Δημήτρης Γαλάνης: «Η παράσταση “Κόκκινα Φανάρια” βοηθά έναν άνθρωπο με τραύματα να δει το φως»

Οι μονόλογοι «Φροσύνη» και «Πασού» επιστρέφουν στο Θέατρο Άβατον
26 Φεβρουαρίου 2022
«RABBITHOLE: ελεύθερη πτώση χωρίς ξεκάθαρο προορισμό» από την ομάδα Invain
26 Φεβρουαρίου 2022

Ο ηθοποιός Δημήτρης Γαλάνης στην παράσταση «Κόκκινα Φανάρια» που σκηνοθετεί ο Βασίλης Μπισμπίκης στον Τεχνοχώρο Cartel.

Sharing is caring!

 

Συνέντευξη στη Μαριλένα Θεοδωράκου

 

Μια σκηνή η οποία έχει εντυπωθεί στο μυαλό μου είναι εκείνη όπου ο Δημήτρης Γαλάνης «ανοίγει» την ψυχή του στην αγαπημένη του, ενώ κάνει ντους μπροστά στα μάτια των θεατών. Τα λόγια του έχουν πόνο και προκαλούν ένα δυνατό χτύπημα στο στομάχι.
Εκεί που τα δίνει όλα είναι όταν μεταμορφώνεται σε Freddie Mercury και τραγουδά το «Bohemian Rhapsody» των Queen, ενώ έχει προηγηθεί, λίγες σκηνές πριν, το τραγούδι «Freedom» του George Michael.

Τα παραπάνω συμβαίνουν στην παράσταση «Κόκκινα Φανάρια» η οποία ανεβαίνει κάθε Σάββατο, Κυριακή και Δευτέρα στον Τεχνοχώρο Cartel. O Δημήτρης Γαλάνης μιλάει στο theatermag για τη γνωριμία του με το σκηνοθέτη της παράστασης, Βασίλη Μπισμπίκη, το ρόλο που ερμηνεύει και την απήχηση που έχει η παράσταση στο κοινό.

 

«Με τον Βασίλη Μπισμπίκη είχαμε γνωριστεί το 2017 στην παράσταση “Cabaret” στο θέατρο Παλλάς, όπου παίζαμε και οι δύο ως ηθοποιοί» λέει ο ηθοποιός Δημήτρης Γαλάνης για την πρώτη του συνάντηση με τον σκηνοθέτη των θεατρικών Φαναριών. «Τότε, μού είχε κάνει μια πρόταση να δουλέψουμε μαζί σε μια παράσταση που ετοίμαζε. Όμως, εκείνη την εποχή είχα ήδη κανονίσει μια άλλη συνεργασία και ενώ το ήθελα πολύ, δεν μπορούσα να πω ναι.
Οι δρόμοι μας συναντήθηκαν λίγα χρόνια αργότερα και συγκεκριμένα σε μια πρεμιέρα, όπου του είπα ότι είμαι διαθέσιμος και θα ήθελα να συνεργαστούμε. Μια εβδομάδα μετά, με πήρε τηλέφωνο και μου πρότεινε να δουλέψουμε μαζί στα “Κόκκινα Φανάρια”. Ήταν το 2019, οι πρόβες για την παράσταση είχαν ήδη ξεκινήσει και εγώ πήγα ως αντικατάσταση ενός άλλου ηθοποιού».

 

 

Η προετοιμασία του ρόλου

«Κάποιοι ρόλοι βασίζονται στο θεατρικό έργο “Το σπίτι με τα κόκκινα φανάρια” του Αλέκου Γαλανού, ενώ κάποιοι άλλοι έχουν δημιουργηθεί εκ νέου και πατούν πάνω στη διασκευή και τη δραματουργία που έχουν κάνει ο Βασίλης Μπισμπίκης και ο Χρήστος Νικολόπουλος» συνεχίζει ο Δημήτρης Γαλάνης.
«Για παράδειγμα, ο δικός μου ρόλος ο Δημήτρης, δεν λέγεται Δημήτρης στο αρχικό κείμενο, ενώ στην ταινία “Τα Κόκκινα Φανάρια” που έχει σκηνοθετήσει ο Βασίλης Γεωργιάδης είναι ο αντίστοιχος ρόλος της Μαίρης Χρονοπούλου.

