Δημήτρης Μυλωνάς: «Το “Σλουθ” είναι ένα κωμικό θρίλερ με πολλά στοιχεία κωμωδίας»

Οι «Αστερισμοί» του Nick Payne στο Μικρό Άνεσις
4 Φεβρουαρίου 2022
Θέατρο, χορός και φεστιβάλ ηλεκτρονικής μουσικής για τρεις ημέρες στο Θέατρο Κνωσσός
6 Φεβρουαρίου 2022

Ο Δημήτρης Μυλωνάς στην παράσταση «Σλουθ» που παρουσιάζεται στο Από Μηχανής Θέατρο. (Φωτογραφίες: Χριστίνα Φυλακτοπούλου).

Sharing is caring!

Συνέντευξη στη Μαριλένα Θεοδωράκου

 

Ερμηνεύει έναν από τους δύο ρόλους στην παράσταση «Σλουθ» που παρουσιάζεται στο Από Μηχανής Θέατρο. Ο Δημήτρης Μυλωνάς μιλάει στο theatermag για το ρόλο του, τη συνεργασία του με τον Σωτήρη Χατζάκη ο οποίος ερμηνεύει και υπογράφει τη σκηνοθεσία της παράστασης.
Ο Δημήτρης Μυλωνάς αναλύει το έργο του Άντονι Σάφερ, μιλάει για τις προσεχείς παραστάσεις που θα δούμε στο Από Μηχανής Θέατρο και υπενθυμίζει ζητήματα όπως οι συλλογικές συμβάσεις, το κίνημα #metoo και για τις δύσκολες συνθήκες που επικρατούν αυτή τη στιγμή στο θέατρο και σε όλη την κοινωνία.

«Το έργο “Σλουθ” του Άντονι Σάφερ από το 1970 που έχει γραφτεί, έχει κάνει πάνω από 3.000 παραστάσεις ανά τον κόσμο, έχει γίνει κινηματογραφική ταινία και στην Ελλάδα έχει ανέβει τουλάχιστον δύο φορές» μου εξηγεί ο Δημήτρης Μυλωνάς. «Είναι ένα καταπληκτικό έργο για δύο άνδρες ηθοποιούς και η επιλογή του ήταν πολύ εύκολη διότι σπάνια βρίσκεις ένα τόσο ωραίο και κλασικό έργο για δύο άνδρες ηθοποιούς. Γι’ αυτό και το επιλέξαμε, άλλωστε, με τον Σωτήρη Χατζάκη ο οποίος έχει κάνει και τη σκηνοθεσία της παράστασης».

 

Ο Δημήτρης Μυλωνάς ερμηνεύει τον Μίλον Τιντλ . (Φωτογραφίες: Χριστίνα Φυλακτοπούλου).

 

Ο ήρωας που προσπαθεί να επιβιώσει σε μια καπιταλιστική κοινωνία

«Ερμηνεύω τον Μίλον Τιντλ και ο Σωτήρης τον Άντριου Γουάικ» συνεχίζει ο Δημήτρης Μυλωνάς. «Η υπόθεση είναι η εξής: ο Άντριου Γουάικ καλεί στο σπίτι του τον εραστή της γυναίκας του τον οποίον και ερμηνεύω και τον ρωτάει αν έχει σκοπό να την παντρευτεί. Εκείνος απαντά ότι “βεβαίως και θα την παντρευτώ, με την άδειά σας φυσικά” . Μέσα σε αυτή τη θρυαλλίδα που χτίζει πολύ έξυπνα ο Άντονι Σάφερ των δύο ανδρών – ανταγωνιστών, δημιουργείται πάνω στη σκηνή ένα γαϊτανάκι, ένα διαβολικό παιχνίδι μεταξύ τους οι οποίοι τους βλέπουμε να ξεσκίζονται κανονικά.

Ένα τρομερό παιχνίδι μεταμφιέσεων, ένα παιχνίδι εκβιασμών, απειλών, ειρωνείας, χιούμορ, ένα αστυνομικό θρίλερ όμως την ίδια στιγμή, ενα έργο βαθιά υπαρξιακό και συναρπαστικό τόσο γι’ αυτούς που το βλέπουν όσο και για αυτούς που το παίζουν. Ο ήρωάς μου είναι ένας Ιταλός μετανάστης ο οποίος έχει ένα γραφείο ταξιδίων και προσπαθεί να επιβιώσει με διάφορους τρόπους στη σκληρά καπιταλιστική και βαθιά ταξική αγγλοσαξονική κοινωνία.

