Ο Μελαχρινός Βελέντζας, ο Χιλιαεννιακόσια και το πιάνο του Lemon
9 Νοεμβρίου 2018
Ελίνα Ρίζου: «Μεγάλη τύχη να συναντήσω τη Μπέττυ Αρβανίτη»
13 Νοεμβρίου 2018

Ο Γιάννης Λεάκος ερμηνεύει το ρόλο του Βλαδίμηρου στην παράσταση του έργου «Περιμένοντας τον Γκοντό» του Σάμιουελ Μπέκετ.

Sharing is caring!

Πρόκειται για ένα από τα πιο αντιπροσωπευτικά έργα της παγκόσμιας δραματουργίας που ανήκει στο είδος του Θεάτρου του Παραλόγου. Ο Ιρλανδός συγγραφέας και τιμημένος με Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας Σάμουελ Μπέκετ έγραψε το θεατρικό έργο «Περιμένοντας τον Γκοντό» στα γαλλικά το οποίο και εκδόθηκε το 1952. Από το πρώτο του ανέβασμα στο Παρίσι, το Λονδίνο και τις Ηνωμένες Πολιτείες όπου γνώρισε μεγάλη επιτυχία, το έργο συνεχίζει να είναι από τα πιο αγαπητά τόσο των καλλιτεχνών όσο και του κοινού. Ο Γιάννης Λεάκος που είδαμε πέρυσι στα «Ανεμοδαρμένα Ύψη» που ανέβηκε στο Θέατρο Χώρος, μιλάει για το ρόλο που ερμηνεύει τον Βλαδίμηρο, τη συνεργασία του με την Έλενα Μαυρίδου που υπογράφει την πρώτη της σκηνοθεσία και τα ερωτήματα του έργου «Περιμένοντας τον Γκοντό».

 

Η υπόθεση. Ο Βλαδίμηρος και ο Εστραγκόν ονειρεύονται, περιμένοντας κάποιον κύριο Γκοντό. Λίγο παραπέρα, κι άλλοι Βλαδίμηροι και Εστραγκόν, παραλλαγές του εαυτού τους. Όλοι κινούνται μέσα σ’ ένα τετράγωνο προκαλώντας την αίσθηση ότι στη θέση τους θα μπορούσαν να είναι κάποιοι άλλοι, οποιοιδήποτε άλλοι, όλοι όσοι έγιναν κατά καιρούς στη ζωή τους, όλοι όσοι θα μπορούσαν να γίνουν και δεν έγιναν ποτέ. Όλα τα πρόσωπα και προσωπεία του εαυτού τους. Το δέντρο, όμως, το σημείο συνάντησης του πιο διάσημου θεατρικού ραντεβού, δεν υπάρχει πια. Στη θέση του δέντρου έχει μείνει μόνο μια δεσμίδα φωτός. Μα πότε θα έρθει, επιτέλους, ο Γκοντό να τους σώσει;

 

 

Ποια ήταν η πρώτη σας επαφή με το συγκεκριμένο κείμενο και ποιες ήταν οι εντυπώσεις όταν το διαβάσατε;

«Ομολογώ ότι το διάβασα αρκετά μικρός και δε θα πω ότι το κατάλαβα, ούτε ότι ενθουσιάστηκα με τα βαθιά του νοήματα. Μάλλον προσπαθούσα να δώσω μια ερμηνεία σε αυτόν το Γκοντό που δε λέει να έρθει ποτέ. Γιατί δεν έρχεται; Τι συμβολίζει; Η πρώτη μου σκέψη και δεν είμαι ο μόνος νομίζω, ήταν το θείο στοιχείο, ο θεός, η ανώτερη δύναμη, η πίστη εν γένει. Μου πήρε καιρό και πολλές αναγνώσεις για να καταλάβω και να επικεντρωθώ σε αυτό που ο ίδιος ο Μπέκετ θεωρεί το σημαντικότερο στο έργο του. Το περιμένοντας δηλαδή, και όχι το Γκοντό».

 

 

Θα θέλατε να μας πείτε για το ρόλο που ερμηνεύετε;

«Θα παραθέσω μια φράση από τον Βλαδίμηρο που μαζί με τον Εστραγκόν περιμένουν το Γκοντό: “Το βέβαιο είναι πως οι ώρες είναι ατελείωτες κάτω από αυτές τις συνθήκες, και είμαστε αναγκασμένοι να τις σκοτώνουμε με διάφορα καμώματα που, πώς να το πω, που μπορεί εκ πρώτης όψεως να μας φαίνονται λογικά, μέχρι που μας γίνονται συνήθεια. Θα μου πεις βέβαια πως το κάνουμε για να μη χάσουμε τα λογικά μας. Αναμφισβήτητα. Μήπως όμως δεν έχουμε χαθεί στα αέναα και ανήλιαγα αβυσσαλέα βάθη; Αυτό λέω καμιά φορά με το νου μου. Παρακολουθείς το συλλογισμό μου..; “».