Ο Βασίλης Μπισμπίκης έχει έναν ιδιαίτερο τρόπο για να φτάσει ο ηθοποιός όσο πιο κοντά γίνεται στο ρόλο του. Έτσι, κάθε ηθοποιός ετοιμάζει ένα βιογραφικό του ρόλου του πάνω στον χαρακτήρα που θα ερμηνεύσει. Ένα βιογραφικό ρόλου, που αφορά στον τρόπο που φανταζόμαστε τον χαρακτήρα από τα παιδικά του χρόνια μέχρι την πρώτη του εμφάνιση στη σκηνή. Είναι μια διαδικασία που προσωπικά δεν την ήξερα, δεν είχα δουλέψει ξανά με αυτόν τον τρόπο. Αυτό με ιντρίγκαρε πολύ και μου άρεσε.

Ο δικός μου ρόλος, ο Δημήτρης, είναι ένας άνθρωπος που έχει περάσει τραυματικά παιδικά χρόνια, έχει κακοποιηθεί από τους γονείς του και από την κοινωνία. Έχει αποφασίσει ότι θέλει να φοράει μια μάσκα και δεν θέλει να δείχνει τα αληθινά του συναισθήματα. Δεν θέλει να δείχνει ότι είναι ευαίσθητος και έτσι έχει κλειστεί στον εαυτό του φορώντας μια μάσκα.

Ξαφνικά, όμως, έρχεται ο έρωτας και αυτή η μάσκα σιγά σιγά φεύγει. Ερωτεύεται μια κοπέλα, τη Ρόζα, την οποία ερμηνεύει η Ερατώ Αγγουράκη, και είναι σα να ξαναγεννιέται μέσα από τον έρωτα, σα να βρίσκει τον εαυτό του. Αρχίζει και εμπιστεύεται ξανά τους ανθρώπους. Για κάποιο λόγο, γίνεται κάτι στο τέλος και μαθαίνει ότι ο συγκεκριμένος έρωτας του έχει πει ένα ψέμα, που του ξύνει πάλι τις πληγές του παρελθόντος. Ωστόσο, γίνεται κάτι πολύ ωραίο στο τέλος που δεν θα ήθελα να αποκαλύψω».

 

 

Τακούνια, μακιγιάζ και πάμε!

«Το μακιγιάζ μας είναι πολύ έντονο, ωστόσο στην ομάδα μας είχαμε τον Γιάννη Παμούκη ο οποίος έχει επιμεληθεί το μακιγιάζ και τον σχεδιασμό των χτενισμάτων των ηθοποιών. Μπορώ να πω ότι μέσα σε δύο ραντεβού που κάναμε, ο Γιάννης με έμαθε να βάφομαι μόνος μου. Και για τα παπούτσια με τα ψηλά τακούνια, που όλοι μας φοράμε, δεν είναι τόσο δύσκολο τελικά να περπατάω πάνω σε αυτά. Απλά, χρειάζεται λίγη προπόνηση. Τα φορούσαμε, άλλωστε, για αρκετές ώρες όσο κάναμε πρόβες για μήνες -μπορεί και δέκα ώρες την ημέρα- οπότε τώρα μας φαίνεται λες και φοράμε αθλητικά!

Σε κάθε παράσταση, κάθε βράδυ εισπράττουμε κάτι διαφορετικό. Λες και εμείς παίζουμε διαφορετικά, λες και ο κόσμος είναι αλλιώτικος κάθε βράδυ. Υπάρχουν στιγμές που ο κόσμος γελάει και συμμετέχει στα αστεία, υπάρχουν όμως και βραδιές που ακούς το κλάμα και τον λυγμό που κάποιος από το κοινό θέλει να το πνίξει. Εκείνες τις στιγμές σκέφτομαι ότι είναι ωραίο αυτό που κάνω, γιατί εμπεριέχει το γέλιο και τη συγκίνηση, αλλά και μαθήματα για τους νέους και για όλους τους ανθρώπους.

Μετά το τέλος της παράστασης, μας έχουν προσεγγίσει θεατές 50-60 χρονών και με δάκρυα στα μάτια μας λένε “μπορώ να σας αγκαλιάσω; Είναι ένα δώρο αυτό που μας έχετε κάνει”. Αυτό είναι η ανταμοιβή της δουλειάς μας, η ανταμοιβή ενός ηθοποιού, μια δουλειά καθόλου εύκολη.
Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι με τραύματα, όπως ο ρόλος μου, και πιστεύω ότι η παράσταση “Κόκκινα Φανάρια” βοηθά έναν άνθρωπο με τραύματα να δει το φως. Είναι μια λύτρωση να δει ο κόσμος με άλλο μάτι τις δυσκολίες και να καταλάβει ότι όλα είναι μέσα στη ζωή.

