήσω τις υποκριτικές του οδηγίες. Στο δεύτερο μισό διάστημα των προβών μας, άρχισα να αντιλαμβάνομαι και να αποδίδω όπως έπρεπε. Έπειτα, πήρα φόρα και πέρα από το ρόλο του ηθοποιού ανέλαβα και το ρόλο του βοηθού σκηνοθέτη. Η συνεργασία μας είναι πολύ καλή και αποτελεί πάντα για μένα σχολείο.

 

 

Μπορείτε να μας περιγράψετε μια σκηνή από την παράσταση, ίσως κάποια που ξεχωρίζετε εσείς;

Μάγδα Τασούλα: Δεν θα προδώσω τίποτα, ελάτε να μας δείτε στις 8 Απριλίου!

Αποστόλης Παπαδημητρίου: Η σκηνή που με συγκινεί περισσότερο  είναι η σκηνή των σκλάβων που συναντούμε προς το τέλος του έργου, και μου είναι δύσκολο να βρω τις λέξεις να σας την περιγράψω, ίσως εξαιτίας των πολύ έντονων συναισθημάτων που μου γεννά κάθε φορά.

Νίκος Μυλωνόπουλος: Δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάποια σκηνή της παράστασης. Θα αφήσω το κοινό να το κάνει αυτό.

Αλέξανδρος Πασχάλης: Υπάρχει μια σκηνή που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί σαν ένα «ιεροτελεστικό» του οίκου. Δεν μπορώ να πω περισσότερα γι’ αυτή τη σκηνή, γιατί είναι τόσο μοναδική που καλό θα είναι να ξαφνιαστείτε όμορφα. Η μόνη λέξη που ταιριάζει είναι «Ιεροτελεστικό».

Ανδρέας Γιαννακούλας: Μου είναι πολύ δύσκολο να ξεχωρίσω μια σκηνή. Όλη η παράσταση είναι σαν ένα όνειρο, ένα ποίημα, που δίνει την ευκαιρία στον θεατή να καθρεφτιστεί.

Βίκη Χαλαύτρη: Θα προτιμούσα να μην φανερώσω ποια σκηνή ξεχωρίζω, διότι κάθε σκηνή είναι αποκάλυψη. Μπορώ να πω όμως ότι ούσα μαζί με τόσο ταλαντούχους συναδέλφους, κάθε σκηνή που βιώνουμε είναι μοναδική. Και κάθε φορά ακόμη πιο δυνατή.

Γιώργος Αντωνόπουλος: Ξεχωρίζω αρκετές σκηνές, γιατί το έργο όσο προχωράει κλιμακώνεται σε μία σκηνή, η οποία ανατρέπει τα πάντα και δίνει έναρξη σε μία άλλη, μέχρι και αυτή να κλιμακωθεί με τη σειρά της, δίνοντας έναρξη στην επόμενη και ούτω καθεξής. Είναι ένα έργο πολλών ανατροπών, όπως γίνεται και στην πραγματική ζωή, στο τέλος γυρνάει στην αρχή του.

Μυρτώ Λελόβα: Θα γράψω μια φράση από το έργο που με συγκίνησε βαθιά από την πρώτη στιγμή, γιατί σκηνή δε μπορώ να ξεχωρίσω. «Βάζουμε όλα μας τα δυνατά να σαπίσουμε όρθιοι. Δεν είναι όμως εύκολο. Πιστέψτε με. Η ζωή θέλει να είναι πιο δυνατή. Η ζωή θέλει να είναι πιο δυνατή».

Νικόλας Αλεξίου: Υπάρχει μια σκηνή που χαζεύω κάθε φορά, χωρίς να συμβαίνει κάτι το συνταρακτικό. Είναι δύο σκλάβοι μέσα σ’ ένα κουτί. Ο ένας όρθιος μονολογεί κι ο άλλος δίπλα του κάθεται σιωπηλός στα γόνατα κι είναι σα να μιλάει κι εκείνος.

Ζωή Κουσάνα: Να ξεχωρίσω κάποια σκηνή; Όχι όχι, πολύ δύσκολη ερώτηση. Ξεχωρίζω όμως τους ηθοποιούς της παράστασης έναν προς έναν. Είναι φοβεροί καλλιτέχνες και παιδιά με πίστη και όνειρα. Αυτό και μόνο κάνει καθε σκηνή στα μάτια μου ξεχωριστή.

Γιάννης Νταής: Η Σκηνή Σανταλ-Ροζέ.

Θωμάς Θάνος: Δεν μπορώ να πω πολλά, αλλά η σκηνή της πρώτης εμφάνισης του απεσταλμένου της βασίλισσας είναι μία από αυτές που ξεχωρίζω.

