Αργύρης Παυλίδης: «Η δική μου της νιότης περιπέτεια ήταν το θέατρο»

Χάρης Φραγκούλης: «Οι μικρές αλλαγές είναι πιο δύσκολες»
14 Μαρτίου 2018
Ένα γράμμα, ο Ρενέ Μαγκρίτ και το «Σημείο Β»
16 Μαρτίου 2018

O Μάριος Ιβάν Παπούλιας, ο Αργύρης Παυλίδης και ο Τάσος Στάβερης στην παράσταση «Η Στρατιωτική Ζωή Εν Ελλάδι. Χειρόγραφον Έλληνος Υπαξιωματικού» (Φωτογραφίες: Νίκος Τζανόπουλος).

Sharing is caring!

Ο Αργύρης Παυλίδης πρωταγωνιστεί στην παράσταση «Η Στρατιωτική Ζωή Εν Ελλάδι. Χειρόγραφον Έλληνος Υπαξιωματικού» στην οποία υπογράφει τη δραματουργική επεξεργασία και τη σκηνοθεσία. Τον γνωρίσαμε μέσα από τις μεταγλωττίσεις αγαπημένων παιδικών σειρών όπως την Οικογένεια Ουόλτον, Κάντυ-Κάντυ, Αστερίξ, Πόκεμον, κ.ά. Αυτή τη φορά καταπιάνεται με τον ανώνυμο Έλλην υπαξιωματικό που έχει στοιχειώσει τη ζωή του χρόνια τώρα και τον μεταφέρει στο θεατρικό σανίδι.

«Η αρχή έγινε σε ένα υπόγειο στούντιο στην οδό Ιπποκράτους με την Οικογένεια Γουόλτονς. Ο σκηνοθέτης, μορφή της μεταγλώττισης, Σπύρος Μηλιώνης, με είχε δει στο θέατρο και ήθελε να με δοκιμάσει στον Μπεν, τον μικρό αδερφό που πρωτοεμφανιζόταν. Μου φάνηκε πολύ εύκολο, κάτι αυτοκίνητα σε μια μάντρα πουλούσε, θυμάμαι. Μετά, ο ένας ρόλος ερχόταν μετά τον άλλον. Την αγαπάω την μεταγλώττιση, γιατί νομίζω πως δεν με αφήνει να μεγαλώσω» λέει ο ηθοποιός και σκηνοθέτης Αργύρης Παυλίδης.

 

Η ιδέα

«Το “Χειρόγραφον” είναι πολύ δελεαστικό θεατρικά, γιατί είναι κάτι ανάμεσα σε ντοκιμαντέρ και κόμικ. Ένα πολύχρωμο ανθρώπινο μωσαϊκό στροβιλίζεται σε μια Ελλάδα που προσπαθει να γίνει Ελλάδα. Είναι μια νεανική περιπέτεια στην οποία οι ήρωες του Καραγκιόζη, του Βυζάντιου, του Καπετανάκη, του Κορομηλά, οι Βαυαροί του Όθωνα και οι λησταί των Ορέων, από τον Πειραιά μέχρι τα βουνά της Αταλάντης,  προσπαθούν να βολέψουν την ιδέα με την ανάγκη στον πολεμοχαρή 19ο αιώνα. Όλα αυτά σε μια ζουμερή, μεστή, γεμάτη νεανικότητα και χιούμορ γλώσσα. Έψαχνα πολύ καιρό, τον τρόπο να το μεταφέρω στη σκηνή. Είχα φτιάξει λοιπόν ένα θεατρικό έργο με δέκα ηθοποιούς και ένα περιστρεφόμενο σκηνικό και το περιέφερα δίκην καλλιτεχνικής πρότασης επί ματαίω σε δημόσιους και ιδιωτικούς φορείς. Ένα βράδυ σε μια μουσική σκηνή στα Εξάρχεια είδα τον Τάσο Στάβερη και τον Μάριο Ιβάν Παπούλια να παίζουν λύρες, βιολιά και άλλα πολλά και να τραγουδάνε. Η παράσταση που παίζουμε, μαζί με ένα “άντε παρατήστε με, θα το κάνω μόνος μου”, άρχισε να ξεδιπλώνεται μπροστά μου. Αυτοί οι δύο μουσικοί και ένας ηθοποιός. Και η εικονογράφηση της εποχής μέσα από παλιές ξεθωριασμένες ζωγραφιές. Το αναποδογυρισμένο πολεμικό κάρο του Βελινόπουλου έγινε μετά ένα καλό σπίτι για τα φαντάσματα του 1860 που κάθε Τετάρτη βράδυ λένε την ιστορία τους, το παραμύθι της απαρχής του Νεοελληνικού κράτους. Το δικό μας παραμύθι».

