Δημήτρης Παπάζογλου: «Νιώθω ότι με τα “Κόκκινα Φανάρια” είμαι νέος και έχω τη ζωή μπροστά μου»

Αλεξάνδρα Αϊδίνη και Κωνσταντίνος Ασπιώτης στις «Λευκές Νύχτες»
11 Φεβρουαρίου 2022
«Το πένθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα» (Μέρος Α’ _Ο Γυρισμός) στο ΚΠΙΣΝ
14 Φεβρουαρίου 2022

Ο Δημήτρης Παπάζογλου στο τραγούδι «Τολμώ» της Μαρινέλλας στην παράσταση «Κόκκινα Φανάρια» που σκηνοθετεί ο Βασίλης Μπισμπίκης στον Τεχνοχώρο Cartel.

Sharing is caring!

 

Συνέντευξη στη Μαριλένα Θεοδωράκου

 

Τον έχουμε δει σε δεκάδες παραστάσεις με την ιδιότητα του χορογράφου. Ο Δημήτρης Παπάζογλου επανασυστήνεται ως ηθοποιός -αυτή φορά- στην παράσταση «Κόκκινα Φανάρια» όπου ερμηνεύει το ρόλο της Κατερίνας. Ο ηθοποιός μιλάει στο theatermag για τις συνεργασίες που καθόρισαν την καριέρα του στο θέατρο, τη γνωριμία του με τον Βασίλη Μπισμπίκη και μοιράζεται μαζί μας στιγμές από τις καλές εποχές του ελληνικού θεάτρου.

 

«Με τον Βασίλη Μπισμπίκη γνωριστήκαμε το 2017 όταν χορογραφούσα το “Cabaret” στο θέατρο Παλλάς σε σκηνοθεσία Σωτήρη Χατζάκη» λέει ο Δημήτρης Παπάζογλου. «Ο Βασίλης ήταν ένας από τους ηθοποιούς του θιάσου και ένας άνθρωπος ο οποίος ξεχώριζε. Εκτίμησα πολύ την ταπεινότητα που είχε, παρόλο που οι ηθοποιοί συνήθως δεν φημίζονται για την ταπεινότητά τους, αλλά περισσότερο για το ναρκισσισμό και τη ματαιοδοξία τους. Βέβαια, όλοι οι καλλιτέχνες το έχουμε αυτό. Μου όμως έκανε εντύπωση που ένας τόσο ωραίος άνδρας, με ένα σκηνικό εκτόπισμα που τα ‘λεγε να έχει αυτή την ταπεινότητα.

Κάποια στιγμή μου είχε πει για το Cartel όπου σχεδίαζε να κάνει το “Σιρανό ντε Μπερζεράκ”. Τότε, του είπα για τις δικές μου εμπειρίες ως ηθοποιός στο θέατρο και για τις συνεργασίες μου με τον Μίνωα Βολανάκη στην παράσταση “Βολπόνε ή Η αλεπού” του Μπεν Τζόνσον” όπου έκανα τον Ερμαφρόδιτο, με την Αιμιλία Υψηλάντη στη “Ζωή των σκουληκιών” του Περ Όλοφ Ένκβιστ όπου έκανα τον Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, με το Νίκο Καμτσή στο θέατρο Τόπος Αλλού και την παράσταση “Md. Jojo”, με τη Μαίρη Βιδάλη σ’ ένα έργο του Μπωμαρσαί.

Όταν διάβασα ότι θα ανεβάσει τα “Κόκκινα Φανάρια”, τον πήρα τηλέφωνο και του είπα ότι θέλω να είμαι σε αυτή την παράσταση. Είχα δει, βεβαίως, την παράσταση “Άνθρωποι και Ποντίκια” στον προηγούμενο χώρο του Cartel, η οποία με έκανε να αναθεωρήσω τη σκέψη μου πάνω στο τι είναι θέατρο».

 

Ο Δημήτρης Παπάζογλου ως Κατερίνα διηγείται ιστορίες για τα πρώτα χρόνια που άρχισαν να κυκλοφορούν τραβεστί στην Αθήνα.