Δήμητρα Κόκκορη: Θεωρώ ότι το έργο έχει πολλές και δυνατές στιγμές, παρ’όλα αυτά υπάρχει μια σκηνή που με συγκλονίζει από την πρώτη μέρα της πρόβας μέχρι και σήμερα. Αναφέρομαι στη σκηνή του «Μπαλκονιού». Φυσικά δεν θα την περιγράψω, γιατί θα την «φτωχύνω», αλλά πραγματικά μου κάνει εντύπωση που μετά από τόσο καιρό προβών με συγκινεί ακόμη τόσο πολύ.

Βαγγέλης Ραφαήλ Καλλίτσογλου: Πολλές! Δεν είναι όμως σκηνές. Είναι στιγμές. Επειδή δεν μου αρέσει όμως να μιλάω για την υπόθεση του έργου, γιατί θέλω ο θεατής να μην ξέρει τι τον περιμένει, θα τα πω λίγο αφαιρετικά. Μου αρέσει ο επαναστάτης και η γυναίκα σύμβολο!

 

 

Πληροφορίες για την παράσταση «Η Επανάσταση δεν θα γίνει ποτέ»

Κείμενο – Σκηνοθεσία – Σκηνικά – Μουσική Επιμέλεια: Δημοσθένης Παπαδόπουλος
Κοστούμια: Αλέξιος Φούκος
Φωτισμοί: Δημοσθένης Παπαδόπουλος, ομάδα ContraTiempo
Κοσμήματα: Μαριλένα Παπαδοκωνσταντάκη

Παίζουν με σειρά εμφάνισης
Ίρμα: Βίκη Χαλαύτρη
Κάρμεν: Μυρτώ Λελόβα
Επίσκοπος: Αποστόλης Παπαδημητρίου
Εξομολογουμένη, κλέφτρα, πόρνη, φωτογράφος: Μάγδα Τασούλα
Σκλάβος, Φωτογράφος: Ανδρέας Γιαννακούλας
Σκλάβος, Φωτογράφος: Αλέξανδρος Πασχάλης
Στρατηγός: Νίκος Μυλωνόπουλος
Παλόμα: Δήμητρα Κόκκορη
Δικαστής: Γιώργος Αντωνόπουλος
Αρτύρ, Φωτογράφος: Βαγγέλης Ραφαήλ Καλλίτσογλου
Πρέσβης, Αρχηγός της Αστυνομίας: Γιάννης Νταής
Απεσταλμένος: Νικόλας Αλεξίου
Ροζέ: Θωμάς Θάνος
Σαντάλ: Ζωή Κουσάνα

Βοηθοί σκηνοθέτη: Βαγγέλης Ραφαήλ Καλλίτσογλου, Ντίνος Ψυχογιός
Social media: Ζωγραφιά Πουγάτσια

Υπεύθυνη Επικοινωνίας: Μαρίκα Αρβανιτοπούλου

 

Πού: Ξενοδοχείο Μπάγκειον, Πλατεία Ομονοίας 18

Πότε: από 8 Απριλίου 2022 και κάθε Παρασκευή και Σάββατο στις 21.00. Έως 21 Μαΐου 2022

Διάρκεια παράστασης: 100 λεπτά

Τιμές εισιτηρίων: 12 ευρώ (κανονικό), 8 ευρώ (μειωμένο)

Προπώληση εισιτηρίων: www.ticketservices.gr/event/omada-contratiempo-i-epanastasi-den-tha-ginei-pote/

 

Σημείωμα ομάδας

Η ContraTiempo ιδρύθηκε και οργανώθηκε από τον Θωμά Θάνο και Γιώργο Αντωνόπουλο. Οι δυο τους συναντήθηκαν για πρώτη φορά, σαν σπουδαστές, στη Δραματική Σχολή. Από τότε, ως φίλοι, αρχίζουν να επεξεργάζονται την ιδέα δημιουργίας μιας καλλιτεχνικής ομάδας. Με το τέλος των σπουδών τους, η θεωρία γίνεται πράξη και συνεργάζονται τόσο στο θέατρο όσο και στη μουσική. Ο τελικός στόχος επιτυγχάνεται το 2021 με το επίσημο άνοιγμα της ContraTiempo.
Στόχος της είναι να δραστηριοποιηθεί καλλιτεχνικά σε όλα τα είδη που αφορούν τον πολιτισμό και τις παραστατικές τέχνες. Να αναδείξει νέες προτάσεις, να δώσει στέγη σε καινούργιες ιδέες, να δοκιμάσει, να συνεργαστεί. Τέλος να ανεβάσει παραγωγές, με σκοπό τη διάδοση του θεάτρου, της μουσικής, του χορού…για όλο τον κόσμο, για όλες τις κοινωνικές ομάδες. Γιατί ο πολιτισμός είναι είδος πρώτης ανάγκης!

 

*Η παράσταση θα λειτουργήσει σύμφωνα με τις επικαιροποιημένες οδηγίες ασφαλούς διεξαγωγής ζωντανών θεαμάτων, ακροαμάτων & λοιπών παραστατικών τεχνών σε κλειστούς χώρους.