Το έργο ανάμεσα στα άλλα, καυτηριάζει τις ταξικές διακρίσεις κάτι που εξακολουθεί και σήμερα να ισχύει στην αγγλική κοινωνία όπου ο καπιταλισμός είναι πολύ έντονος και υπάρχει μεγάλη σύγκρουση μεταξύ των κοινωνικών τάξεων. Άλλωστε, η Αγγλία είναι μια πολυπολιτισμική κοινωνία η οποία όμως αναφορικά με τους μετανάστες όπως και οι περισσότερες ισχυρές χώρες, δεν έχει (ή δεν θέλει) να λύσει το φλέγον θέμα της ένταξης και της ενσωμάτωσης, ανθρώπων από διαφορετικές χώρες. Έτσι ο προβληματισμός του Άντονι Σάφερ δεν στοχεύει μόνο στο ανταγωνιστικο παιχνίδι για την ερωτική κυριαρχία μεταξύ των δύο αντρών αλλά πηγαίνει ακόμα πιο βαθιά και κινείται σε πολλά επίπεδα έτσι ώστε αυτή η σύγκρουση να γίνεται πολυεπίπεδη.

Ο ρόλος μου λοιπόν, είναι ένας άνθρωπος στον οποίον γίνεται η εξής πρόταση: ο σύζυγος τού προτείνει να κλέψει τα κοσμήματα που εκείνος έχει στο χρηματοκιβώτιό του για να τα πουλήσει και να πάρει χρήματα, ώστε όταν παντρευτεί τη σύζυγό του, να μπορεί ζήσει μαζί της πλουσιοπάροχα. Και ο ίδιος ο σύζυγος θα αποζημιωθεί με τα χρήματα της ασφάλειας των κλοπιμαίων. Έτσι, όλοι θα είναι ευχαριστημένοι. Όμως μια φοβερή ανατροπή συμβαίνει μέσα στο έργο την οποία δεν θέλω ασφαλώς να αποκαλύψω κι έρχονται τα πάνω κάτω!
Το “Σλουθ” είναι ένα θρίλερ με πολλά στοιχεία κωμωδίας. “Δανείζεται” από τα αστυνομικά θρίλερ, με την έννοια αυτή κρατάει τον θεατή σε μεγάλη αγωνία, γιατί το βασικό του χαρακτηριστικό είναι ο καταιγιστικός ρυθμός του θρίλερ. Υπάρχει αγωνία για το τι θα γίνει παρακάτω και δημιουργούνται ανατροπές από στιγμή σε στιγμή».

 

Ο Σωτήρης Χατζάκης ερμηνεύει τον Άντριου Γουάικ. (Φωτογραφίες: Χριστίνα Φυλακτοπούλου).

 

Για τη συνεργασία με τον Σωτήρη Χατζάκη

«Με τον Σωτήρη Χατζάκη γνωριστήκαμε πρώτη φορά όταν ήμουν στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου και έπαιξα ως ηθοποιός στην παράσταση που είχε σκηνοθετήσει “Ο τελευταίος πειρασμός” του Καζαντζάκη, επί εποχής του αείμνηστου Νίκου Κούρκουλου» συνεχίζει ο Δημήτρης Μυλωνάς.
«Γίναμε φίλοι, μετά ακολούθησε ο καθένας τη δική του πορεία και ξαναβρεθήκαμε πέρυσι στην παράσταση “Το δάνειο” και πάλι στο Από Μηχανής Θέατρο σε δική μου σκηνοθεσία. Ανακαλύψαμε ότι αυτό που ξέραμε πως υπάρχει εκτός σκηνής, υπάρχει και εντός σκηνής. Μια φοβερή χημεία μεταξύ μας και μια πολύ καλή συνεργασία ώστε να θέλουμε να τη συνεχίσουμε και να ανεβάσουμε , αυτήν τη φορά με τον Σωτήρη να κρατάει τα ηνία της σκηνοθεσίας, το “Σλουθ”.

