Παντελής Δεντάκης: «Όταν σκηνοθετείς αντιλαμβάνεσαι το θέατρο επί της ουσίας»

Κωνσταντίνος Μάρκελλος: «Οφείλεις να λες όχι για να προστατεύεις τον εαυτό σου και την δουλειά σου»
17 Νοεμβρίου 2018
Η Φένια Αποστόλου σκηνοθετεί «Το κάλεσμα της Λορίν»
21 Νοεμβρίου 2018

Ο Ορέστης Τζιόβας. η Νικολέτα Παπαδοπούλου και ο Σταύρος Σβήγκος στην παράσταση του έργου "Δύο Θεοί". (Φωτογραφίες: Δομνίκη Μητροπούλου).

Sharing is caring!

 

Πρόκειται για μία κωμωδία για την καταστροφή της ανθρωπότητας και τη Διόρθωση της Ιστορίας από τους Δύο Θεούς, τον Πάτρικ και τον Μιγκέλ, οι οποίοι είναι εδώ και δέκα χρόνια έγκλειστοι σ’ ένα κέντρο αποτοξίνωσης για άτομα εθισμένα στους υπολογιστές και στο διαδίκτυο. Ο Παντελής Δεντάκης μιλάει για το έργο «Δύο Θεοί» του Λένου Χρηστίδη, που τιμήθηκε με το βραβείο «Κάρολος Κουν» το 1999, το οποίο σκηνοθετεί αυτή τη σεζόν στο Θέατρο Ροές. Η παράσταση θα ανέβει τη νέα χρονιά στο θέατρο Αριστοτέλειον στη Θεσσαλονίκη.

 

«Το έργο αυτό ανέβηκε για πρώτη φορά το 1999 στο Θέατρο του Νέου Κόσμου, που είναι το θεατρικό μου σπίτι, και μάλιστα το είχα δει τότε ως φοιτητής της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου. Ήταν η παράσταση που εγκαινίασε τον Κάτω Χώρο του Θεάτρου του Νέου Κόσμου, την σκηνοθεσία είχε κάνει ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος, που τότε δεν γνωριζόμασταν καν. Θυμάμαι ότι έπαιζαν ο Μανώλης Μαυροματάκης και ο Γεράσιμος Γεννατάς και μου είχε εντυπωθεί ως ένα πολύ ωραίο έργο. Φέτος, μου το πρότεινε η Νικολέτα Παπαδοπούλου που παίζει στην παράστασή μας στο Θέατρο Ροές και είναι επίσης και η παραγωγός. Παρεμπιπτόντως και η ίδια το είχε δει στα φοιτητικά της χρόνια και το αγαπούσε πολύ. Το διάβασα και σκέφτηκα ότι αυτό το έργο, μιλάει για πράγματα που μας αφορούν πολύ σήμερα».

 

Ο Σωκράτης Πατσίκας, ο Σταύρος Σβήγκος και ο Ορέστης Τζιόβας. (Φωτογραφίες: Δομνίκη Μητροπούλου).

 

«Ο πλανήτης δυστυχώς οδεύει προς την καταστροφή, νομίζω είναι σε χειρότερη μοίρα από την εποχή που γράφτηκε το έργο και γι’ αυτό μιλάει κιόλας: για την καταστροφή του κόσμου, αλλά και για το πόσο εθισμένοι είμαστε στο διαδίκτυο, στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές και γενικά στα ηλεκτρονικά μέσα. Ταυτόχρονα όμως μιλάει και για την καταστροφή του κόσμου που έχει προκαλέσει ο άνθρωπος και που σήμερα, εγώ τουλάχιστον, νιώθω ότι ο πλανήτης μας κουνιέται προς λάθος κατεύθυνση. Φαίνεται ότι είμαστε σε μια καμπή της Ιστορίας που σίγουρα έχουμε ξαναβρεθεί, όπως τη δεκαετία του 1960 με την κρίση στην Κούβα ή με τον Ψυχρό Πόλεμο, αλλά τώρα φαίνεται ότι υπάρχει μια αναστάτωση παγκοσμίως. Το έργο κάνει αρκετή πλάκα με όλο αυτό, εγώ θεωρώ ότι έχει ουσιαστικά σαν αφορμή, πέρα από τα επιμέρους κομμάτια του που ήδη είπαμε, τον μεγαλύτερο φόβο του ανθρώπου που είναι το τέλος. Έτσι και αλλιώς η Τέχνη γύρω από αυτό κινείται, είναι αυτό που λέμε ο θάνατος και ο έρωτας που είναι ουσιαστικά πάνω στο ίδιο πράγμα. Οπότε καθώς κάναμε πρόβες με τους ηθοποιούς της παράστασης, (Σταύρος Σβήγκος, Ορέστης Τζιόβας, Σωκράτης Πατσίκας, Παύλος Παυλίδης Νικολέτα Παπαδοπούλου), προέκυπταν σκέψεις προσωπικές ή συζητήσεις που είχαν να κάνουν με το πώς αυτό το θαυμαστό και το πιο καταστροφικό ον που λέγεται άνθρωπος και που έχει γεννηθεί πάνω στον πλανήτη, τον καταστρέφεται καθημερινά . Κάναμε συζητήσεις για τον φόβο του καθενός απέναντι στον θάνατο και για το τι κάνει ο καθένας μας για να νικήσει τον φόβο του ή να τον διασκεδάσει».