 

Όσο πιο ανοιχτός παραμένεις, τόσο αυτό έχει μεγαλύτερη αξία για να μαθαίνεις τη ζωή

«Ο Βασίλης, ειλικρινά με δέχτηκε χωρίς να μου πει θα το σκεφτώ ή κάτι τέτοιο» συνεχίζει ο Δημήτρης Παπάζογλου. «Μου είπε αμέσως ναι, θα είσαι σε αυτή την παράσταση και αυτό είναι κάτι που δεν το έχω συναντήσει ποτέ. Στην Αμερική, οι ηθοποιοί δεν έχουν τα κόμπλεξ ότι μπορεί να τους αρνηθούν μια συνεργασία ή να θεωρηθεί υποτιμητικό, να χτυπήσει κάποιος μια πόρτα και να ζητήσει έναν ρόλο. Εκτός φυσικά αν είσαι θιασάρχης που έχεις την άνεση της εξουσίας.

Εκτίμησα βαθιά την απάντηση του Βασίλη Μπισμπίκη και έτσι αρχίσαμε τις πρόβες τον Οκτώβριο του 2019 στο παλιό Cartel, με μια πολύ ωραία ομάδα συντελεστών που με δέχτηκαν με έναν εξαιρετικό τρόπο. Πιστεύω ότι όσο πιο ανοιχτός παραμένεις, τόσο αυτό έχει μεγαλύτερη αξία για να μαθαίνεις τη ζωή. Δεν έχει να κάνει με την ηλικία και την πορεία ενός καλλιτέχνη, γιατί όσο κάποιος είναι ανοιχτός πάντα μαθαίνει πράγματα.

Όντως, λοιπόν, η ομάδα του Cartel με δέχτηκε και μπορώ να πω ότι στην αρχή είχα αγωνία γιατί δεν ήξερα ποιον ρόλο θα κάνω. Όταν ο Βασίλης μου είπε ότι θα κάνω την Κατερίνα, τότε ήταν το καλύτερό μου. Στην πρώτη εκδοχή του έργου που ξεκίνησε στο παλιό Cartel, η πρεμιέρα θα γινόταν στις 20 Μαρτίου 2020 και στις 17 Μαρτίου έκλεισαν όλα τα θέατρα λόγω της πανδημίας. Ίσως καμιά φορά κάθε εμπόδιο και καλό, όπως λένε. Στη συνέχεια, συναντηθήκαμε το Νοέμβριο του 2020 και ξεκινήσαμε και πάλι τις πρόβες στο καινούργιο Cartel πια, στη οδό Λεγάκη στο Ρέντη. Και πάλι δεν ανέβηκε η παράσταση λόγω του δεύτερου lockdown.

Το καλοκαίρι του 2021 ξεκινήσαμε νέες πρόβες και προγραμματίσουμε την πρεμιέρα την 1η Ιανουαρίου 2022, αλλά μας βρήκε ένα ατύχημα. Ήταν μια περιπέτεια η πορεία αυτής της παράστασης, η οποία τελείωσε με την πρεμιέρα που έγινε στις 15 Ιανουαρίου 2022».

 

 

Ο Δημήτρης Παπάζογλου (Κατερίνα), η Μπέττυ Βακαλίδου (Μαντάμ Παρί) και ο Δημήτρης Γαλάνης (Δημήτρης/Κομπέρ).

 

Χρωστάω στον Βασίλη που με δέχτηκε τόσο ανοιχτά για να κάνω το ρόλο της Κατερίνας

«Ο κόσμος μας τιμά με την παρουσία του κάθε Σάββατο και Κυριακή που παίζουμε και γι’ αυτό προστέθηκε ακόμα μια μέρα κάθε Δευτέρα» εξηγεί ο Δημήτρης Παπάζογλου. «Είναι συγκλονιστικό και είμαι πολύ συγκινημένος, γιατί νιώθω ότι με τα “Κόκκινα Φανάρια” είμαι νέος και έχω τη ζωή μπροστά μου. Νιώθω ευγνώμων για το αποτέλεσμα που κατάφερα με την καθοδήγηση του Βασίλη. Στην Ελλάδα είναι πολύ εύκολο να σε σκοτώσει το ίδιο σου το επάγγελμα. Αυτός είναι ίσως ο λόγος που οι Αμερικανοί λένε ότι πρέπει να αλλάζουμε επάγγελμα κάθε πέντε χρόνια προκειμένου να ανανεωθούμε ψυχολογικά. Διαφορετικά η ζωή είναι σαν αυτό που λέμε για τους δημόσιους υπαλλήλους που είναι πεθαμένοι, γιατί κάθε μέρα κάνουν το ίδιο πράγμα.