Σκέφτομαι ότι υπάρχουν αδέλφια που έχουν μεγαλώσει στην ίδια οικογένεια, με τους ίδιους γονείς, με τις ίδιες καταβολές ωστόσο το ένα παιδί αποφασίζει να πάει στο φως και το άλλο στο σκοτάδι. Υπάρχει το φως, ακόμα και μέσα στο βαθύ σκοτάδι και πρέπει να το βλέπουμε. Να πηγαίνουμε στα φωτεινά μας σημεία και να μην στεκόμαστε στα σκοτάδια μας».

 

 

Πληροφορίες για την παράσταση «Κόκκινα Φανάρια»

Μια παράσταση βασισμένη στα «Κόκκινα Φανάρια» του Αλέκου Γαλανού

Σκηνοθεσία: Βασίλης Μπισμπίκης
Διασκευή-Δραματουργία: Βασίλης Μπισμπίκης, Χρήστος Νικολόπουλος
Σκηνικά-Κοστούμια: Κένι ΜακΛέλαν
Επιμέλεια κίνησης: Αγγέλα Πατσέλη
Σχεδιασμός ήχου: Μάνος Πατεράκης
Μουσικό θέμα έναρξης (διασκευή): Τάσος Σωτηράκης
Φωτισμοί: Λάμπρος Παπούλιας
Μακιγιάζ-Σχεδιασμός χτενισμάτων: Γιάννης Παμούκης
Ειδικά εφέ: Προκόπης Βλασσερός
Βοηθός σκηνοθέτη: Διονύσης Κοκκοτάκης
Ηχολήπτης: Βασίλης Καραγιάννης
Φωτογραφίες: Γιώργος Καλφαμανώλης
Διεύθυνση παραγωγής: Φαίη Τζήμα
Υπεύθυνη επικοινωνίας Cartel Τεχνοχώρος: Μαρίκα Αρβανιτοπούλου

Παίζουν (αλφαβητικά):
Ερατώ Αγγουράκη (Ρόζα)
Λευτέρης Αγουρίδας (Ντορής)
Ελεονώρα Αντωνιάδου (Ελένη)
Μπέττυ Βακαλίδου (Μαντάμ Παρί)
Δημήτρης Γαλάνης (Δημήτρης/Κομπέρ)
Γιανμάζ Ερντάλ (Φερζά)
Μάρα Ζαλώνη (Άννα)
Μάνος Καζαμίας (Μαρίνα)
Διονύσης Κοκκοτάκης (Πέτρος)
Δημήτρης Παπάζογλου (Κατερίνα)
Αγγέλα Πατσέλη (Νάντια)
Γιώργος Σιδέρης (Νικόλας)
Τάσος Σωτηράκης (Μιχαήλος)
Στέλιος Τυριακίδης (Μυρσίνη)
Πουριά Χοσσεϊνί (Σάμι)

 

Πού: Cartel Τεχνοχώρος, Λεγάκη 7, περιοχή, Αγ. Ιωάννη Ρέντη, τηλέφωνο επικοινωνίας: 693 98 98 258

Πότε: Σάββατο και Κυριακή στις 21.00, Δευτέρα στις 20.00. Εως 17 Απριλίου 2022

Τιμές εισιτηρίων: 20 ευρώ (γενική είσοδος), 17 ευρώ (φοιτητικά, ανέργων, άνω των 65), 15 ευρώ (ΑΜΕΑ).

Προπώληση εισιτηρίων: https://www.viva.gr/tickets/theater/festivalkokkina-fanaria/

 

Η παράσταση είναι κατάλληλη για θεατές άνω των 17 ετών.

Υπάρχει χώρος στάθμευσης απέναντι από το θέατρο.

*Η παράσταση θα λειτουργήσει σύμφωνα με τις επικαιροποιημένες οδηγίες ασφαλούς διεξαγωγής ζωντανών θεαμάτων, ακροαμάτων & λοιπών παραστατικών τεχνών σε κλειστούς χώρους και με υποχρεωτική χρήση μάσκας.
Αστυνομική ταυτότητα, δίπλωμα οδήγησης ή διαβατήριο είναι απαραίτητα προκειμένου να διενεργείται έλεγχος ταυτοπροσωπίας.