 

Ο Πάτρικ και ο Μιγκέλ είναι εδώ και δέκα χρόνια έγκλειστοι σ’ ένα κέντρο αποτοξίνωσης για άτομα εθισμένα στους υπολογιστές και στο διαδίκτυο. (Φωτογραφίες: Δομνίκη Μητροπούλου).

 

«Το έργο μιλάει για δύο χάκερς θα λέγαμε σήμερα, το 1999 που γράφτηκε το έργο δεν υπήρχε αυτός ο όρος τουλάχιστον διαδεδομένος στην Ελλάδα. Σήμερα είμαστε περισσότερο εθισμένοι με το touch screen, τις οθόνες αφής που βρίσκονται παντού, στο κινητό μας, στα μπαρ, στο μετρό. Βλέπουμε ζευγάρια που βγαίνουν για ποτό και είναι ο καθένας ασχολείται με το δικό του κινητό. Πέρα λοιπόν από την κωμικότητα της ατάκας, του σκηνοθετικού ευρήματος, του παιξίματος ή του ευρήματος του κάθε ηθοποιού, που αυτό συμβαίνει έτσι και αλλιώς σε κάθε παράσταση, για μένα το πιο κωμικό, το κυρίαρχο είναι πώς ο άνθρωπος εξαιτίας αυτής της αγωνίας που έχει προσπαθώντας να αποφύγει το αναπόφευκτο, το τέλος και το θάνατο δηλαδή, τί είναι αυτό που μπορεί να εφεύρει ώστε να δημιουργήσει την ψευδαίσθηση ότι θα το αποφύγει. Αυτό είναι το βασικό εργαλείο των συγκεκριμένων δύο ηρώων, των Δύο Θεών που ερμηνεύουν ο Ορέστης Τζιόβας και ο Σταύρος Σβήγκος, για να νικήσουν αυτό τον φόβο και να αισθανθούν ότι θα παραμείνουν αιωνίως σε αυτόν τον πλανήτη. Το έργο εκτυλίσσεται σε ένα Ίδρυμα αποτοξίνωσης, όπου ο Πάτρικ και ο Μιγκέλ, είναι πρώην χρήστες ηλεκτρονικών υπολογιστών και υπάρχει ένας ακόμη τρόφιμος που τους επισκέπτεται κατά καιρούς και καπνίζουν στη λούφα ένα τσιγάρο. Και όταν αυτοί αποφασίζουν να γίνουν οι Δύο Θεοί ξεθάβουν τον κρυμμένο υπολογιστή τους και αρχίζουν το θεάρεστο έργο τους. Ο τρόφιμος αυτός λοιπόν, τους ζητάει ρουσφέτια για όλους τους υπόλοιπους τροφίμους που θέλουν και αυτοί να μείνουν στην Ιστορία. Ακόμα και ο διευθυντής του Ιδρύματος που στην αρχή τους επισκέπτεται σπάνια, καθώς θέλει και εκείνος να αποκατασταθεί και το δικό του όνομα στην Ιστορία, αρχίζει συχνές επισκέψεις και τους ζητάει και αυτός το δικό του ρουσφέτι. Υπάρχει επίσης και ένα ανδροειδές, ένα κορίτσι το οποίο είναι κάτι ανάμεσα σε γυναίκα, άνθρωπο και ρομπότ η οποία τους φέρνει φαγητό, τους λέει κάποιες εντολές και κάποιους κανονισμούς από τον διευθυντή».

 

Ο Παντελής Δεντάκης, σκηνοθέτης της παράστασης «Δύο Θεοί». (Φωτογραφίες: Δομνίκη Μητροπούλου).