Αυτή η παράσταση, με έχει κάνει να νιώθω σαν έφηβος, σα να αρχίζω τώρα τη διαδρομή μου και το χρωστάω στον Βασίλη που με δέχτηκε τόσο ανοιχτά και τόσο εύκολα για να κάνω το ρόλο της Κατερίνας. Προχθές, κάποιος έγραψε κάτι που με συγκίνησε αφάνταστα: ότι η τελευταία μου σκηνή θυμίζει “Βυσσινόκηπο”, το μεγάλο αυτό θεατρικό έργο του Τσέχωφ. Ήταν πολύ τιμητικό για μένα αυτός ο παραλληλισμός και αμέσως στο μυαλό μου ήρθε ο συγκλονιστικός “Βυσσινόκηπος” του Μιχάλη Κακογιάννη που είχα δει στον κινηματογράφο Απόλλων, πριν καεί. Για μένα ήταν πολύ τιμητικό ότι μπορώ να φτάσω να θυμίσω μια σκηνή από το μεγαλύτερο ίσως παγκόσμιο ρεπερτόριο του Άντον Τσέχωφ».

 

 

Η Αλίκη μου έδωσε την ευκαιρία να αποδείξω πρώτα στον εαυτό μου αν έχω τα προσόντα

«Η συνεργασία μου με όλους τους ηθοποιούς της παράστασης είναι εξαιρετική» λέει ο Δημήτρης Παπάζογλου. «Χωρίς να θέλω να κάνω τον ταπεινό, πάντα έχω σεβασμό από την πρώτη στιγμή που πηγαίνω σε έναν χώρο. Ξέρω ότι σταματάω να κουβαλάω τον “Παπάζογλου”, γιατί ο καλλιτέχνης Παπάζογλου με την πορεία του δεν πρέπει να υπάρχει σε μια δουλειά όπως τα “Κόκκινα Φανάρια”. Πρέπει να υπάρχει ο Δημήτρης ο οποίος πάει να συνεργαστεί με νέους ανθρώπους και να μάθει πράγματα. Έχω μάθει πολλά από τους ηθοποιούς της παράστασης, προσπάθησα και κατάφερα να αντιληφθώ μια διαφορετική νοοτροπία, να καταλάβω το σκεπτικό μιας άλλης γενιάς από τη δική μου, τη φιλοσοφία ή το μότο της.

Η δική μου γενιά είχε σαν μότο το “μάθε παιδί μου γράμματα”. Αυτό ήταν και βεβαίως ήμουν τυχερός γιατί είχα δασκάλα την Έλλη Ζουρούδη, η οποία πίστεψε σε μένα και μου έδωσε υποτροφία για το εξωτερικό όπου μπόρεσα να μορφωθώ. Η Έλλη Ζουρούδη, λοιπόν, ήταν η πρώτη μοίρα στη ζωή μου, γιατί οι μοίρες της ζωής μου ήταν όλες γυναίκες. Η μια ήταν η μητέρα μου φυσικά, η δεύτερη η δασκάλα μου Έλλη Ζουρούδη, η τρίτη η Αλίκη Βουγιουκλάκη και η φυσικά η Μαρινέλλα. Αυτές ήταν οι τέσσερις γυναίκες, οι μοίρες μου με την έννοια ότι ήταν σύμβολα στη ζωή μου. Το ότι υπάρχω καλλιτεχνικά το χρωστάω στην Αλίκη Βουγιουκλάκη, η οποία ρισκάρισε το 1980 να συνεργαστεί στην “Εύθυμη Χήρα” με ένα νεαρό παιδί που δεν το ήξερε κανείς.