 

Να σας ρωτήσω για τη συνεργασία σας με την Έλενα Μαυρίδου και τους υπόλοιπους ηθοποιούς;

«Η συνεργασία μας ήταν πολύ καλή και λειτουργική. Με τα αγόρια συχνά ακόμα χρησιμοποιούμε τις λέξεις boyhood και bromance, μιας και υπήρχαν στιγμές που ένιωθα πως είμαι με τα φιλαράκια μου στο σχολείο. Πολύτιμο και δύσκολο να συμβεί! Εξάλλου ένα από τα σημαντικότερα στοιχεία του έργου είναι η ανδρική φιλία. Με την Έλενα δουλέψαμε σκληρά όσον αφορά στο σώμα και τη φόρμα. Γνωρίζει πολύ καλά το αντικείμενο».

 

 

 

Μπορείτε να μας μεταφέρετε μια εικόνα από το σκηνικό και την αίσθηση που θα δουν οι θεατές;

Θα πω πάλι μια φράση του Βλαδίμηρου: “Δεν περιγράφεται. Δε μοιάζει με τίποτα. Δεν υπάρχει τίποτα, μόνο ένα δέντρο”.

 

Το έργο παραμένει μια διαχρονική παραβολή για την τάση του ανθρώπου να περιμένει την έξωθεν σωτηρία. Κατά τη γνώμη σας υπάρχει σωτηρία;

«Εξαρτάται απ’ το τι θεωρεί ο καθένας σωτηρία. Για μένα ναι, φυσικά και υπάρχει, αλλά ανά περιόδους και συνήθως δε κρατάει πολύ. Είναι ο έρωτας».

 

 

Μαριλένα Θεοδωράκου

 

 

Πληροφορίες παράστασης

«Περιμένοντας τον Γκοντό»  του Σάμιουελ Μπέκετ

Σκηνοθεσία – Δραματουργία- Ιδέα σκηνικού χώρου: Έλενα Μαυρίδου
Μετάφραση: Αλεξάνδρα Παπαθανασοπούλου
Κοστούμια – Μάσκες – Επιμέλεια σκηνικού: Ιωάννα Πλέσσα
Μουσική σύνθεση – Σχεδιασμός ήχου: Γιώργος Μαυρίδης

Σχεδιασμός φωτισμών: Περικλής Μαθιέλλης
Training workshop: Δήμητρα Κούζα
Βοηθοί σκηνοθέτιδος: Γιάννα Αλ Νακά, Φωτεινή Μποστανίτη
Επιμέλεια κειμένων – Συνεργάτιδες δραματουργίας: Νατάσα Εξηνταβελώνη Μαρία Μοσχούρη

Μεταφράσεις υλικού: Αγγελική Πασπαλιάρη
Οργάνωση παραγωγής: Κρίστελ Καπερώνη, Γιάννα Αλ Νακά

Φωτογραφίες: Γιώργος Καπλανίδης

 

Παίζουν: Νατάσα Εξηνταβελώνη, Ανδρέας Κανελλόπουλος, Γιάννης Καράμπαμπας, Γιώργος Κατσής, Κίμων Κουρής, Γιάννης Λεάκος

 

Πού: Θέατρο Χώρος, Πραβίου 6, Βοτανικός, τηλ. 210 342 6736

Πότε: κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21.00

Εισιτήρια: 12 ευρώ, 8 ευρώ μειωμένο

 

Info

Ένα από τα πιο αντιπροσωπευτικά έργα του Θεάτρου του Παραλόγου, μια «τραγικωμωδία σε δυο πράξεις», όπως τη χαρακτήρισε ο ίδιος ο Μπέκετ, το «Περιμένοντας τον Γκοντό» (En attendant Godot, 1948), αποτελεί ένα αριστούργημα της σύγχρονης δραματουργίας. Παρά τις διαφορετικές ερμηνείες που το συνέδεσαν με τις ψυχαναλυτικές θεωρίες του Φρόυντ και του Γιουνγκ, τον Ψυχρό Πόλεμο, τον Υπαρξισμό, ακόμη και με τον Χριστιανισμό, το έργο παραμένει μια διαχρονική παραβολή για την τάση του ανθρώπου να περιμένει πάντοτε την έξωθεν σωτηρία. Όπως, άλλωστε, υποστήριζε κι ο ίδιος ο Μπέκετ, το νόημα του έργου βρίσκεται στο Περιμένοντας και όχι στον ίδιο τον Γκοντό, την ταυτότητα του οποίου δε γνώριζε ούτε ο ίδιος ο συγγραφέας.