 

«Φέτος, στο πλαίσιο της δράσης που κάνει κάθε χρόνο το Θέατρο του Νέου Κόσμου με το Θέατρο Αλληλεγγύης για παιδιά, σκηνοθέτησα τον “Πινόκιο”. Πρόκειται για μια δράση που γίνεται εδώ και δεκαεπτά χρόνια, όπου μια θεατρική κινητή μονάδα δίνει δωρεάν παραστάσεις σε νοσοκομεία, Ιδρύματα, προσφυγικούς καταυλισμούς, ειδικά σχολεία και όπου μπορεί να βρίσκονται ευαίσθητες ομάδες παιδιών. Είναι μια δράση του Θεάτρου του Νέου Κόσμου που την κρατάει με νύχια και με δόντια, ειδικά αυτή την δύσκολη εποχή, που δεν υπάρχουν επιχορηγήσεις, ούτε χορηγίες από ιδιώτες, όπως υπήρχαν μέχρι πριν από δέκα χρόνια. Τον Ιανουάριο του 2019 θα σκηνοθετήσω στην κεντρική Σκηνή του Θεάτρου του Νέου Κόσμου, το έργο “Τα μάτια” του Πάμπλο Μεσίες και παράλληλα με όλα αυτά συμμετέχω ως ηθοποιός, στην παράσταση “Τζασμίν” που παίζεται στο θέατρο Διάνα σε σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή, με την Ελένη Ράντου, τον Μάξιμο Μουμούρη, κ.ά. Πρόκειται για ένα έργο που βασίζεται στην ταινία του Γούντι ‘Αλεν, “Blue Jasmine”. Μου αρέσει και να παίζω και να σκηνοθετώ. Δεν μπορώ να επιλέξω ένα από τα δύο. Είναι πιο ανακουφιστικό να δουλεύω ως ηθοποιός, γιατί η ευθύνη είναι πολύ μικρότερη. Ωστόσο με έχει βοηθήσει πολύ στο υποκριτικό μου κομμάτι, γιατί όταν σκηνοθετείς αντιλαμβάνεσαι το θέατρο επί της ουσίας και όχι θεωρητικά και ιδεαλιστικά. Είναι μια πολύ ομαδική διαδικασία άσχετα αν ο καθένας έχει τον ρόλο του. Άλλος είναι ο ρόλος του σκηνοθέτη, του σκηνογράφου, άλλος του πρωταγωνιστή που σημαίνει ότι υπάρχουν ρόλοι, παρόλα αυτά είναι μια συλλογική διαδικασία και αυτό μπόρεσα να το καταλάβω πολύ καλύτερα από τη στιγμή που άρχισα να σκηνοθετώ. Και με έχει βοηθήσει πολύ. Δεν νομίζω ότι θα ήθελα ποτέ να σταματήσω να κάνω ένα από τα δύο».

 

Μαριλένα Θεοδωράκου

 

 

 

Πληροφορίες παράστασης

«Δύο θεοί» – Το τέλος του κόσμου σε τέσσερις πράξεις

Κείμενο: Λένος Χρηστίδης

Σκηνοθεσία: Παντελής Δεντάκης

Κοστούμια: Ιφιγένεια Νταουντάκη

Σκηνικά: Νίκος Δεντάκης

Κινησιολογία: Σεσίλ Μικρούτσικου

Φωτισμοί: Σάκης Μπιρμπίλης

Επιμέλεια μουσικής: Νέστορας Κοψιδάς

Βοηθός σκηνοθέτη: Κατερίνα Γεωργουδάκη

Φωτογραφίες: Δομνίκη Μητροπούλου

Διεύθυνση παραγωγής: Σοφία Παπαδοπούλου

 

Παίζουν: Σταύρος Σβήγκος, Ορέστης Τζιόβας, Σωκράτης Πατσίκας, Παύλος Παυλίδης Νικολέτα Παπαδοπούλου.

 

 

Πού: Θέατρο Ροές, Ιάκχου 16, Γκάζι (Μετρό Κεραμεικός), τηλ. 210 3474312

Πότε: από 5 Νοεμβρίου 2018 έως 8 Ιανουαρίου 2019, και κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21.00

Διάρκεια: 100  λεπτά

Εισιτήρια: Κανονικό: 15 ευρώ, Μειωμένο 12 ευρώ

 

 

* Το έργο κυκλοφορεί από τις Eκδόσεις Καστανιώτη