Στις δύσκολες συνθήκες που επικρατούν αυτήν τη στιγμή για το θέατρο και για όλη την κοινωνία, το “Σλουθ” πάει καλά σε σχέση με την ανταπόκριση του κοινού. Αυτό μας κάνει πολύ χαρούμενους και μας δίνει τη δυνατότητα να ονειρευόμαστε και άλλα πράγματα παρακάτω. Με τον Σωτήρη, υπάρχει πολύ καλή ένωση, κοινή θεατρική αφετηρία και κοινός κώδικας.

Το θέατρο είναι ένα, αλλά ο καθένας το υπηρετεί με τον δικό του τρόπο. Εμείς με τον Σωτήρη το υπηρετούμε με τις κοινές συνισταμένες που έχουμε, τα κοινά πράγματα, την ίδια “θεατρική παιδεία”, τις ίδιες καταβολές. Παρόλο που υπάρχει διαφορά στη γενιά, που και αυτό ακόμα έχει ενδιαφέρον, αλληλοσυμπληρώνει ο ένας τον άλλον. Περνάμε πολύ καλά πάνω στη σκηνή και ειδικά σ’ ένα έργο για δύο άτομα, αυτό είναι βασική προϋπόθεση ώστε να αποδοθεί το έργο καλά».

 

 

Για τις παραστάσεις στο Από Μηχανής Θέατρο

«Εκτός από το “Σλουθ”, μέσα στην πολυεπίπεδη κρίση που βιώνουμε, το Από Μηχανής Θέατρο επιμένει σε ένα πλήρες ρεπερτόριο» λέει ο Δημήτρης Μυλωνάς. «Συνεχίζονται οι παραστάσεις “Μάκμπεθ, ο κύκλος του σταίματος” σε δική μου σκηνοθεσία με την Άννα Ελεφάντη, τον Γιάννη Νταλιάνη, τον Θανάση Βλαβιανό και τον Δημήτρη Μπούρα. Παίζεται, επίσης, το “Homos, στην Ελλάδα όλοι” σε σκηνοθεσία Αντώνη Γαλέου και εγώ σκηνοθετώ την Κατερίνα Ζαρίφη στην παράσταση “Cavewoman” σε παραγωγή του Από Μηχανής Θεάτρου που ανεβαίνει στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο.
Μετά τις 15 Φεβρουαρίου θα παρουσιάσουμε τη θεατρική μεταφορά του μυθιστορήματος του Νίκου Σκουρίνη “Όπου και αν πας να μη χαθείς” με τους Κωνσταντίνα Κλαψινού, Μαρούσκα Παναγιωτοπούλου, Δημήτρη Λιαρόπουλο, Δημήτρη Μπούρα και Κώστα Κουτρούλη. Επίσης, ο Γιάννης Νταλιάνης σκηνοθετεί το “Ego” στο οποίο πρωταγωνιστεί η Αλεξάνδρα Αϊδίνη.
Παρά, λοιπόν, τις αδιανόητες παθογένειες και δυσκολίες, τις τρομερές καθυστερήσεις κρατικών επιδοτήσεων που ακόμα δεν έχουν εκταμιευθεί και τον φόβο απέναντι στην πανδημία, εμείς συνεχίζουμε με το ίδιο πάθος και συνέπεια να κάνουμε τη δουλειά μας όσο καλύτερα μπορούμε».

 

 

Το θέατρο είναι μια κοιτίδα δημοκρατίας

«Είναι μια πολύ δύσκολη συνθήκη για οποιαδήποτε κυβέρνηση όπου αντιμετωπίζει μια συνεχόμενη κρίση και μάλιστα υγειονομική, για δύο χρόνια και προσωπικά δυστυχώς πιστεύω ότι θα μας ακολουθήσει και τον επόμενο χρόνο. Υπάρχουν πολλές αδυναμίες, σίγουρα υπάρχει μια προσπάθεια, σίγουρα τα πράγματα θα μπορούσαν να είχαν γίνει καλύτερα, ωστόσο είναι θέμα ιδεολογίας και στόχου της Πολιτείας για το πώς ιεραρχεί τις καταστάσεις.