Η Αλίκη μου έδωσε την ευκαιρία να αποδείξω πρώτα στον εαυτό μου αν έχω τα προσόντα και μετά μου έκανε την τιμή να με εμπιστευτεί. Η συνεργασία και η σχέση μου με τη Μαρινέλλα, με την οποία συνεργαστήκαμε 25 χρόνια, ήταν εξίσου καθοριστική. Είναι μια γυναίκα με τη οποία μας συνδέουν πολλά πράγματα και καλλιτεχνικά και φιλικά και τη νιώθω σαν αδελφή μου».

 

Ο Δημήτρης Παπάζογλου (Κατερίνα) και ο Γιανμάζ Ερντάλ (Φερζά).

 

Ο μεγαλύτερος εχθρός στον καλλιτεχνικό χώρο είναι οι φανς της Τέχνης

«Μερικές φορές σκέφτομαι ότι οι άνθρωποι πρέπει να πεθαίνουν νέοι για να μην δουν τις αλλαγές στη ζωή που πολλές φορές φτάνει σε παρακμή. Σκέφτομαι, για παράδειγμα, αν ζούσε τώρα η Βουγιουκλάκη πώς θα συνεργαζόταν με την τάδε επιχείρηση, με τον τάδε θεατρικό παραγωγό. Υπάρχει μια απίστευτη αλλαζονία από τους ανθρώπους που έχουν εξουσία σήμερα που δυστυχώς δεν ξέρουν τι είναι το θέατρο, που κουβαλάνε τα προσωπικά τους απωθημένα, που έχουν μια ανάγκη επιβεβαίωσης της ωραιοπάθειάς τους και της προβολής τους.

Πιστεύω ότι ο μεγαλύτερος εχθρός στον καλλιτεχνικό χώρο είναι οι φανς της Τέχνης, αυτοί που δεν τολμούν να γίνουν καλλιτέχνες, αλλά οι λεγόμενοι φανς που νιώθουν σαν καλλιτέχνες και πολλές φορές είναι άδικοι και ανταγωνιστικοί. Επίσης, έχουμε πολλούς διαφορετικούς τομείς. Άλλος ο κόσμος της Λυρικής Σκηνής, άλλος του Εθνικού Θεάτρου, άλλος της τηλεόρασης, άλλος του ελεύθερου θεάτρου.

Στη Γαλλία ή στην Αγγλία σπουδάζεις ηθοποιός και υπάρχει μια συγκεκριμένη αγορά η οποία ξέρει τις σπουδές που έχει κάνει ο καθένας. Στην Ελλάδα δεν ξέρεις τι να ανταγωνιστείς. Τον ωραίο ή την ωραία που βγαίνει εύκολα στο γυαλί και δηλώνει ηθοποιός, τον έντεχνο ηθοποιό του Εθνικού ή του Τέχνης; Αυτό είναι μια τεράστια σύγχυση και δημιουργεί -κατά την ταπεινή μου γνώμη- μια ημιμάθεια και το συναίσθημα να την κάνουμε. Και πολλές φορές οι ηθοποιοί και οι καλλιτέχνες γενικότερα χρησιμοποιούν ό,τι μέσο βρεθεί μπροστά τους.

Όταν ξεκίνησα την καριέρα μου δεν ήθελα να γίνω χορογράφος, γιατί ήταν πολύ λάδι και τηγανίτα τίποτα. Ήθελα να γίνω καλλιτέχνης του μουσικού θεάτρου. Όταν όμως μου δόθηκε η ευκαιρία της ζωής μου δεν μπορούσα να πω όχι, όντας ένας άνθρωπος από φτωχή οικογένεια που δεν είχα εξουσίες από πίσω μου. Η καριέρα μου θα μπορούσε να είχε απογειωθεί ακόμα περισσότερο αν είχα εξουσίες να με στηρίζουν. Ποτέ δεν είχα και ούτε και τώρα έχω».