 

Πρώτες συνεργασίες

«Ήμουν ευλογημένος νέος ηθοποιός γιατί έπαιξα στο θέατρο αλλά και στην τηλεόραση με όλες τις εμβληματικές μορφές αυτού του επαγγέλματος. Από τον Κατράκη μέχρι τον Μυράτ. Αγάπησα τη σκηνική δύναμη του Θύμιου Καρακατσάνη και έμαθα πολλά από αυτόν. Απόλαυσα τον θεατρικό πολιτισμό της Ξένιας Καλογεροπούλου στο σπουδαίο παιδικό της θέατρο. Μέσα στο μυαλό μου καμιά φορά τριγυρνάει ο Ανδρέας Βουτσινάς, ο Ποταμίτης, ο Γιώργος Τσαγκάρης, τι να ξεχωρίσω; Στην ΕΡΤ, παρουσίαζα την εκπομπή “Κόκκινοι Γίγαντες, Άσπροι νάνοι” και έγινα φίλος με το σκηνοθέτη Γιώργο Δάμπαση και μαθητής του αστροφυσικού Διονύση Σιμόπουλου που είχε την ευθύνη των κειμένων και του σχεδιασμού του παιχνιδιού. Μεγάλη τύχη».

 

Η υπόθεση του έργου

«Ένας μορφωμένος δεκαοκτάχρονος Κωνσταντινουπολίτης, έρχεται στην Αθήνα το 1853 ευφορούμενος από την μεγάλη ιδέα για να υπηρετήσει ως εθελοντής στον Ελληνικό στρατό». «Αφού ζήσει την καθημερινότητα της πρωτεύουσας θα καταταγεί στο δεύτερο τάγμα Ακροβολιστών και θα φτάσει στα βουνά της Αταλάντης να μάχεται με την συμμορία του Καλαμπαλίκη. Κατόπιν, θα περάσει από το “υπουργείον οικονομικών ή μυγοχαφτείον” και από το “υπουργείον Στρατιωτικών ή Κλέπτω, Κλέπτεις, Κλέπτει”, όπως τα επονομάζει. Είναι ένας παράδοξος άνθρωπος σε μια παράδοξη εποχή. Θα γράψει ό,τι έζησε. Η παράσταση ακολουθεί την πορεία του, εικόνα-εικόνα. Η εποχή ζωντανεύει με τις μουσικές της και τις ζωγραφιές της, μέσα από μια γαργαλιστική Φαναριώτικη, απολύτως κατανοητή και απολαυστική για μας, καθαρεύουσα».

 

Η παράσταση

«Απαιτεί την ολοκληρωτική παρουσία μας στην σκηνή και είναι πολύπλοκη, με συνεχείς αλλαγές εικόνων και μουσικών οργάνων. Είχαμε επίσης από την αρχή αποφασίσει να μην κρίνουμε τους παππούδες μας. Για μας, ένας άνθρωπος στο βουνό, τον σκληρό χειμώνα του 1858, ληστής ή χωροφύλακας, είναι ένας άνθρωπος που κρυώνει. Μάλλον όλα αυτά μαζί με έναν ιδιαίτερο σεβασμό που έχουμε για τα πλάσματα που ενσαρκώνουμε, εμποδίζουν τα τόσο αγαπημένα ευφυολογήματα των καμαρινιών στο τέλος της παράστασης. Εξαιρούνται τα σύμβολα, ο υψηλότατος δεκανέας Παπαμακρόπουλος ή “Έτζι να” και ο φοβερός Μπάρμπα Τσούγκας».