Τα θέατρα “ματώνουν” για να ανεβάσουν μια παράσταση, ο κόσμος τα στηρίζει μεν αν και έχει φοβηθεί πολύ και είναι διστακτικός στο να προσέλθει στις θεατρικές αίθουσες. Ωστόσο, το θέατρο εξακολουθεί να είναι ο πλέον ασφαλής χώρος ψυχαγωγίας και διασκέδασης όπου τηρούνται όλα τα υγειονομικά πρωτόκολλα με ευλαβική συνέπεια. Πρέπει να τονίσουμε ότι τα προβλήματα είναι τεράστια και χρειάζεται συνεχής στήριξη από την Πολιτεία γιατί το θέατρο βοηθά και στην ψυχολογία του κόσμου ειδικά σε αυτήν τη δύσκολη συγκυρία που περνάμε. Δεν είναι πολυτέλεια όπως και κάθε είδος Τέχνης αλλά εσωτερική ανάγκη του ανθρώπου.

Είναι από τις ελάχιστες Τέχνες που επιμένει στη φυσική παρουσία και δεν μπορεί να γίνει και αλλιώς. Τα live streaming που είχαν γίνει κατά τη διάρκεια του εγκλεισμού ήταν παρωδικά, δεν έχουν καμία σχέση με το θέατρο και πρέπει να χρησιμοποιούνται μόνο σε απομακρυσμένες περιοχές όπου κάποιος δεν έχει τη δυνατότητα να δει μια παράσταση ή ως αρχειακό υλικό για εκπαίδευση.

Το θέατρο είναι μια κοιτίδα δημοκρατίας η οποία επιμένει στη φύση της διότι για να υπάρχει, προϋποθέτει τουλάχιστον έναν άνθρωπο πάνω στην σκηνή και έναν άλλο κάτω από τη σκηνή. Άρα αμέσως είναι ένα συλλογικό υποκείμενο που φέρνει τους ανθρώπους κοντά δημιουργώντας μια ομάδα. Γι’ αυτό παραμένει στους αιώνες των αιώνων ζωντανό, υπάρχει και θα εξακολουθεί να υπάρχει. Δεν πρόκειται να νικηθεί από την τεχνολογία, την εικόνα και το ίντερνετ διότι αυτό που προσφέρει είναι η ζωντανή επαφή του εδώ και τώρα με τρόπο που καμία άλλη τέχνη δεν μπορεί να προσφέρει».

 

Ο Σωτήρης Χατζάκης και ο Δημήτρης Μυλωνάς. (Φωτογραφίες: Χριστίνα Φυλακτοπούλου).

 

Για το κίνημα #metoo

«Είναι πολύ θετικό το γεγονός ότι ο κόσμος μιλάει πια, δεν μας κάνουν εντύπωση όλα τα γεγονότα που μαθεύτηκαν στο θέατρο και σε όλη την κοινωνία» συνεχίζει ο Δημήτρης Μυλωνάς. «Βγαίνουν πια τα γεγονότα τα οποία ήταν πίσω από κλειστές πόρτες γιατί οι γυναίκες επιτέλους μιλάνε.

Ακούμε συνέχεια για βιασμούς και ξυλοδαρμούς επειδή ήταν πίσω από κλειστές πόρτες, είχε πέσει μια ομερτά, σαν ένας όρκος σιωπής από το φόβο. Τώρα ο φόβος αυτός έσπασε και όταν ο φόβος φεύγει, τα πράγματα είναι αποκαλυπτικά. Και αν μη τι άλλο, θετικά.
Φυσικά υπάρχει το τεκμήριο της αθωότητας και η δικαιοσύνη έχει τον τελικό λόγο όπως γίνεται σε όλες τις έννομες κοινωνίες. Αυτό που έγινε στο θέατρο το οποίο και πήρε και την ανάλογη δημοσιότητα, είναι πραγματικά μια επανάσταση. Βοήθησε σε αυτό η καραντίνα, η αναγκαστική παύση και απόσταση που επέφερε, ώστε να δούμε τα πράγματα με άλλο μάτι, να τα δούμε από την αρχή. Πρέπει όμως αυτή η εμπειρία να οδηγήσει σ’ ένα θεσμικό πλαίσιο προστασίας του κάθε εργαζόμενου, ώστε να προστατεύεται από βία και άρρωστες συμπεριφορές.

