«Η Κούλα του Βαγγέλη» στο θέατρο Άβατον
26 Νοεμβρίου 2018
«Επιστροφή στο Μπουντεγιόβιτσε» από την ομάδα Art Vouveau
27 Νοεμβρίου 2018

"...Και ξαφνικά...." είναι ο τίτλος την καινούργιας performance της Εύας Πυρνοκόκη, που παρουσιάζεται στο MIR Festival.

Sharing is caring!

 

Συνέντευξη: Μαριλένα Θεοδωράκου

 

Με σπουδές και καριέρα στο Άμστερνταμ, η Εύα Πυρνοκόκη επιστρέφει στην Αθήνα για να παρουσιάσει μια εγκατάσταση-περφόρμανς με τον τίτλο «…και ξαφνικά…», την οποία και δημιούργησε ειδικά για το MIR Festival 2018. Μέσα σ’ ένα σκοτεινό κουτί όπου υπάρχει η εγκατάσταση, οι θεατές μπορούν να μείνουν από μια έως τρεις ώρες, να βγουν και να ξαναμπούν. Με την παρουσία των άλλων θεατών και των ερμηνευτών, θα βιώσουν συνθήκες που θα φέρουν στην επιφάνεια την ευθραυστότητα της ανθρώπινης φύσης, μπροστά στο ξαφνικό γεγονός – μια κατάσταση απόλυτης ευαλωτότητας, αλλά και απόλυτου ανοίγματος στην ποίηση της στιγμής.

 

«Αρχικά ασχολήθηκα με τον χορό. Οι πρώτες μου σπουδές ήταν μπαλέτο και σύγχρονος χορός στο Κέντρο Χορού στην Καλαμάτα με καλλιτεχνική διευθύντρια την Βίκυ Μαραγκοπούλου» λέει η Ελληνίδα περφόρμερ, που πρόσφατα παρουσίασε τη  δουλειά της με τίτλο «Observatorium» στη Βενετία και στο Άμστερνταμ. «Όταν ήρθα στην Αθήνα συνέχισα στη σχολή χορού του Γιάννη Μέτση, η οποία δεν υπάρχει πια και παράλληλα μπήκα στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν. Έκανα και κάποια σεμινάρια σκηνοθεσίας, γιατί ήταν κάτι που με ενδιέφερε. Τότε έγινε και η πρώτη μου επαφή με το εξωτερικό και πήγα στις Βρυξέλλες, όπου έκανα διάφορα σεμινάρια με τον Βέλγο χορογράφο Βιμ Βαν Ντε Γκέιμπους. Το τρίτο κομμάτι των σπουδών μου, ήταν στο Άμστερνταμ, όταν πήγα για σπουδές Καλών Τεχνών. Έκανα ένα ειδικό πρόγραμμα για επαγγελματίες που εστίαζε στον τρόπο που η Τέχνη μπορεί να βοηθήσει την κοινωνία, σε ότι αφορά στην θεραπεία. Δεν ήταν art therapy. Ήταν ένα ερευνητικό κομμάτι σε πολλά επίπεδα. Στο κομμάτι της ψυχικής υγείας, αλλά και στο πολιτικό, το φιλοσοφικό. Ουσιαστικά αυτά είναι και τα θέματα που ασχολούμαι και στις δικές μου περφόρμανς. Στο Άμστερνταμ λοιπόν, ήμασταν μια ομάδα δέκα ατόμων, όπου για δύο χρόνια κάναμε έρευνα σε διάφορους Δημόσιους Οργανισμούς της Ολλανδίας, όπως ψυχιατρεία, γηροκομεία, νοσοκομεία. Είχε πολύ ενδιαφέρον και ήταν αρκετά δύσκολο. Εκεί όμως κατάλαβα ότι τελικά, η Τέχνη μπορεί να παρέμβει αρκετά σε αυτό το κομμάτι: να βοηθήσει δηλαδή την κοινωνία. Δεν ήταν μόνο παρέμβαση κάνοντας έργο, δηλαδή κάνοντας μια περφόρμανς. Έπρεπε να περάσουμε όλη τη διαδικασία από το πώς λειτουργεί ο οργανισμός, γιατί λειτουργεί έτσι, βρισκόμασταν αντιμέτωποι με ερωτήματα για το αν βοηθάει αυτό που κάνουμε τον ασθενή, κ.τ.λ. Μέναμε σε κάθε μέρος για τρεις μήνες, κοιμόμασταν εκεί και βλέπαμε τον τρόπο που λειτουργεί το σύστημα του κάθε ασθενούς. Μας είχαν καλέσει για να δούμε τι είναι αυτό που πιστεύουμε ότι δεν λειτουργεί σωστά. Αυτό ήταν και το πολύ ενδιαφέρον. Τι μπορεί να δει ένας καλλιτέχνης, που δεν μπορεί να δει ένας άλλος φορέας. Όλες μου οι δουλειές μπορεί να έχουν διαφορετικό σχήμα, εξαρτάται πάντα από αυτό που ερευνώ κάθε φορά. Έτσι, χρησιμοποιώ και τα ανάλογα μέσα. Σε κάποια δουλειά μπορεί να είναι περισσότερο κινητικό, σε μια άλλη να χρησιμοποιήσω πιο πολύ εικόνα. Όλα μου τα θέματα όμως, έχουν να κάνουν με αυτό που παρατηρώ κοινωνικά και τι θέλω να δώσω μέσα από τη δουλειά μου, αλλά με διάφορους τρόπους».

