Η Ελένη Ευθυμίου σκηνοθετεί την παράσταση «Και τώρα: ο κόσμος!»

Ο Χρήστος Θάνος σκηνοθετεί το έργο «Όφις και Κρίνο» του Νίκου Καζαντζάκη
11 Φεβρουαρίου 2020
Η Μαρία Παρασύρη μιλάει για την παράσταση «Αγάπησέ με»
13 Φεβρουαρίου 2020

Οκτώ ηθοποιοί και ένας μουσικός βρίσκονται επί σκηνής στην παράσταση του έργου «Και τώρα: ο κόσμος! ή Αυτό που αποκαλείτε Έξω, εμένα δεν μου λέει τίποτα» που σκηνοθετεί η Ελένη Ευθυμίου. (Φωτογραφίες: Karol Jarek).

 

Συνέντευξη: Μαριλένα Θεοδωράκου

 

 

Είναι μια από τις σκηνοθέτριες της νέας γενιάς που κάθε της παράσταση αφήνει το δικό της στίγμα. Από τα «Ερωτευμένα Άλογα» στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών πέρυσι, τη «Μεγάλη Πλατεία» που παίζεται φέτος στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, μέχρι και  προηγούμενες δουλειές της όπως «Ο άνθρωπος ανεμιστήρας ή πώς να ντύσετε έναν ελέφαντα», «Το άλλο σπίτι», «Αντιγόνη», «Χορωδία Ανέργων». Η Ελένη Ευθυμίου παρουσιάζει αυτή τη σεζόν στο Θέατρο Rex Σκηνή- Κατίνα Παξινού το έργο της Σιμπίλε Μπεργκ με τίτλο «Και τώρα: ο κόσμος! ή Αυτό που αποκαλείτε Έξω, εμένα δεν μου λέει τίποτα». Πρόκειται για έναν πολυφωνικό μονόλογο για τις γυναίκες και το «τίποτα» του σύγχρονου καπιταλιστικού κόσμου. Η σκηνοθέτρια, ηθοποιός και τραγουδίστρια μιλάει στο theatermag  για το θέμα του έργου και τους λόγους που το έχει ανεβάσει ως χορικό.

 

 

«Η Σιμπίλε Μπεργκ είναι μια από τις πιο ηχηρές φωνές αυτή την περίοδο στη Γερμανία με πολύ ανατρεπτική σκέψη, χιούμορ και αυτοσαρκασμό ενώ ταυτόχρονα κριτικάρει όλα τα κακώς κείμενα της σύγχρονης καπιταλιστικής και καταναλωτικής κοινωνίας» λέει η Ελένη Ευθυμίου. «Είμαι πολύ τυχερή γιατί ανάμεσα σε άλλες προτάσεις που συζητούσαμε με τον Πρόδρομο Τσινικόρη και τον Ανέστη Αζά, τους καλλιτεχνικούς διευθυντές της Πειραματικής Σκηνής του Εθνικού Θεάτρου, έμαθα για αυτή τη Γερμανίδα συγγραφέα και όταν διάβασα το συγκεκριμένο κείμενο ενθουσιάστηκα γιατί ήταν πολύ κοντά σε κάτι αντίστοιχο που ήθελα να κάνω εγώ και οι συνεργάτες μου. Είμαστε οκτώ ηθοποιοί (Στέλλα Νούλη, Κίττυ Παϊταζόγλου, Κατερίνα Παπανδρέου, Νάνσυ Σιδέρη, Καλλιόπη Σίμου, Νατάσσα Σφενδυλάκη, Αναστασία Χατζάρα) και ένας μουσικός επί σκηνής, ο Γιώργος Μπουκαούρης. Πρόκειται για έναν γυναικείο μονόλογο όπου η απεύθυνση της ηρωίδας είναι σε κάποιον άνθρωπο που έχει απαγάγει και του λέει ότι θα του δείξει τον κόσμο τον κανονικό, δηλαδή τον κόσμο της σύγχρονης κοινωνίας. Αυτόν τον μονόλογο, λοιπόν, έχουμε αποφασίσει να τον κάνουμε ως χορικό για πολλούς λόγους. Ένας από αυτούς είναι επειδή το ίδιο το κείμενο προσφέρεται ως μεταδραματικό κείμενο για διαφορετικές σκηνικές αναπαραστάσεις, ο άλλος λόγος είναι γιατί όλο το κείμενο είναι εμποτισμένο από τη ζωή των σύγχρονων γυναικών, οπότε το να είμαστε πολλές γυναίκες επί σκηνές βοηθάει σε σκηνές συνόλου και ένας τρίτος λόγος είναι γιατί πολλές διαφορετικές προσωπικότητες των ηθοποιών φωτίζουν και με διαφορετικό τρόπο την ηρωίδα. Η ηρωίδα σχολιάζει με κοροϊδευτικό, σαρκαστικό και ειρωνικό τρόπο όλα όσα ο κοινωνικός ρόλος της γυναίκας της επιβάλει να κάνει καθημερινά, όπως να γυμνάζεται με μανία, να τρώει υγιεινές τροφές που είναι κατευθυνόμενες από το σύστημα ή να ασχολείται με μανία με τη μόδα και να αγοράζει συνεχώς ρούχα. Ταυτόχρονα το έργο σχολιάζει τις εφήμερες σχέσεις, την απουσία έρωτα και τον τρόπο που ο καταναλωτισμός έχει περάσει μέσα στις σχέσεις, μέσα στην καθημερινότητα και στον τρόπο σκέψης του σύγχρονου νέου ανθρώπου και διέπει τα πάντα. Ο Γιώργος Μπουκαούρης που παίζει κρουστά επί σκηνής είναι και αυτός σαν ένα alter ego της ηρωίδας, κάπως σαν τη μουσική που παίζεται μέσα στο κεφάλι της ή τη μουσική που βάζει φτιάχνοντας αυτό το περίεργο βίντεο, που στήνεται σε έναν άνδρα που μαθαίνουμε στο τέλος της ιστορίας ποιος είναι. Η μουσική είναι γραμμένη από τον Λευτέρη Βενιάδη είναι όλη πρωτότυπη και συνδυάζει τα μελωδικά κρουστά και με τα ντραμς και ταυτόχρονα τις φωνές των οκτώ γυναικών».