 

 

Η τηλεόραση έχει στριμώξει για τα καλά το θέατρο και επιβάλει τους δικούς της όρους

«Θα μιλήσω λίγο για την εποχή της Ρένας Βλαχοπούλου και των μεγάλων κωμικών ηθοποιών του θεάτρου μας» συνεχίζει ο Δημήτρης Παπάζογλου. «Υπήρχαν άνθρωποι που διάλεγαν αυτούς τους ηθοποιούς, γιατί και οι ίδιοι ήταν ίδιας καταγωγής. Δεν ήταν ο κάθε δικηγόρος που έχει μια εξουσία που θα πάρει τον κολλητό του και θα τον επιβάλει στο λαό. Τότε, τη δεκεατία του 1960, οι καλλιτέχνες αναδεικνύονταν από το κοινό- λαό και είχαν αυτή την ανοδική πορεία. Τώρα, επιβάλλονται οι καλλιτέχνες στον κόσμο και αυτό δημιουργεί μια ημιμάθεια. Βεβαίως αυτό συμφέρει το οικονομικό σύστημα, για να μην έχει ο καλλιτέχνης δύναμη, να είναι αναλώσιμος, να μην έχει εξουσία και να μην ζητάει χρήματα.

Η τηλεόραση έχει στριμώξει για τα καλά το θέατρο και σε πολλές περιπτώσεις επιβάλει τους δικούς της όρους. Είναι γεγονός ότι η “καλλιτεχνία” είτε είναι υποκριτική, είτε τραγούδι θα γίνει χόμπι. Η Τέχνη σε όποιες μορφές και να γίνεται είτε στη διασκέδαση, είτε στην αναζήτηση, είτε στα μεγάλα κείμενα θα καταλήξει να γίνει χόμπι. Θα πρέπει να έχεις ένα επάγγελμα για να επιβιώνεις και να κάνεις χόμπι το θέατρο. Οι ηθοποιοί δεν θα μπορούν να κάνουν τρεις μήνες απλήρωτες πρόβες και στο τέλος να πάρουν 600 ευρώ το μήνα. Δεν μιλάω για τους πρωταγωνιστές, αλλά για τη βάση του θεάτρου. Θυμάμαι τις καλές εποχές του θεάτρου με την Αλίκη Βουγιουκλάκη στην “Εύθυμη Χήρα” στο καλοκαιρινό της θέατρο στο Άλσος, όπου οι θεατές δεν χωρούσαν και ανέβαιναν στα δέντρα. Και κάναμε εννέα -παρακαλώ- παραστάσεις την εβδομάδα, με διπλές την Τετάρτη και το Σάββατο.

Η Αλίκη, ίσως, έφυγε την κατάλληλη εποχή για να να μην δει τη θύελλα που ήρθε μετά όπου το θέατρο ανδροκρατήθηκε και η γυναίκα έγινε κάποια που εξυπηρετεί τον άνδρα πρωταγωνιστή. Την εποχή της Αλίκης το θέατρο ήταν γυναικοκρατούμενο, οι πρωταγωνίστριες ήταν η Καρέζη, η Αλίκη, η Λαμπέτη και ανησυχώ για την κατάσταση που βρίσκεται το θέατρο σήμερα».

 

Για τον Γιώργο Μαρίνο, τον Σταμάτη Φασουλή και τον Γιώργο Κωνσταντίνου

«Μια προσωπικότητα που αξίζει πραγματικά να αναφέρω είναι ο Γιώργος Μαρίνος. Η λέξη αρτίστας στα ελληνικά ηχεί λίγο φτηνιάρικα, ο Γιώργος ήταν από τις μοναδικές άρτιες προσωπικότητες που πέρασαν από αυτόν τον χώρο. Μέσα από τη διασκέδαση που έκανε στο ναό του, τη Μέδουσα, κατάφερε να έχει ρεπερτόρια πολύ πιο ποιοτικά και να γεμίζει έναν χώρο με αστικό κοινό. Δύσκολο. Επίσης, η συνεργασία μου με τον Σταμάτη Φασουλή που έχουμε κάνει μαζί τα μεγαλύτερα μιούζικαλ. Χωρίς να είμαστε φίλοι και να μιλάμε κάθε μέρα στο τηλέφωνο είχαμε μια συναισθηματική επικοινωνία γι’ αυτό που κάναμε στο θέατρο. Αυτό για μένα είναι πολύ σημαντικό, γιατί έχει εκλείψει από τους ανθρώπους.