 

 

«Η εγκατάσταση-περφόρμανς  “…και ξαφνικά…” δημιουργήθηκε ειδικά για το MIRfestival 2018 και είναι μια εγκατάσταση-περφόρμανς για το απροσδόκητο» συνεχίζει η καλλιτέχνις. «Ξεκινώντας από τη θεωρία ότι αναπτύσσουμε το προσωπικό μας εννοιολογικό σχήμα και μέσα από αυτό αντιλαμβανόμαστε και κατανοούμε τον κόσμο, η παράσταση θέτει ερωτήματα για το ποιοι είμαστε όταν συναντιόμαστε με το αναπάντεχο, το ασταθές, το ξένο, το απροσδόκητο, το ασυντόνιστο, το ποιητικό, το ακαθόριστο, το σκοτεινό, το διπλανό, το μακρινό, το άλλο από εμάς. Αυτό που με ενδιαφέρει στο συγκεκριμένο έργο δεν είναι να ερευνήσω πώς είναι τα πράγματα γύρω μας αλλά κυρίως πώς αλληλεπιδρούν. Έχω εστιάσει στο ποιοι είμαστε, όταν δεν μπορούμε να ελέγξουμε τι μας συμβαίνει. Πιστεύω ότι όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με το άγνωστο ή με το διαφορετικό, τότε φαίνεται ποιοι είμαστε και τι κουβαλάμε. Ουσιαστικά καλώ τους θεατές στη σκηνή, μαζί με τους περφόρμερς να είμαστε σε έναν κοινό τόπο. Μέσα σε μια εγκατάσταση, για την οποία δεν θέλω να πω τίποτα περισσότερο, γιατί εκεί είναι και το μυστικό. Μέσα σε αυτό το σκοτεινό κουτί όπου υπάρχει η εγκατάσταση, οι θεατές θα έχουν δικαίωμα να μείνουν όση ώρα επιθυμούν. Δεν επιβάλλουμε να κάνει κανένας κάτι συγκεκριμένο. Ακριβώς γι’ αυτόν το λόγο, το έργο είναι από μια έως τρεις ώρες. Έτσι, ο θεατής μπορεί να βγει και να μπει όποτε θέλει με το ίδιο εισιτήριο. Από τον ίδιο εξαρτάται η απόφαση που θα πάρει για τον χρόνο που θέλει να μείνει, καθώς και τον τρόπο που θα υπάρξει μέσα σε αυτόν τον χώρο. Εμείς δημιουργούμε ένα συγκεκριμένο περιβάλλον και ένα απόλυτο άνοιγμα στην ποίηση της στιγμής. Από εκεί και πέρα, το πώς θα ανταποκριθεί ο κάθε θεατής είναι προσωπικό. Αυτό είναι και ένα από τα ζητούμενα του έργου. Είναι ένα κοινωνικό πείραμα για τον τρόπο που λειτουργούμε, όταν βρισκόμαστε σε συγκεκριμένες συνθήκες. Ο τίτλος “…και ξαφνικά…” είναι λίγο παιχνιδιάρικος, με την έννοια ότι ξαφνικά μπαίνω κάπου που δεν ξέρω τι θα μου συμβεί. Και μου ζητάει κάποιος απλώς να υπάρξω εκεί. Το ξαφνικά, για μένα, έχει να κάνει με κάτι πολύ απλό, όπως το γεγονός ότι δεν ξέρουμε τι μας ξημερώνει αύριο και πόσο έτοιμοι είμαστε να ζήσουμε στο παρόν και να συνδεθούμε στο παρόν. Γι’ αυτό και ονομάζω αυτή την performance, κοινωνικό πείραμα. Επειδή, έχει να κάνει με το πώς αντιδρούν σε κάθε χώρα οι θεατές, θα ήθελα να την ταξιδέψω και σε άλλες χώρες, γιατί αλλάζει και σε σχέση με το κοινό».

