Άγγελος Μπούρας: «Η ανάγκη μου να είμαι ο εαυτός μου με ώθησε στο θέατρο»

Γεράσιμος Γεννατάς: «Ο Ναπολέων Βοναπάρτης ήταν ένα άθροισμα πολλών αντιφατικών στοιχείων»
16 Νοεμβρίου 2019
Λουκία Μιχαλοπούλου: «Είναι το δυσκολότερο και απαιτητικότερο κείμενο που έχω διαβάσει»
19 Νοεμβρίου 2019
Γεράσιμος Γεννατάς: «Ο Ναπολέων Βοναπάρτης ήταν ένα άθροισμα πολλών αντιφατικών στοιχείων»
16 Νοεμβρίου 2019
Λουκία Μιχαλοπούλου: «Είναι το δυσκολότερο και απαιτητικότερο κείμενο που έχω διαβάσει»
19 Νοεμβρίου 2019

Ο Άγγελος Μπούρας ερμηνεύει το ρόλο του Έκτορ στην παράσταση του έργου «Η Αρχή του Αρχιμήδη». (Φωτογραφίες: Γιάννης Καραμπάτσος.

 

Συνέντευξη: Μαριλένα Θεοδωράκου

 

Ένας δάσκαλος σε ομάδα κολύμβησης παίδων, αγκαλιάζει και δίνει ένα φιλί σ’ ένα αγοράκι που κλαίει γιατί φοβάται το νερό και δε θέλει να κολυμπήσει χωρίς σωσίβιο. Αυτή η κίνηση θα αποτελέσει αφορμή για μια αλληλουχία εκρηκτικών συζητήσεων και καταστάσεων και θα φέρει στην επιφάνεια υποψίες, προκαταλήψεις και φόβους. Για την παράσταση του έργου «Η Αρχή του Αρχιμήδη» του συγγραφέα Josep Maria Miró μιλάει ο ηθοποιός Άγγελος Μπούρας, η οποία ανεβαίνει για δεύτερη χρονιά στο θέατρο Skrow σε σκηνοθεσία Βασίλη Μαυρογεωργίου.

 

 

Τι ήταν αυτό που σας ώθησε για να ασχοληθείτε με το θέατρο;

Σίγουρα κάποιον ρόλο έπαιξε το σχολείο και συγκεκριμένα οι σχολικές παραστάσεις. Όσο μεγαλώνω, όμως, θεωρώ πια ότι η έμφυτη συστολή και η ανάγκη μου να υπάρξω κάπου όπου μπορώ να είμαι ό,τι θέλω, να κρύβομαι δηλαδή πίσω από κάτι, πίσω από έναν ρόλο, μάλλον ήταν η αφορμή. Τώρα πια ευτυχώς δεν κρύβομαι πίσω από τίποτα. Μεγάλη εξέλιξη. Ξέρετε, όταν μεγαλώνεις με τον υπέροχο τίτλο του καλού παιδιού, σταδιοδρομείς αναγκαστικά αναλόγως και κάπου στην εφηβεία μου κατάλαβα ότι κάνοντας θέατρο μπορώ να είμαι καλός, κακός, κουτός, έξυπνος, ο πρώτος ή και ο τελευταίος. Κι αυτό ήταν πολύ λυτρωτικό. Η ανάγκη μου να είμαι ο εαυτός μου, λοιπόν, με ώθησε στο θέατρο.

 

Είστε ηθοποιός και παράλληλα έχετε την καλλιτεχνική διεύθυνση του Γκλόρια Μικρό. Πώς τα συνδυάζετε;

Η ενασχόλησή μου με τη διεύθυνση των θεάτρων μ’ έκανε καλύτερο ηθοποιό. Βγήκα απ’ το να υπάρχω εγώ και βρέθηκα στο να υπάρχουν οι άλλοι και μέσα απ’ αυτούς και εγώ τελικά. Θέλω να πω, ότι η συλλογική ευθύνη σε απεγκλωβίζει από το να ζητάς απόδειξη ότι υπάρχεις. Σου φτάνει ότι υπάρχεις. Το μόνο δύσκολο κομμάτι στον συνδυασμό ηθοποιός-καλλιτεχνική διεύθυνση είναι η διαχείριση των ανθρώπων, οι ισορροπίες που πρέπει να κρατάς, το δίλημμα που σου βάζουν κάποιοι συνάδελφοι, είσαι ηθοποιός ή διευθυντής; Άκου τώρα, να συζητάμε για διευθυντές στην τέχνη!