 

 

 

Πληροφορίες παράστασης

«Και τώρα: ο κόσμος! ή Αυτό που αποκαλείτε Έξω, εμένα δεν μου λέει τίποτα» της Σιμπίλε Μπεργκ
Μετάφραση: Γρηγόρης Λιακόπουλος
Σκηνοθεσία: Ελένη Ευθυμίου
Συνεργάτιδα δραματουργός: Gerhild Steinbuch
Μουσική: Λευτέρης Βενιάδης
Σκηνικά – Φωτισμοί: Ζωή Μολυβδά Φαμέλη
Κοστούμια: Λουκία Χουλιάρα

Κίνηση: Ανδρονίκη Μαραθάκη

Σχεδιασμός live video: Δημήτρης Ζάχος

Βοηθός σκηνοθέτη: Βαγγέλης Κοσμίδης

Φωτογράφος παράστασης: Κάρολ Τζάρεκ

 

Διανομή (με αλφαβητική σειρά): Ελένη Ευθυμίου, Στέλλα Νούλη, Κίττυ Παϊταζόγλου, Κατερίνα Παπανδρέου, Νάνσυ Σιδέρη, Καλλιόπη Σίμου, Νατάσσα Σφενδυλάκη, Αναστασία Χατζάρα
Κρουστά: Γιώργος Μπουκαούρης

 

Πού: Εθνικό Θέατρο – Θέατρο Rex  Σκηνή «Κατίνα Παξινού» – Πανεπιστημίου 48, τηλ. 210 3305074, 210 7234567 (μέσω πιστωτικής κάρτας), στο www.ticketservices.gr και στο  tickets.public.gr

Πότε: από 21 Ιανουαρίου 2020 και κάθε Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο στις 21.00, Κυριακή στις 20.00. Έως 1 Μαρτίου 2020

Εισιτήρια:  13 ευρώ (γενική είσοδος),  10 ευρώ (νεανικό φοιτητικό) και 5 ευρώ (για ανέργους)

 

 

Info

Χαρακτηρισμένη ως «το πιο  βίαιο eye-liner της Γερμανίας», η Σιμπίλε Μπεργκ, που ζει και εργάζεται στη Ζυρίχη, θεωρείται η πιο ζωντανή φωνή στον σύγχρονο γερμανόφωνο κόσμο. Με το λογοτεχνικό και θεατρικό έργο της μεταφρασμένο σε 34 γλώσσες, ρίχνει μια διαπεραστική ματιά στη σύγχρονη ευρωπαϊκή μεγαλούπολη. Απλά και καθημερινά πράγματα της ζωής σκιαγραφούν με σαρκασμό και χιούμορ την ποιότητα μιας κοινωνίας, που όπως λέει η συγγραφέας «φαίνεται από τον τρόπο με τον οποίο συμπεριφερόμαστε στους αδύναμους. Στους εαυτούς μας  δηλαδή, οι οποίοι θα μπορούσαμε να καταλήξουμε στον δρόμο αύριο λόγω κάποιας μακροχρόνιας αρρώστιας, τυχόν απόλυσης ή μιας άλλης κακοτυχίας. Σχεδόν παντού επικρατεί σήμερα η περίεργη πίστη στην επικράτηση του πιο εύρωστου. Και το μίσος για όλους όσοι έχουν εκπέσει, τους αδύναμους και τους ασθενείς, είναι για πολλούς η έκφραση του φόβου για τη δική τους κατάρρευση».

Νεαρές γυναίκες που προσπαθούν να ανταποκριθούν στις επιταγές της σύγχρονης καπιταλιστικής κοινωνίας βρίσκονται σε αδιέξοδο: εγκλωβισμένες στην αυτοεικόνα τους, θεωρούν τη διαρκή κατανάλωση ως μονόδρομο, μιλάνε με δυσπιστία για τον ρόλο της οικογένειας, αδυνατούν να πιστέψουν ότι υπάρχει πραγματικός έρωτας και παρόλο που περιφρονούν την αγορά, ζούνε πουλώντας δικά τους φάρμακα στο διαδίκτυο. Νιώθοντας παγιδευμένες σε έναν κόσμο που προωθεί μονάχα πλασματικές ανάγκες και ψεύτικες επιλογές, έχουν χάσει κάθε κίνητρο και αναρωτιούνται αν υπάρχει κάτι για το οποίο αξίζει να αγωνιστούν. Επί σκηνής ένας δυναμικός χορός γυναικών, που, η καθεμία μόνη της και όλες μαζί, μιλούν με δυσπιστία για την έννοια του «εμείς», φωτίζοντας άλλοτε με τρυφερό και άλλοτε με σκληρό τρόπο, ένα οργισμένο «εγώ» εμποτισμένο από ματαίωση και απέραντη μοναξιά.