 

 

Πληροφορίες παράστασης

 

Εύα Πυρνοκόκη «…και ξαφνικά…»

Εγκατάσταση-περφόρμανς μέσα στην οποία ο θεατής μπορεί να μείνει όσο χρόνο θέλει, και μπορεί να βγει και να ξαναμπεί

Δημιουργία/Χορογραφία: Εύα Πυρνοκόκη & Ομάδα

Ερμηνευτές: Magd Asaad, Ανδρέας Ζάκας, Νικολέτα Καρμίρη, Βασιλική Κουτρούλη, Θεοδοσία Νιάρχου, Εύα Πυρνοκόκη.

Παραγωγή: Eva Pyrnokoki Arts

Συμπαραγωγή: MIRfestival

Το έργο αυτό δημιουργήθηκε για το MIRfestival 2018

www.mirfestival.gr

 

 

Πότε: 26 και 27 Νοεμβρίου 2018, από τις  19.00 έως τις 22.00

Πού: Rabbithole Art & Performance Space, Γερμανικού 20, Μεταξουργίο, τηλ. 210 5249903

Εισιτήρια: 7 ευρώ, 6 ευρώ (φοιτητικό), 5 ευρώ ( άνεργοι, ατέλειες)

Διάρκεια: από 1 έως 3 ώρες

 

 

Info

Η Εύα Πυρνοκόκη γεννήθηκε στην Αθήνα και μεγάλωσε στην Καλαμάτα. Είναι απόφοιτος της Σχολής του Θεάτρου Τέχνης Κάρολος Κουν. Γρήγορα δημιουργεί δικές της παραγωγές και πειραματίζεται μεταξύ χορού, θεάτρου και σκηνικής εγκατάστασης. Το 2014 πηγαίνει στο Άμστερνταμ για να σπουδάσει στο ερευνητικό Cure Master of Fine Arts τoυ Sandberg Instituut. Ακολουθούν συνεργασίες με καλλιτέχνες από όλο τον κόσμο. Δουλειές της έχουν παρουσιαστεί στην Αθήνα, στο Άμστερνταμ, στο Βερολίνο, στο Ντίσελντορφ, στη Βενετία και στο Λβιβ. Το 2017 ιδρύει την ομάδα Eva Pyrnokoki Arts με σκοπό να συνεργαστεί και να κάνει συμπαραγωγές με διάφορους φορείς. Η τελευταία της δουλειά Observatorium παρουσιάστηκε στη Βενετία και στο Άμστερνταμ με την υποστήριξη του Amsterdams Fonds voor de Kunst. To έργο …και ξαφνικά… δημιουργήθηκε ειδικά για το MIRfestival.

 

 

Η Εύα Πυρνοκόκη, δημιούργησε μια εγκατάσταση-περφόρμανς μακράς διάρκειας με τον τίτλο «…και ξαφνικά…», ειδικά για το MIR Festival 2018.