Στο θέατρο όπου υπήρχαν αυτά τα φαινόμενα, οι περισσότεροι ξέραμε τις φήμες καθώς όλοι οι παροικούντες στην Ιερουσαλήμ γνωρίζαμε περίπου τι γινόταν. Δεν είχαμε βέβαια ούτε ιδία γνώση ούτε γνωρίζαμε το μέγεθος του θέματος, αλλά κάποια πράγματα ξέραμε για τον καθένα.
Όλες αυτές οι αυθαιρεσίες επιδεινώθηκαν ακόμα περισσότερο από τη στιγμή που καταργήθηκαν οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας και έτσι ο εργαζόμενος ήταν και εργασιακά εντελώς απροστάτευτος. Επειδή η εξουσία αποκαλύπτει τον άνθρωπο, όταν παίρνεις τη δύναμη, τότε φαίνεται πραγματικά ποιος είσαι. Επιτέλους, το απόστημα έσπασε! Το θέατρο ως άλλος Οιδίποδας “έβγαλε” τα μάτια του και είδε. Οπότε, στη χειρότερη πια, ο κόσμος θα μιλάει και εκείνος που θα θελήσει να κάνει κάτι ανάλογο, θα το σκεφτεί μια και δύο φορές περισσότερο.

Ήδη τα πράγματα είναι καλύτερα και είναι στο χέρι μας αυτό να μπει σ’ ένα πλαίσιο ούτως ώστε να υπάρχουν πλέον κανόνες. Δυστυχώς, εξαιτίας των μνημονίων ο κάθε εργαζόμενος είναι εντελώς απροστάτευτος. Μπορεί μόνο ατομικά να κάνει συμφωνίες με τον εκάστοτε εργοδότη, κάτι που δημιουργεί αδικίες και ανισότητες. Επομένως αυτό που πρέπει κατά τη γνώμη μου να διορθωθεί είναι να επανέλθουν οι συλλογικές συμβάσεις και οι εργαζόμενοι να έχουν τη μίνιμουμ προστασία που απαιτείται. Κάτι τέτοιο θα δημιουργήσει μια υγιή εργασιακή συνθήκη η οποία ωφελεί και τους εργαζόμενους και τους παραγωγούς μα πάνω από όλα, το ίδιο το θέατρο».

 

Πληροφορίες για την παράσταση «Σλουθ»

Μετάφραση: Αντώνης Σολωμού
Σκηνοθεσία: Σωτήρης Χατζάκης
Σκηνικά: Έρση Δρίνη
Κοστούμια: Γιάννης Μετζικώφ
Κατασκευή ναύτη-κούκλες: Μαρία Λιτσοπούλου
Φωτισμοί: Αντώνης Παναγιωτόπουλος
Μουσική: Ζαχαρίας Καρούνης
Επιμέλεια κίνησης: Ειρήνη Κυρμιζάκη
Φωτογραφίες: Χριστίνα Φυλακτοπούλου
Trailer: Στέφανος Κοσμίδης
Κατασκευή σκηνικού: Γκέντι Κούση
Γραφιστικά: beelieve.gr
Βοηθοί σκηνοθέτες: Βίκη Παναγιωτοπούλου, Δήμητρα Μάζη, Δημήτρης Μπούρας

Παίζουν: Σωτήρης Χατζάκης, Δημήτρης Μυλωνάς

 

Πού: Από Μηχανής Θέατρο, Ακαδήμου 13, Μεταξουργείο, τηλ. 210 5232097

Πότε: από 18 Νοεμβρίου 2021 και κάθε Τετάρτη στις 18.00, Πέμπτη και Σάββατο στις 21.00, Κυριακή στις 17.00

Τιμές Εισιτηρίων:
Τετάρτη και Πέμπτη 15 ευρώ (κανονικό), 12 ευρώ (μειωμένο: φοιτητικό/ανέργων/ΑμεΑ).
Σάββατο και Κυριακή: 17 ευρώ (κανονικό), 14 ευρώ ((μειωμένο: φοιτητικό/ανέργων/ΑμεΑ).

Προπώληση εισιτηρίων: https://www.viva.gr/tickets/festival/theater/slouth/

 

Κατά την είσοδο των θεατών στον χώρο του θεάτρου, θα γίνεται έλεγχος του πιστοποιητικού εμβολιασμού ή νόσησης.
Η χρήση προστατευτικής μάσκας είναι υποχρεωτική σε όλους τους χώρους του θεάτρου και κατά την διάρκεια της παράστασης