Αγαπάμε και οι δύο το θέατρο και είχαμε αυτή την συναισθηματική επικοινωνία που είναι έμφυτη, δεν γινόταν από λογική. Χρωστάω πολλά σε αυτούς τους δύο ανθρώπους, όπως και στον Γιώργο Κωνσταντίνου που όταν ήρθα από την Ευρώπη ήταν εκείνος ο οποίος με στήριξε όταν ήμουν μπαλαρίνος στα μπαλέτα του Φλερί και του Καστρινού. Δεν με είδε ποτέ σαν έναν απλό χορευτή, αλλά με στήριξε σαν έναν άξιο επαγγελματία του είδους μου».

 

 

Πληροφορίες για την παράσταση «Κόκκινα Φανάρια»

Μια παράσταση βασισμένη στα «Κόκκινα Φανάρια» του Αλέκου Γαλανού

Σκηνοθεσία: Βασίλης Μπισμπίκης
Διασκευή-Δραματουργία: Βασίλης Μπισμπίκης, Χρήστος Νικολόπουλος
Σκηνικά-Κοστούμια: Κένι ΜακΛέλαν
Επιμέλεια κίνησης: Αγγέλα Πατσέλη
Σχεδιασμός ήχου: Μάνος Πατεράκης
Μουσικό θέμα έναρξης (διασκευή): Τάσος Σωτηράκης
Φωτισμοί: Λάμπρος Παπούλιας
Μακιγιάζ-Σχεδιασμός χτενισμάτων: Γιάννης Παμούκης
Ειδικά εφέ: Προκόπης Βλασσερός
Βοηθός σκηνοθέτη: Διονύσης Κοκκοτάκης
Ηχολήπτης: Βασίλης Καραγιάννης
Φωτογραφίες: Γιώργος Καλφαμανώλης
Διεύθυνση παραγωγής: Φαίη Τζήμα
Υπεύθυνη επικοινωνίας Cartel Τεχνοχώρος: Μαρίκα Αρβανιτοπούλου

Παίζουν (αλφαβητικά):
Ερατώ Αγγουράκη (Ρόζα)
Λευτέρης Αγουρίδας (Ντορής)
Ελεονώρα Αντωνιάδου (Ελένη)
Μπέττυ Βακαλίδου (Μαντάμ Παρί)
Δημήτρης Γαλάνης (Δημήτρης/Κομπέρ)
Γιανμάζ Ερντάλ (Φερζά)
Μάρα Ζαλώνη (Άννα)
Μάνος Καζαμίας (Μαρίνα)
Διονύσης Κοκκοτάκης (Πέτρος)
Δημήτρης Παπάζογλου (Κατερίνα)
Αγγέλα Πατσέλη (Νάντια)
Γιώργος Σιδέρης (Νικόλας)
Τάσος Σωτηράκης (Μιχαήλος)
Στέλιος Τυριακίδης (Μυρσίνη)
Πουριά Χοσσεϊνί (Σάμι)

 

Πού: Cartel Τεχνοχώρος, Λεγάκη 7, περιοχή, Αγ. Ιωάννη Ρέντη, τηλέφωνο επικοινωνίας: 693 98 98 258

Πότε: Σάββατο και Κυριακή στις 21.00, Δευτέρα στις 20.00. Εως 17 Απριλίου 2022

Τιμές εισιτηρίων: 20 ευρώ (γενική είσοδος), 17 ευρώ (φοιτητικά, ανέργων, άνω των 65), 15 ευρώ (ΑΜΕΑ).

Προπώληση εισιτηρίων: https://www.viva.gr/tickets/theater/festivalkokkina-fanaria/

Η παράσταση είναι κατάλληλη για θεατές άνω των 17 ετών.

Υπάρχει χώρος στάθμευσης απέναντι από το θέατρο.

*Η παράσταση θα λειτουργήσει σύμφωνα με τις επικαιροποιημένες οδηγίες ασφαλούς διεξαγωγής ζωντανών θεαμάτων, ακροαμάτων & λοιπών παραστατικών τεχνών σε κλειστούς χώρους και με υποχρεωτική χρήση μάσκας.
Αστυνομική ταυτότητα, δίπλωμα οδήγησης ή διαβατήριο είναι απαραίτητα προκειμένου να διενεργείται έλεγχος ταυτοπροσωπίας.