 

Πώς προέκυψε η συνεργασία σας με τον Βασίλη Μαυρογεωργίου στην παράσταση «Η αρχή του Αρχιμήδη»;

Ο Βασίλης, αυτό το υπέροχο πλάσμα! Γνωριστήκαμε με αφορμή την παράσταση «Το χελιδόνι» που ανέβηκε πριν δύο χρόνια στο Γκλόρια Μικρό και που συνεχίζει για τρίτη χρόνια στο Άνεσις Μικρό. Και ξεκίνησε μια αμοιβαία, ελπίζω, εκτίμηση και αγάπη. Κάποια στιγμή το καλοκαίρι ναυάγησαν όλα τα σχέδια που είχα κάνει για τη σεζόν, καθώς φρόντισα περισσότερο τις παραγωγές των θεάτρων και όχι τη δική μου θεατρική αποκατάσταση, έτσι λοιπόν σε μια κουβέντα με τον Βασίλη μου είπε ότι ψάχνει για αντικαταστάτη στην «Αρχή του Αρχιμήδη», αυτοπροτάθηκα και ξεκίνησε αυτή η συνεργασία. Είμαι ευτυχής που δουλεύω με τον Βασίλη, ευτυχής που δουλεύω με τόσο σπουδαίους συναδέλφους σε ένα υπέροχο έργο!

 

Ο Μιχάλης Συριόπουλος και ο Άγγελος Μπούρας. (Φωτογραφίες: Γιάννης Καραμπάτσος).

 

Ποιος είναι ο ρόλος σας;

Ο ρόλος μου, είναι ο Έκτορ, ο κύριος «κάνω τη δουλειά μου και τέλος», ένας άνθρωπος που θέλει να είναι όλα τακτοποιημένα, να τα έχει με όλους καλά, να είναι αγαπητός σε όλους, να κάνει σωστά τη δουλειά του, να είναι ο τέλειος υπάλληλος, ένας άνθρωπος που στο κύριο ερώτημα που τίθεται στο τέλος δεν παίρνει θέση. Προπονητής κολύμβησης και αυτός, όπως και ο Τζόρντι, σαφώς κλονίζεται από αυτό που συμβαίνει αλλά δεν παίρνει θέση. Με ταράζει αυτό πολύ, γιατί ενώ συναισθηματικά συμμετέχει στην ιστορία και στη λαίλαπα κατηγοριών και ανησυχεί για το φίλο του, δε λέει τίποτα. Ούτε και γω ξέρω τι να σκεφτώ, ξεστομίζει…

 

Τι σημαίνει ο τίτλος του έργου;

«Κάθε σώμα που βυθίζεται στο νερό χάνει από το βάρος τόσο όσο είναι το βάρος του υγρού που εκτοπίζει». Ο Τζόρντι προπονητής κολύμβησης βυθίζεται στο νερό και μετά στη λάσπη των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Ο γνωμοπώλης κριτής που ακούει στο όνομα Facebook, η ταχύτητα με την οποία εξαπλώνεται μια είδηση, χωρίς να έχουν ελεγχθεί ή διασταυρωθεί οι πληροφορίες, βουλιάζουν έναν άνθρωπο… και αρχίζει η αμφιβολία.

 

Ποια είναι τα θέματα που θέτει ο συγγραφέας Josep Maria Miró με αυτό το έργο;

Είναι ένα έργο τροφή για σκέψη για πολλά πράγματα. Ο Μιρό δε μας δίνει απαντήσεις, μας καλεί να απαντήσουμε εμείς και να σκεφτούμε μετά την παράσταση σε τι είδους κοινωνία ζούμε ή θέλουμε να ζούμε, κατά πόσο το λαϊκό δικαστήριο του facebook αποφασίζει για τις ζωές των ανθρώπων, πώς από μια σπίθα αμφίβολης ισχύος ξεπηδάει μια πυρκαγιά με ανεξέλεγκτες διαστάσεις, πού είναι η αλήθεια και πού η φήμη. Όπως λέει και η μεταφράστρια του έργου Μαρία Χατζηεμμανουηλ, ο συγγραφέας μας καλεί να πάρουμε θέση αναδιατυπώνοντας μια σύγχρονη αρχή του Αρχιμήδη: κάθε σώμα που βυθίζεται στη λάσπη των Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης χάνει από την ελευθερία του τόση, όση επιθυμεί η κοινή γνώμη που τον εκτοπίζει.