 

Ο ρόλος

«Ο ανώνυμος Έλλην υπαξιωματικός -που έχει στοιχειώσει την ζωή μου χρόνια τώρα και ξαφνικά πρέπει να δικαιώσω την ύπαρξή του στη σκηνή του θεάτρου Λύχνος- είναι ένας νέος με μια τακτοποιημένη ζωή, μορφωμένος, από καλή οικογένεια, με ένα νοικοκυρεμένο προδιαγεγραμμένο μέλλον. Τα παρατάει όλα στα δεκαοκτώ του χρόνια και φεύγει κρυφά από την Πόλη με το Γαλλικό ατμόπλοιο για να έρθει στην Αθήνα και να ζήσει τη δική του περιπέτεια. Κάτι τέτοιο έκανα κι εγώ. Με το νυχτερινό τραίνο, δεκαοκτώ χρονών, απόδρασα από την ασφαλή ζωή της Θεσσαλονίκης και έφτασα ξημερώματα στην Αθήνα. Η δική μου της νιότης περιπέτεια ήταν το θέατρο, η δική του ο Ελληνικός στρατός του Όθωνα, άλλων νέων της εποχής, ο Γκαριμπάλντι και η ένωση της Ιταλίας, η Διεθνής ταξιαρχία λίγο αργότερα και τα απανταχού δίκαια απελευθερωτικά κινήματα. Είναι η νιότη έτσι. Αγκαλιάζεται με τη φωτεινή ιδέα και μετά πρέπει να συνδιαλαγεί με την ανάγκη. Στον ανώνυμο ιδεολόγο πιτσιρικά Κωνσταντινουπολίτη βλέπω τον Τομ Σώγιερ, τον Νταρντανιάν, τον Λόρδο Βύρωνα, τον Κον Μπεντίντ του ‘68  και τον Όργουελ στο προσκύνημα στην Καταλονία. Είναι ένας διαχρονικός ήρωας που θα ακολουθήσει τη δική του πορεία συνειδητοποίησης».

 

Η αλήθεια και η γλώσσα

«Είναι αυτά που σε κρατάνε αιχμάλωτο από την πρώτη σελίδα της ιστορίας μέχρι την τελευταία. “Τα πολιτικά μου φορέματα έμειναν εις την αποθήκην του ιματισμού, ο αγαπητός επί του ιματισμού επιλοχίας, ενόμισε πρέπον να μην χάσει καιρόν, διότι το εσπέρας της αυτής ημέρας επώλησεν εις τον απέναντι του στρατώνος καφεπώλην του ευγενή τα φορέματα δια είκοσι επτά δραχμάς”. Ιδού η ευφροσύνη της γλώσσας και η υποβόσκουσα πίκρα της αλήθειας».

 

Info

«Η Στρατιωτική Ζωή Εν Ελλάδι. Χειρόγραφον Έλληνος Υπαξιωματικού»

Δραματουργική Επεξεργασία – Σκηνοθεσία: Αργύρης Παυλίδης
Εικαστική Επιμέλεια: Κώστας Βελινόπουλος
Μουσικολογική Έρευνα: Τάσος Στάβερης
Φωτισμοί: Παναγιώτης Γιατρός
Κατασκευές: Βασίλης Παπαγεωργίου

Παίζουν: Αργύρης Παυλίδης, Μάριος Ιβάν Παπούλιας, Τάσος Στάβερης

Μουσικοί: Τάσος Στάβερης, Μάριος Ιβάν Παπούλιας

 

Θέατρο Λύχνος Τέχνης & Πολιτισμού

Χαλκιδικής 83 & Ιερά Οδός 59, Γκάζι, τηλ. 211 0121686

Κάθε Τετάρτη στις 21.00

Έως 4/4/2018