 

Πώς περνάτε τον ελεύθερο χρόνο σας;

Αφιερώνω τον ελεύθερο χρόνο στους φίλους μου και στην οικογένειά μου, προσπαθώ να είμαι παρών στις στιγμές των δικών μου ανθρώπων. Κάποιες φορές ελλείψει χρόνου δεν τα καταφέρνω. Ο Σοφοκλής λέει ότι ο χρόνος ανακαλύπτει την αλήθεια. Όταν έχω ελεύθερο χρόνο κάνω λοιπόν ανακαλύψεις!

 

Βλέπετε παραστάσεις συναδέλφων σας; Έχετε ξεχωρίσει κάποιες από τη φετινή σεζόν;

Φυσικά και βλέπω παραστάσεις, είναι χαρά μου να παρακολουθώ τους συναδέλφους μου! Και είμαι από αυτούς, επίσης, που προσπαθώ να βλέπω τα πάντα, δε βάζω ταμπέλες. Το αποτέλεσμα θα δικαιώσει την επιλογή μου, δεν πηγαίνω στο θέατρο για να κρίνω αλλά για να συγκινηθώ, να ψυχαγωγηθώ. Δε θα ήθελα να ξεχωρίσω κάποια παράσταση, θα ήταν άδικο, το τι αρέσει σε μένα είναι προσωπική υπόθεση. Μια παράσταση για να γίνει έχει κόπο και αγωνία μέχρι να μπει το κοινό. Ας είμαστε επιεικείς με την κρίση μας.

 

Κατά τη γνώμη σας, ποια είναι τα συστατικά για την επιτυχία μιας παραγωγής;

Δε ξέρω τι να απαντήσω ειλικρινά. Προσωπικά ξεκινάω με γνώμονα το έργο. Να μπορώ να διηγηθώ μια ιστορία στο κοινό. Και μετά καλώ όλους όσους νομίζω ότι είναι ικανοί, για μένα πάντα, να αφεθούν σε κάτι που δεν υπάρχει, να μοιραστούν την άγνοιά τους και να δημιουργήσουν τόσο για τους ίδιους όσο και για το κοινό μια διαφορετική πραγματικότητα. Να κάνουμε θέατρο. Δεν υπάρχει συνταγή, υπάρχουν καλές προθέσεις και σεβασμός απέναντι στον κόσμο που μας εμπιστεύεται και σηκώνεται από τον καναπέ του να έρθει να πληρώσει και να μας δει. Αλλά συνταγή επιτυχίας, νομίζω, δεν υπάρχει. Αφήστε δε που σε κάποιες περιπτώσεις μια αποτυχία μπορεί να είναι αποκαλυπτική… Αν την αντέξεις.

 

 

 

 

Πληροφορίες παράστασης

«H Αρχή του Αρχιμήδη» του Josep Maria Miró

Συγγραφέας: Josep Maria Miró (*Βραβευμένος με το Premi Born de Teatre Award, 2011)

Μετάφραση: Μαρία Χατζηεμμανουήλ

Σκηνοθεσία: Βασίλης Μαυρογεωργίου

Σκηνογράφος: Θάλεια Μέλισσα

Ενδυματολόγος: Ιφιγένεια Νταουντάκη

Φωτιστής: Στέλλα Κάλτσου

Μουσική επιμέλεια: Γιάννης Σορώτος

Βοηθός Σκηνοθέτη: Καλή Βοϊκλή

Φωτογραφίες: Πάτροκλος Σκαφίδας

 

Παίζουν: Άγγελος Μπούρας, Σεραφείμ Ράδης, Μιχάλης Συριόπουλος, Μαρία Φιλίνη

 

 

Πού: Skrow theater, Αρχελάου 5, Παγκράτι, τηλ. 210 7235842
www.skrowtheater.com

Πότε: από 3 Οκτωβρίου 2019 και κάθε Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο στις 21.00 και Κυριακή στις 18.00. Έως 22 Φεβρουαρίου 2020.

Εισιτήρια: 13 ευρώ (γενική είσοδος), 10 ευρώ (φοιτητικό, μειωμένο, ομαδικό για κρατήσεις άνω των 10 ατόμων), 8 ευρώ (ανέργων/ΑΜΕΑ)